Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2019 r., II SA/Wa 1986/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2019 r., II SA/Wa 1986/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim oddala skargę

Uzasadnienie

2 Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), cofnął Z.P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim w ilości 2 sztuk. Organ wskazał, że pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich zostało przyznane Z. P. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. w związku z przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i posiadaniem uprawnień do wykonywania polowania. Organ wskazał na fakt skazania wymienionego prawomocnym wyrokiem Sądu za umyślne przestępstwo (sygn. akt [...]). Komendant Wojewódzki Policji stwierdził,

3 że dalsze zachowanie wymienionemu prawa do dysponowania bronią palną myśliwską jest prawnie niedopuszczalne. Podniósł, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że organy Policji cofają pozwolenie na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W tym przypadku prawomocne skazanie wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne nie budzi wątpliwości i nie wymaga dalszego uzasadnienia. Organ wskazał, że prowadzi rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego tego rodzaju. Jednocześnie podkreślił, że powołane przepisy mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

4 Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

5 Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

6 W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

7 Podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt [...] Z. P. został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1kk.

8 Organ wskazał m.in., że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Stwierdził, że każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.03.2015 r. sygn. akt Ił OSK 1913/13 - CBOSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09.05.2014 r. sygn. akt H SA/Wa 2191/13, LEK nr 1476563; z dnia 04.03.2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2165/13, LEK nr 1471376). Stwierdził, że takim jest przestępstwo z art. 178a § 1 kk popełnione przez p. Z. P. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed indywidualnym interesem strony postępowania.

9 Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. organ wskazał, że nie znajduje on uzasadnienia. Komendant Główny Policji podał, że z materiału dowodowego wynika, że strona w dniu [...].03.2018 r. odebrała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w jej sprawie (k.143/verte) W zawiadomieniu strona została poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach, z których mogła skorzystać w terminie 21 dni od daty jego otrzymania. Wskazano też, iż po upływie tego terminu zostanie wydana decyzja w sprawie (k.142). Strona z przysługujących jej praw w wyznaczonym terminie skorzystała, ustanawiając pełnomocnika, który w dniu [...].04.2018 r. zapoznał się z aktami sprawy i wykonał zdjęcia akt, a także wniósł prośbę o przedłużenie postępowania (k.144-147). Komendant Wojewódzki Policji w W. przychylił się do tego wniosku i przedłużył postępowanie w sprawie do dnia [...].05.2018 r. (k.149). Okoliczność, iż w tym terminie strona osobiście nie skorzystała z przysługujących jej praw, a jej pełnomocnik wniósł o kolejne przedłużenie terminu w sprawie [pismo to wpłynęło po wydaniu decyzji, k.155) nie oznacza, iż wydając decyzję w dniu [...].05.2018 r. organ i instancji naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji. Strona bowiem ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu, który zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w dniu [...].04.2018 r.

10 i nie wniósł o przeprowadzenie dodatkowych dowodów (k.144). Organ wskazał też,

11 w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność osobistego udziału strony, co faktycznie wyłączyłoby działanie przepisu art. 32 k.p.a., a w zawiadomieniu z dnia [...].03.2018 r. wskazano, iż powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie prawomocnego wyroku sądu, którym uznano stronę winną popełnienia czynu z art 178a § 1 kk (k.142). Organ zaznaczył też, że w przypadku prawomocnego skazania strony za przestępstwo umyślne, żadne zgłoszone ewentualne dowody, nie mogłyby wpłynąć na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w tym opinia z Koła Łowieckiego "[...]"

12 z W., dołączona po wydaniu decyzji przez organ l instancji (k.158).

13 Organ wskazał też na art. 268a k.p.a. Podał, że na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...].12.2017 r., [...]. W. S. – [...]Wydziału [...] KWP w. W. został upoważniony do podpisywania decyzji

14 w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji.

15 Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Z. P., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

16 Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, pełnomocnik zarzucił:

17 - rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 20 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez nie zbadanie przesłanek mogących być podstawą decyzji w sposób poddający się weryfikacji,

18 - naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

19 w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału

20 w każdym stadium postępowania przed organami I i II instancji.

21 W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, narusza prawo i interes prawny skarżącego. Skarżący nie mógł skorzystać

22 z przysługującego mu prawa do czynnego udziału w sprawie na każdym etapie postępowania, także do bezpośredniego złożenia wyjaśnień, oraz do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów.

