Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2016 r., II SA/Wa 296/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2016 r., II SA/Wa 296/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi W. N. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem m.st. Warszawy oddala skargę

Uzasadnienie

2 W dniu [...] września 2015 r. W. N. wystąpił do Urzędu [...] Dzielnicy [...] W. z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...].

3 W uzasadnieniu wniosku podał, iż jest osobą bezdomną, przez pewien czas zamieszkiwał pod adresem ul. [...] w [...]. Wskazał, iż od lutego 2015 r. pozostaje bez dachu nad głową, zamieszkuje u znajomych, korzysta też z noclegowni przy ul. [...] w [...]. Podał, że ma liczne problemy zdrowotne - nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa. Zaznaczył, iż po tym jak odmówiono mu przydziału mieszkania poszukiwał pomocy w różnych urzędach i organizacjach, jednak bez skutku.

4 Zarząd Dzielnicy [...] W. w dniu [...] października 2015 r. podjął uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia sposobu dysponowania mieszkaniowym zasobem [...] i stwierdził, iż nie jest właściwy miejscowo do rozstrzygnięcia wniosku W. N., bez stałego miejsca zameldowania (§1). Jednocześnie organ powierzył wykonanie uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3).

5 Podstawę prawną uchwały stanowił § 45 pkt 2, 4, 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] W., stanowiącego załącznik Nr 17 do Uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.), § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 ze zm.) oraz § 22 ust. 1 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.).

6 W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nie posiada miejsca stałego zameldowania. Od dnia [...] września 2015 r. przebywa w Ośrodku Charytatywnym "[...]". Bezpośrednio przed pobytem w Ośrodku wnioskodawca zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] (dzielnica [...]). Z uwagi na powyższe Zarząd Dzielnicy - na podstawie § 22 ust. 1 Uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - stwierdził brak właściwości miejscowej do rozstrzygnięcia wniosku.

7 Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. W. N. wezwał Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnej odmowie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2015 r. - poprzez zmianę uchwały z dnia [...] października 2015 r. nr [...].

8 W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z § 22 ust. 1, uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, wniosek o najem lokalu powinien być złożony - w przypadku osoby bezdomnej - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, a dopiero gdy go nie posiada, w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Stwierdził dalej, że pojęcie "miejsce faktycznego zamieszkania" nie zostało wyraźnie zdefiniowane w ww. uchwale. Pojęcia tego nie definiuje także ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), który w art. 25 stanowi, że "miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu".

9 W. N. wskazał, iż jego ostatnim miejscem faktycznego zamieszkania jest Ośrodek Charytatywny "[...]" położony na obszarze właściwości miejscowej dzielnicy [...], w którym przebywa od dnia [...] września 2015 r. Stwierdził, iż na takiej samej zasadzie jak w Ośrodku, przebywał w lokalu nr [...] przy ul. [...] dzięki uprzejmości zamieszkującego tam J. W. W związku z powyższym, jeżeli wymienionego Ośrodka nie można uznać za "ostatnie miejsce zamieszkania" wnioskodawcy, to za takie nie można także uznać lokalu nr [...] przy ul. [...]. Tym samym należy stwierdzić, że wnioskodawca nie posiada ostatniego miejsca zamieszkania, co oznacza, że ma prawo ubiegać się o lokal w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy W.

10 W odpowiedzi na ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ poinformował W. N., że Zarząd Dzielnicy [...] ponownie przeanalizował jego sprawę, jednak nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w uchwale z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Nie zaistniały bowiem żadne nowe okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

11 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] W. N. wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości.

12 Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie, Kodeksu cywilnego (Dz. U. z

13 2014 r., poz. 150 ze zm.), poprzez przyjęcie przez organ, że lokalem mieszkalnym nie jest Ośrodek Charytatywny "[...]" [...], w którym skarżący obecnie przebywa, a tym samym nie jest on "ostatnim" miejscem jego zamieszkania, w wyniku czego organ uznał się za niewłaściwy do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2015 r.

14 W motywach skargi skarżący wskazał, iż zaskarżona uchwała ogranicza mu możliwość ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu w dzielnicach [...] W. innych niż [...]. Powołując § 22 ust. 1 oraz § 24 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, skarżący podniósł, iż [...] "miejsce zamieszkania" - czyli swego rodzaju "domicyl" - wiąże osobę bezdomną z określonym urzędem dzielnicy [...] W. nawet na całe życie. Osoba bezdomna, której z założenia trudno jest mieć jakiekolwiek miejsce zamieszkania, staje się bowiem przypisana do organu jednostki samorządu terytorialnego, właściwego dla "ostatniego miejsca zamieszkania", nawet jeśli taka osoba nie ma żadnego - przez lata, czy dekady - związku faktycznego z takim miejscem. W takiej sytuacji, dla osoby bezdomnej lepiej jest nie wykazywać jakichkolwiek miejsc zamieszkania w Warszawie, ponieważ wówczas może ona złożyć wniosek o najem lokalu w dowolnym urzędzie dzielnicy [...] W.

