Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r., II SA/Wa 2196/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r., II SA/Wa 2196/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku pełnomocnika skarżącej B.M. – radcy prawnego I.S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi B.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi-

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 29 października 2014 r. B.M. reprezentowana przez radcę prawnego I.S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego.

3 W związku z powyższym, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2196/14 wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia należnego wpisu sądowego od przedmiotowej skargi oraz nadesłania 3 odpisów skargi wraz z załącznikami celem doręczenia uczestnikom postępowania, informując, że niewykonanie tego zarządzenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.

4 Odpis powyższego wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu

5 7 stycznia 2015 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy).

6 Jak wynika z dokumentacji księgowej w dniu 9 stycznia 2015 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczono wpis sądowy

7 w wysokości 200 zł, natomiast nie nadesłano 3 odpisów skargi.

8 W dniu 16 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) radca prawny I.S. złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do którego załączyła 3 odpisy przedmiotowej skargi z załącznikami.

9 W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w dniach od 10 stycznia do 15 stycznia 2015 r. korzystała z urlopu i przebywała poza siedzibą kancelarii. Jednocześnie oświadczyła, że opłata od skargi została uiszczona.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie

12 o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

13 Stosownie do treści art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Oznacza to, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony (art. 87 § 4) oraz uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.

14 Z powołanych wyżej regulacji wynika, że aby wniosek o przywrócenie uchybionego terminu mógł zostać uwzględniony, przywołane wcześniej przesłanki muszą być spełnione łącznie.

15 W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że radca prawny I.S. uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skoro wezwanie do nadesłania 3 odpisów skargi wraz z załącznikami doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 stycznia 2015 r. to termin do jego wykonania rozpoczął bieg w dniu

16 8 stycznia 2015 r. i zakończył w dniu 15 stycznia 2015 r. Wykonanie zaś powyższego wezwania nastąpiło w dniu 16 stycznia 2015 r., a zatem jeden dzień po terminie.

17 Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącej złożył z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. powrotu z urlopu, co miało miejsce w dniu 16 stycznia 2015 r. Pełnomocnik skarżącej dopełnił równocześnie czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Rozważyć zatem należy, czy podawane przez radcę prawnego przyczyny uprawdopodobniają bak jego winy w uchybieniu terminu.

18 Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu przyjąć trzeba obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, co oznacza, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód tych zalicza się przykładowo pożar, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą.

19 Tym samym warunkiem zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawdopodobnienie przez stronę, że pomimo całej swej staranności nie mogła czynności dokonać w terminie, a więc, że zachodziła niezależna od niej przeszkoda.

20 Analizując powyższą kwestię trudno uznać podawaną przez radcę prawnego przyczynę uchybienia terminu za taką, którą spowodowała, iż dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy

21 z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W ocenie Sądu profesjonalny pełnomocnik świadomy urlopu oraz konsekwencji m. in. niedopełnienia czynności procesowych w terminie, powinien podjąć wszelkie działania w celu właściwego reprezentowania mandanta. W tym zakresie, w celu zapewnienia ochrony interesów reprezentowanej strony mógł zlecić dokonanie czynności procesowej innemu pracownikowi lub pełnomocnikowi.

22 W przedmiotowej sprawie przy dołożeniu należytej staranności, której powinno wymagać się od profesjonalnego pełnomocnika uzupełnienie braków formalnych skargi mogło nastąpić na dwa dni przed urlopem, tj. 8 lub 9 stycznia 2015 r. tym bardziej, że

23 w dniu 9 stycznia 2015 r. zostało wykonane częściowo wezwanie Sądu w postaci uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pełnomocnik miał zatem świadomość co do zakresu wezwania Sądu i z tą wiedzą udał się na urlop, obejmujący okres od dnia 10 stycznia 2015 r. do dnia 15 stycznia 2015 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym fachowy pełnomocnik zobowiązany jest w taki sposób zorganizować pracę prowadzonej przez siebie kancelarii, aby z powodu jego nieobecności reprezentowane przez niego strony nie poniosły szkody związanej z uchybieniem terminu do dokonania czynności procesowych. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy w kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 328/14; dostępny

24 w bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Radca prawny jest podmiotem profesjonalnie świadczącym usługi prawne, a więc powinien legitymować się odpowiednim poziomem wiedzy nie tylko z zakresu prawa materialnego, ale również przepisów postępowania, w którym występuje w roli pełnomocnika. W tym przypadku wszelkie zaniedbania pełnomocnika w postępowaniu dotykają bezpośrednio strony przez niego reprezentowanej.

25 Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd stwierdził, że postępowanie pełnomocnika skarżącej nie ma cech wyłączających winę w niezachowaniu terminu do złożenia wniosku.

26 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.