Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r., II SA/Wa 443/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r., II SA/Wa 443/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o dokonanie wykładni wyroku z dnia 21 maja 2014 r. w sprawie ze skargi Fundacji [...] na decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej postanawia - odmówić dokonania wykładni -

Uzasadnienie

2 Na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę Fundacji [...] na decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i wydał wyrok uchylający wspomnianą decyzję.

3 W dniu 21 lipca 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, w którym zwrócono się o rozstrzygniecie wątpliwości dotyczących uzasadnienia wyroku, polegających na wyjaśnieniu:

4 "Czy stwierdzenie zawarte na stronie 15 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia z dnia 21 maja 2014 r., II SA/Wa 443/14, we fragmencie mającym walor wskazań co do dalszego postępowania, że Pierwszy Prezes SN jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jakie zostało sformułowane w kontekście ustalenia, że informacje objęte określonym wnioskiem Fundacji [...] z [...] czerwca 2011 r. są informacjami publicznymi, jak również, że nie ma do nich zastosowania art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oznacza, że ów wniosek powinien zostać ponownie rozpoznany z uwzględnieniem unormowań tej ustawy albo:

5 a) przez faktyczne udostępnienie Fundacji [...] żądanych przez nią informacji w formie i w granicach jej wniosku z [...] czerwca 2011 r.

6 albo – ewentualnie –

7 b) przez wydanie decyzji odmownej nawiązującej do innych okoliczności niż wymienione w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., o ile takowe by zaistniały?"

8 W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że powyższe wątpliwości zrodziły się w związku ze sformułowaną zarówno przez WSA w Warszawie, jak również przez uprzednio rozpoznający sprawę Naczelny Sąd Administracyjny tezą, iż Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, przy jednoczesnym wykluczeniu przez oba sądy możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 nr 112 poz. 1198 ze zm.; również: u.d.i.p.). W kontekście powyższego pełnomocnik organu wskazał na konieczność jasnego wskazania przez sąd drogi dalszego postępowania tak, aby zminimalizować ewentualność wniesienia kolejnej skargi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez stronę skarżącą, zarzucającą niewykonanie lub nienależyte wykonanie wyroków sądu administracyjnego. Pełnomocnik podkreślił, że ciążący na Sądzie obowiązek precyzyjnego, klarownego i spójnego określenia dalszych wytycznych dla organu wynika z treści art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 z późń. zm.; dalej: p.p.s.a.).

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętym jest, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Nie może jednakże prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, a także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (np. postanowienie z dnia 14 września 2011 r. sygn. I OZ 767/11, postanowienie z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11).

11 W niniejszej sprawie organ wskazał, że jego wątpliwości sformułowanie zawarte na stronie 15 uzasadnienia wyroku, brzmiące następująco: "Ponownie rozpoznając wniosek Fundacji z dnia [...] czerwca 2011 r. obowiązkiem organu będzie rozpatrzyć go z uwzględnieniem stwierdzonego zarówno przez NSA, jak i WSA stanowiska, że Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądane dane stanowią informacje publiczną. Ponadto będzie musiał wziąć pod uwagę, że informacja publiczna o tym, kiedy, w jakim trybie, w jakiej ilości oraz za jaką kwotę zostały zakupione przez Sąd Najwyższy od [...] uprawnienia do korzystania z programu LEX, nie jest objęta żadną tajemnicą, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym ustawy o rachunkowości, a zatem, że w oparciu o ten przepis brak jest podstaw do odmowy jej udostępnienia. W konsekwencji, w ocenie Sądu, brak było podstaw do odmowy udostępnienia żądanej informacji w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 71 ust. 1 i art. 75 ustawy o rachunkowości".

12 W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie jest jasne – zarówno WSA w Warszawie, jak i NSA w swoich wyrokach stwierdziły, że Pierwszy Prezes SN jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, żądane we wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. dane są informacjami publicznymi, oraz nie są one objęte tajemnicą wynikającą z ustawy o rachunkowości, zatem ewentualna ponowna odmowa jej udostępnienia nie może opierać się na wymienionych w tym fragmencie przepisach.

13 Natomiast kwestia, o której wyłożenie zwrócił się Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego we wniosku z dnia 19 lipca 2014 r., stanowi w istocie zwrócenie się do WSA w Warszawie o wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co nie leży w kompetencjach sądu. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie rozstrzyga się w zastępstwie organów administracyjnych o prawach i obowiązkach adresata zaskarżonego aktu (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., I OPS 1/13).

14 Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.