Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r., II SA/Wa 502/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r., II SA/Wa 502/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D.R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D.R. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Rozkazem personalnym z [...] listopada 2013 r. Komendant [...] Policji w B. zwolnił [...] D. R. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu podniósł, że przeciwko policjantowi toczy się śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w B. pod sygnaturą akt [...], w toku którego przedstawiono D. R. zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 286 § 1 i 158 § 1 K.k. Wskazał również na okoliczność licznych wypadków, którym policjant ulegał podczas służby, a w konsekwencji na długotrwałe absencje chorobowe.

3 Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożył skarżący. Zakwestionował w nim m.in. istnienie podstaw faktycznych, uzasadniających zwolnienie ze służby. Zwrócił także uwagę na to, że przebywanie funkcjonariusza na zwolnieniach lekarskich było konsekwencją wypadków jakim policjant ulegał podczas pełnienia obowiązków służbowych.

4 Rozpoznając sprawę, wskutek odwołania strony, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu zwrócił uwagę na fakt, że pozostawanie w służbie policjanta, któremu postawiono tak poważne zarzuty popełnienia przestępstw, narusza ważny interes służby. Policjant taki utracił bowiem przymiot nieskazitelności charakteru. Jego pozostawanie w służbie narusza więc jej dobre imię. Organ podniósł także, iż strona przebywała na zwolnieniach lekarskich w 2012 r. około 150 dni, oraz w 2013 r. niemal 200 dni. Długotrwałe okresy nieobecności policjanta rzutują zaś na funkcjonowanie jego macierzystej jednostki.

5 Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Skarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie:

6 - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji pomijającej zasadę domniemania niewinności,

7 - art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i pominięcie przesłanki słusznego interesu obywatela.

8 W uzasadnieniu skargi podkreślono, że materiał dowodowy nie jest wystarczający dla uznania winy funkcjonariusza, a także, że nie wyjaśniono powodów absencji chorobowej policjanta i nie wzięto pod uwagę tego, że spowodowana ona była obrażeniami doznanymi podczas służby.

9 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym rozkazie personalnym.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

11 Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

12 Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy.

13 Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ drugiej instancji uzasadnił w sposób prawidłowy skarżone rozstrzygnięcie.

14 Zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

15 Zestawiając treść wyżej powołanej normy prawnej z sytuacją faktyczną, z jaką organ zetknął się na poziomie postępowania odwoławczego, pojawia się konkluzja, iż organ drugiej instancji winien przede wszystkim odnieść się do zarzutów i argumentów strony, sformułowanych w odwołaniu. Na tym etapie postępowania administracyjnego nie wystarczy bowiem samo przedstawienie przez organ motywów, jakimi kierował się wydając decyzję. Koniecznym jest również wykazanie swych racji przez pryzmat zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu. Inaczej rzecz ujmując, na organie spoczywa ciężar zbicia argumentacji odwołania.

16 Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że strona w odwołaniu zarzuciła m.in. organowi to, że nie wziął pod uwagę powodów absencji chorobowej policjanta i tego, że nieobecności te związane były z leczeniem urazów nabytych podczas pełnienia służby.

17 Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż organ w skarżonej decyzji nie wypowiedział się co do trafności powyższego poglądu strony, ani nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. Podał jedynie długość okresów nieobecności strony w służbie i wpływ tej absencji na funkcjonowanie jednostki, do której przypisany był skarżący. Nie zbadał jednak tego, jakie były powody absencji strony w służbie, mimo iż absencję tę wskazywał jako jeden z powodów zwolnienia policjanta ze służby.

18 Odnosząc się do powyższej kwestii nie sposób pominąć tego, że przyczyny zwolnień lekarskich funkcjonariusza pozostają w związku z pojęciem ważnego interesu służby, o jakim mowa w przepisie wskazanym przez organ jako podstawa wydania skarżonego rozstrzygnięcia. Inny bowiem wydźwięk ma sytuacja, gdy funkcjonariusz jest słabego zdrowia, często choruje i przez to nie może pełnić służby. Inna jest zaś sytuacja wtedy, gdy funkcjonariusz korzysta ze zwolnień lekarskich, w związku z urazami jakich doznawał podczas pełnienia służby. W takiej bowiem sytuacji trudno czynić policjantowi skuteczny zarzut, że wykonuje służbę z poświęceniem i oddaniem, nie zważając na własne bezpieczeństwo i zdrowie.

19 Skoro więc organ kwestię absencji chorobowej policjanta uczynił jako jedną z podstaw uzasadniających zwolnienie ze służby, nie powinien abstrahować od wyjaśnienia przyczyn tych nieobecności w służbie i poprzez ten pryzmat oceniać dopiero kwestę istnienia ważnego interesu służby.

20 Powyższe zaniechanie organu świadczy więc w ocenie tutejszego Sądu o tym, iż uzasadnienie skarżonej decyzji jest niepełne i nie spełnia kryteriów przewidzianych w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. To zaś sprawia, iż strona została pozbawiona możliwości polemiki w zakresie pominiętego zarzutu odwołania na etapie wnoszenia skargi, zaś Sąd administracyjny został pozbawiony możliwości weryfikacji poglądu organu i jego stanowiska, odnośnie zarzutów odwołania.

21 W związku z powyższym, uznając że skarżony rozkaz personalny narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

22 Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

23 Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając powyższą argumentację, w uzasadnieniu decyzji odnieść się do wszystkich zarzutów i argumentów strony, zawartych w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.