Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., II SA/Wa 577/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., II SA/Wa 577/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej – oddala skargę –

Uzasadnienie

2 Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie wydania M. P. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

3 Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że wydanie przedmiotowego pozwolenia jest uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę konieczności jej posiadania. Policjanci ani inne grupy zawodowe nie są w tym zakresie ustawowo uprzywilejowani.

4 Wydanie pozwolenia musi być w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności - jak słusznie podniósł organ pierwszej instancji - subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mogą one wynikać, czy też być związane z charakterem wykonywanej pracy bądź prowadzonej działalności. Pozwolenia na broń do ochrony osobistej nie otrzymuje się w nagrodę, lecz istotne jest, co wymaga podkreślenia, by w ogóle istniały przesłanki wskazujące, że osoba ubiegająca się o pozwolenie znajduje się rzeczywiście w sytuacji szczególnego, stałego i realnego zagrożenia życia lub zdrowia, przy czym inne niż broń palna bojowa środki ochrony osobistej wydają się być nieadekwatne do tego zagrożenia, tj. mogłyby okazać się nieskuteczne.

5 M. P. będąc funkcjonariuszem Policji, który pełnił służbę w jej różnych jednostkach organizacyjnych miał bezpośredni kontakt z przestępcami, to jednak nie wywodził z tego tytułu żadnych negatywnych dla siebie zdarzeń. Jego sytuacja na tle innych funkcjonariuszy w związku z pełnioną służbą nie była szczególna przynajmniej w takim stopniu, by wyposażyć go w broń palną bojową do ochrony osobistej.

6 W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, tj. art. 6-8, art. 75, 77, 80 i art. 107 § 3 Kpa, a wydana decyzja jest zgodna z ustalonym stanem faktycznym i prawnym.

7 Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

8 Skarżący zarzucił organowi, że zaskarżoną decyzję wydał z naruszeniem następujących przepisów:

9 1) art. 7 Kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego (odmowa przesłuchania wnioskowanych świadków, niezebranie dowodów o istniejącym zagrożeniu dla skarżącego i jego rodziny ze strony przestępców, których rozpracowywał operacyjnie, ich rodzin i kolegów, pomimo tego, że w toczącej się sprawie został zdekonspirowany);

10 2) art. 78 Kpa, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu mającego istotne znaczenie dla sprawy, potwierdzającego stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia i zdrowia.

11 Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

12 Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że są one niezasadne, a odmowa przyznania skarżącemu przedmiotowego pozwolenia jest zgodne z interesem społecznym.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

14 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, iż jest ona niezasadna.

15 Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia.

16 Z powyżej przytoczonego przepisu wynika zatem, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Bezspornie, na co wskazuje treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącego występuje, należy do organów Policji. Organy Policji, dokonując tej oceny, kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona.

17 Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1825/06).

18 Podkreślenia wymaga fakt, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku. Sam fakt, że skarżący odczuwa zagrożenie związane ze swoją osobą, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, co zdaniem Sądu, organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

19 Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył wskazane w niej przepisy postępowania. Skarżący kwestionując zaskarżoną decyzję wskazuje na argumenty związane z pełnioną przez niego służbą, a w szczególności na pracę operacyjną i działaniami, które doprowadziły do osadzenia w zakładach karnych niebezpiecznych przestępców, którzy znają go osobiście. Zdaniem skarżącego ta okoliczność przemawia za wydaniem mu przedmiotowego pozwolenia. Sąd nie podziela tego zdania. Skarżący podejmując bowiem służbę w Policji liczył się, że jest ona związana ze zwiększonym ryzykiem, ale również z tej przyczyny funkcjonariusze korzystają z licznych przywilejów. Przyjmując argumentację skarżącego, to każdy policjant w służbie czynnej, czy też po jej zakończeniu powinien otrzymać pozwolenie na broń palną bojową. Oznacza to, że zasada dotycząca reglamentacji dostępu do broni palnej byłaby fikcją i nie miałaby zastosowania do funkcjonariuszy Policji, jak również do innych funkcjonariuszy pełniących służbę w formacjach uzbrojonych. Decyzja o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej została wydana w określonym stanie faktycznym, co nie oznacza, że jeżeli ulegnie on zmianie to pozwolenie nie zostanie mu wydane.

20 Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.