15 Skarżący wskazał, iż - jak wynika z ww. uchwały - osoba bezdomna aplikująca o lokal musiała kiedykolwiek mieć jakieś (faktyczne lub nie) miejsce zamieszkania. Uchwała niestety nie precyzuje pojęcia "miejsca zamieszkania". Odsyła tylko do definicji "osoby bezdomnej" zawartej w art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, gdzie występuje pojęcie "miejsce zamieszkania". Zdaniem skarżącego, nie ma przeszkód aby uznać Ośrodek, w którym obecnie przebywa, za miejsce zamieszkania. Powodem, dla którego organ tego nie uczynił, jest wyłącznie okoliczność, że ww. Ośrodek znajduje się w dzielnicy [...]. Organ nie wziął pod uwagę faktu, iż tenże obiekt zapewnia skarżącemu potrzeby mieszkaniowe i umożliwia godną egzystencję. Organ pominął także okoliczność, że skarżący przebywa w Ośrodku od września 2015 r. i zamierza w nim pozostawać jak najdłużej. To miejsce jest bowiem jego domem i centrum życiowym.

16 Skarżący zarzucił również, że zaskarżona uchwała narusza określoną w art. 52 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wolność wyboru miejsca zamieszkania, zmuszając go niejako do pobytu i wiązania swego życia ż dzielnicą [...].

17 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej uchwale.

18 Za pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ przesłał pisma kierowane przez skarżącego do Burmistrza Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz do Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2016 r. jako mające związek z niniejszą sprawą.

19 Skarżący, obecny na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. dodatkowo wyjaśnił, iż w lokalu nr [...] przy ul. [...] zamieszkał około 4 - 5 lat temu i mieszkał tam do września 2015 r. Obecnie przebywa w Ośrodku Charytatywnym "[...]" w pokoju wieloosobowym, jest to noclegownia.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

21 Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

22 Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

23 W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl) określił, iż uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych także uchwała Zarządu Dzielnicy rozstrzygająca kwestie właściwości organu do rozpatrzenia wniosku o najem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy podlega kognicji sądów administracyjnych (v. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 74/16 publ. j.w.).

24 Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), dalej: "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

25 Z powyższego wynika, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym o bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu.

26 W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] stwierdzającej brak właściwości miejscowej do rozstrzygnięcia wniosku z dnia [...] września 2015 r. Organ natomiast pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. podtrzymał stanowisko zawarte w ww. uchwale nie znajdując podstaw do uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto skarżący wniósł skargę z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Spełnione zostały zatem formalne wymogi wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2015 r.

27 Przechodząc do oceny merytorycznej przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowił § 22 ust. 1 zdanie pierwsze uchwały nr LVI11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, ze zm.), który reguluje kwestię właściwości miejscowej urzędów dzielnic [...] W., do których składane są wnioski w ramach umów najmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta.

28 Zgodnie z treścią ww. przepisu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu, z wyłączeniem spraw wymienionych w § 40 i § 40a, wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w [...] - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy.

29 Definicję osoby bezdomnej zawiera art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu określenie "osoba bezdomna" oznacza osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania.

30 Powyższy przepis przewiduje zatem dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie danej osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie ma stałego zameldowania, drugi zaś dotyczy osoby niezamieszkującej w lokalu mieszkalnym, ale posiadającej stale zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie. Przy czym zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zrn.), ilekroć w ustawie jest mowa o lokalu należy przez to rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest natomiast w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Z powyższego wynika, że wszystkie pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkalnych w rozumieniu ww. ustawy.

31 Z akt sprawy wynika, iż skarżący – W. N. spełnia przesłanki wskazane w art. 6 pkt 8 ww. ustawy o pomocy społecznej, co oznacza że należy zakwalifikować go jako osobę bezdomną. Nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i nie jest zameldowany na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także nie jest zameldowany w lokalu mieszkalnym, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Powyższa okoliczność nie była w istocie kwestią sporną w niniejszej sprawie. Już bowiem we wniosku z dnia [...] września 2009 r. o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W. skarżący podkreślał, iż jest osobą bezdomną.

32 W ww. wniosku skarżący wskazał również: "przez pewien czas zamieszkiwałem u pana J. W. pod adresem ul. [...] w [...]. Pan J. W. wypowiedział mi zamieszkanie i od miesiąca lutego jestem faktycznie bez dachu nad głową". Następnie, zeznając do protokołu przesłuchania z dnia [...] października 2015 r. skarżący oświadczył: "od dnia [...] września 2015 r. przebywam w Ośrodku przy ul. [...]. Bezpośrednio przed pobytem w Ośrodku zamieszkiwałem przy ul. [...] ([...])".