23 Pełnomocnik podniósł też zarzut, iż nie dołączono pisemnego upoważnienia dla pracownika obsługującego Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwiania w jego imieniu spraw w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Podniesione w odwołaniu zarzuty nie zostały uwzględnione przez organ II instancji. Brak jest dostatecznego, odpowiedniego uzasadnienia dla tego zaniechania.

24 W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia prawa procesowego, wskazując m.in, że organy Policji wydając decyzję kierowały się całością przepisów postępowania, w tym także przepisami art. 6-16 k.p.a. określającymi jego zasady. Pełnomocnik zaznaczył, że przestrzeganie przez organy Policji zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. przejawia się między innymi tym, iż wszystkie postępowania w sprawach pozwoleń na broń cechuje tożsama restrykcyjność stanowiska wobec wszystkich posiadaczy takiego uprawnienia lub osób ubiegających się o nie, wyrażana w decyzjach wydawanych w sprawach o takim samym lub podobnym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie. Pełnomocnik zaznaczył też, że od momentu wszczęcia postępowania do jego zakończenia skarżący mógł na bieżąco zapoznawać się z aktami sprawy, ustanowił profesjonalnego pełnomocnika, który to pełnomocnik korzystał z prawa do zapoznania się z aktami sprawy, a także wykonał zdjęcia akt,

25 a zatem strona, jak i jej pełnomocnik brali czynny udział w sprawie, jak również mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji ostatecznej. Powyższe czyni zarzut naruszenia przez organy Policji art. 10 k.p.a. nieuprawnionym.

26 Odnosząc się do skierowanego przez pełnomocnika skarżącego na podstawie 61 § 2 pkt 2 P.p.s.a. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik wskazał, że Komendant Główny Policji w dniu [...] października 2018 r. wydał postanowienie nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które to postanowienie zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącego.

27 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

28 Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Organ należycie przeprowadził postępowanie administracyjne, nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym powołanych w skardze, tj. art. 7, art. 8, art. 10 k.p.a.. Organy dokonały pełnych ustaleń stanu faktycznego niezbędnych do rozpatrzenia niniejszej sprawy, a zebrany należycie materiał dowodowy rozpatrzyły wnikliwie. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była przy tym dowolna. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, co do przyczyny, która legła u podstaw cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, była poinformowana

29 o przysługujących jej uprawnieniach, na co jednoznacznie wskazują akta postępowania administracyjnego. Pełnomocnik zapoznał się przy tym z aktami sprawy. Okoliczność, że organ nie wziął pod uwagę opinii z Koła Łowieckiego, która wpłynęła już po wydaniu decyzji nie stanowi o naruszeniu art. 10 k.p.a. Wskazania wymaga również, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] wydana na podstawie art. 268a k.p.a. stanowiącą upoważnienie dla [...]. W. S. m.in. do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach m.in. pozwoleń na broń. Okoliczność, że akta postępowania administracyjnego nie zawierały dokumentu niniejszego upoważnienia w chwili przeglądania akt administracyjnych przez pełnomocnika skarżącego, nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Kwestia właściwości organu, prawidłowości wydania i podpisania decyzji tak organu I jak i II instancji nie budzi wątpliwości Sądu. Całość akt postępowania administracyjnego nadesłanych do Sądu pozwala na stwierdzenie, że decyzje wydane zostały przez właściwe organy i podpisane przez osoby upoważnione przez piastunów organów. Nie zachodzi zatem przesłanka nieważności postępowania, podniesiona

30 w uzasadnieniu skargi. Nadto, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z uwagi na podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego.

31 Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

32 W sprawie jest bezsporne, że Z. P. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. (wyrok jest prawomocny od [...].01.2018 r.)

33 Ustalenie to prawidłowo uznane zostało przez organ za obligatoryjna

34 przesłankę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wydanej w celu łowieckim, na podstawie powołanych wyżej przepisów. Organ

35 nie naruszył tym samym art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy

36 o broni i amunicji. Ustawodawca zdecydował bowiem, że skazanie osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, stanowi o tym, że osoba ta stanowi zagrożenie odpowiednio dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

37 Z tego względu kwestia przesłanej do akt postępowania administracyjnego opinii Koła Łowieckiego nie mogła mieć znaczenia w sprawie, nawet gdyby była przesłana przed wydaniem decyzji przez organ. Opinia nie zmienia dokonanego w sprawie ustalenia faktycznego. Skazanie za każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Powyższy pogląd prezentowany jest także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 781/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

38 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302ze zm.), orzekł jak w wyroku.