Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2018 r., II SA/Wa 24/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2018 r., II SA/Wa 24/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 27 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego) P.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

3 W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który jednak nie złożył skargi w ustawowym terminie. Wyjaśnił, że przez cały okres prowadzonego postępowania miał bardzo dobry kontakt, zarówno osobisty jak i telefoniczny, z ustanowionym pełnomocnikiem. W dniu 20 listopada 2017 r., gdy nie mógł się z nim skontaktować uzyskał w sekretariacie Komendanta Głównego Policji informację, że przedmiotowa skarga nie została wniesiona. Zaznaczył, że skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia złożył niezwłocznie po tym, gdy powziął informację o uchybieniu terminu przez adwokata. W jego ocenie w pełni zrealizował obowiązek zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu sprawy kontrolując działania pełnomocnika, a zatem nie można obciążyć go winą w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi.

4 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu, wskazując, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego zawinione zaniedbania pełnomocnika procesowego – w zakresie zachowania terminu – obciążają stronę, choćby ta nie zawiniła zwłoki. Ponadto podkreślił, że biorąc pod uwagę wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe P.G. nie można stwierdzić, aby działał on z należytą starannością w kontaktach z pełnomocnikiem, a tym samym brak jest przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

7 Z powołanych wyżej regulacji wynika, że aby wniosek o przywrócenie uchybionego terminu został uwzględniony, przywołane wcześniej przesłanki muszą być spełnione łącznie.

8 Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 P.p.s.a., terminie.

9 Przenosząc powyższe rozważania na kanwę przedmiotowej sprawy należy wskazać, że przyczyna przekroczenia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 20 listopada 2017 r., tj. w dniu uzyskania informacji z sekretariatu Komendanta Głównego Policji, że skarga nie została przesłana przez pełnomocnika skarżącego. W ocenie Sądu zatem złożenie przez P.G. wniosku o przywrócenie terminu w dniu 27 listopada 2017 r. spowodowało zachowanie terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Ponadto, skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniósł również skargę.

10 Zaznaczyć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym przyjmuje się, iż wnioskujący nie może ograniczać się do ogólnikowego stwierdzenia, że uchybił terminowi, ale musi udowodnić, że zaszły przesłanki, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu.

11 Jak wynika z akt sprawy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 września 2017 r. Ostatnim zatem terminem do wniesienia skargi był dzień 23 października 2017 r. Z uwagi na zaniechanie profesjonalnego pełnomocnika P.G. nie złożył skargi w ustawowym terminie. Powyższego zachowania pełnomocnika nie można natomiast uznać za okoliczność uwalniającą stronę od winy w nieterminowym złożeniu skargi.

12 Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 231/11 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zaniedbania osób, którymi posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Jeśli strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika to przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności także przez tego pełnomocnika. Powyższe stanowisko ugruntowane jest w orzecznictwie. Tak więc strona działająca w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika ponosi odpowiedzialność za jego działania i obciążana jest w pełni skutkami jego zaniedbań. Podkreślić należy, że wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 1960 r., sygn. akt II CR 559/59, OSPiKA 1960, z. 6, poz. 120). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu.

13 Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy. Jeśli strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/2000, Prok. i Pr. 2003, nr 15, poz. 39 - dodatek). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik ten pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1117/99, niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.

14 Zdaniem Sądu uchybienie terminu do wniesienia skargi do sądu było przejawem niestaranności profesjonalnego pełnomocnika skarżącego. Wiąże się to zatem z pojęciem winy, o której mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. i nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Jak to już wyżej zostało wskazane skutki zaniedbań pełnomocnika obciążają bowiem skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 maja 2004 r., sygn. akt FZ 7/04 (niepubl.) wskazał, że mocodawca (strona) ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Na stronie ciąży obowiązek starannego wyboru pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz.

15 W związku z powyższym należy uznać, że P.G. nie uprawdopodobnił, aby niedokonanie przedmiotowej czynności procesowej w terminie, nastąpiło bez jego winy.

16 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.