33 W aktach sprawy znajduje się również pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2015 r., w którym wskazano, że W. N. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...], przy czym od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. w lokalu tym był zameldowany na pobyt czasowy. W piśmie tym zaznaczono również, że skarżący przyjechał do [...] w poszukiwaniu pracy i początkowo zamieszkiwał u znajomych oraz w noclegowni [...]. Następnie przeprowadził się do ww. lokalu, gdzie zamieszkuje obecnie wraz z J. W. oraz jego synem R. W. W piśmie nadesłanym przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] zostało potwierdzone, że czynsz wnoszony jest za J. W. i W. N. Lokal ten składa się z trzech pokoi o powierzchni mieszkalnej 45 m² oraz powierzchni użytkowej 63,60 m².

34 Dodatkowo, z wyjaśnień złożonych na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. wynika, że skarżący zamieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] około 4 - 5 lat temu i mieszkał tam do września 2015 r.

35 Wobec powyższego, uzasadnione jest stanowisko, że skarżący - w świetle § 22 ust. 1 zdanie pierwsze uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy - jest osobą bezdomną, która wskazała swoje ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania. Miejscem tym jest lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] - położony w dzielnicy [...].

36 Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że Ośrodek Charytatywny "[...]" [...] przy ul. [...] w [...] można zakwalifikować jako jego "ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania" w rozumieniu § 22 ust. 1 zdanie pierwsze ww. uchwały.

37 Skarżący w toku postępowania wykazał, iż jako osoba bezdomna nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy, nie jest też zameldowany na pobyt stały. Zgodnie z własnym oświadczeniem, potwierdzonym zaświadczeniem wydanym w dniu [...] września 2015 r. przez Ośrodek Charytatywny "[...]", skarżący przebywa w Ośrodku od dnia [...] września 2015 r. Pobytu w Ośrodku nie można jednak utożsamiać z miejscem zamieszkania w lokalu mieszkalnym. Nie jest to bowiem lokal służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, lecz obiekt przeznaczony w istocie do krótkotrwałego pobytu osób. Jest to miejsce powołane do walki z bezdomnością, pozwalające osobom potrzebującym znaleźć schronienie, wyżywienie, wsparcie psychologiczne, a nawet pomoc w poszukiwaniu pracy. Jest to zatem przejściowa forma pomocy umożliwiająca takim osobom powrót do społeczeństwa i rozpoczęcie życia na własny rachunek. Nie można przy tym wykluczyć, że osoby potrzebujące mogą przebywać w takim obiekcie kilka a nawet kilkanaście miesięcy. Nie oznacza to jednak, że staje się on miejscem, w którym osoby te zamieszkują jak w lokalu mieszkalnym.

38 Skarżący, jak wyjaśnił na rozprawie, przebywa w noclegowni prowadzonej przez ww. Ośrodek, w wieloosobowym pokoju. Tego typu pomieszczenie nie stanowi lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OW 83/14, publ. LEX nr 1529071; postanowienie NSA z dnia 24 września 2014 r" sygn. akt I OW 86/14, publ. 1529072). W konsekwencji pomieszczenie to nie stanowi również "ostatniego miejsca faktycznego zamieszkania" skarżącego w rozumieniu § 22 ust. 1 zdanie pierwsze ww. uchwały.

39 Powyższej oceny nie może zmienić subiektywna ocena sytuacji mieszkaniowej skarżącego oraz argumentacja, iż ww. Ośrodek Charytatywny stanowi obecnie jego "dom", w którym zamierza jak najdłużej pozostać. Stanowisku temu przeczy zresztą fakt ubiegania się przez skarżącego o najem lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...] W.

40 Nie można zgodzić się również ze skarżącym, iż wydając zaskarżoną uchwałę Zarząd Dzielnicy [...] dopuścił się naruszenia zasady wolności wyboru miejsca zamieszkania wyrażonej w art. 52 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta doznaje bowiem ograniczenia w sytuacji, gdy skarżący ubiega się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W., stanowiącego dobro społeczne o ustawowo uregulowanym sposobie korzystania (art. 52 ust. 3 Konstytucji). Zasady gospodarowania ww. zasobem zostały bowiem ściśle określone w ww. ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz w uchwale nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, która została wydana na podstawie art. 20 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 tej ustawy.

41 Konkludując stwierdzić należy, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zarząd Dzielnicy [...] W. zasadnie stwierdził swoją niewłaściwość miejscową do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2015 r. Trafnie bowiem uznał, iż na datę podjęcia zaskarżonej uchwały ([...] października 2015 r.) skarżący wykazał, że jego ostatnim miejscem faktycznego zamieszkania, przed pobytem w Ośrodku Charytatywnym "[...]", był lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...], położony w dzielnicy [...].

42 Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.