Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2014 r., II SA/Wa 1897/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2014 r., II SA/Wa 1897/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. Ś. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministra Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania lekarskiego postanawia: - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.(dalej: WKL) orzeczeniem w sprawie kontrolnego badania lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] orzekła, że W. S. (były funkcjonariusz służby więziennej) jest zdolny do pracy; zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidów; stwierdziła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą; inwalidztwo istnieje od 3 lutego 2014 r.; inwalidztwo jest czasowe. Termin badania kontrolnego wyznaczono na sierpień 2018 r.

3 Pismem z dnia 11 maja 2014 r. W. S. wniósł odwołanie do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. od ww. orzeczenia, wnosząc o jego uchylenie.

4 Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.(dalej: OKL) orzeczeniem w sprawie kontrolnego badania lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] uchyliła orzeczenie WKL z dnia [...] kwietnia 2014 r. i wydała własne, orzekając, że: badany jest zdolny do pracy; zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidów; stwierdziła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą; inwalidztwo istnieje od 1 września 2009 r. do 30 kwietnia 2014 r. III grupa inwalidzka w związku ze służbą - zgodnie z wyrokiem sądu, a od 1 maja 2014 r. III grupa inwalidzka bez związku ze służbą. Uznano, że inwalidztwo jest trwałe.

5 W dniu 2 października 2014 r. W. S. (dalej "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie OKL Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego wnosząc o jego uchylenie.

6 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący zaskarżył orzeczenie w sprawie kontrolnego badania lekarskiego, które nie ma bytu autonomicznego i stanowi jedynie podstawę do wydanych przez inne organy decyzji w sprawie świadczeń. Od takich orzeczeń nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.

9 Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

10 1) decyzje administracyjne;

11 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

12 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

13 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

14 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

15 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

16 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

17 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

18 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

19 Zgodnie z tym przepisem, skarga jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności organu administracji, należącego do jednej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.

20 Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie OKL MSW w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego, wydane na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W zaskarżonym orzeczeniu, po przeprowadzeniu kontrolnego badania lekarskiego, OKL MSW w W. zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz stwierdziła, iż jego inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej.

21 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów ABW czy Urzędu Ochrony Państwa dzielą się na dwie zasadnicze grupy.

22 Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Takie orzeczenia podejmowane są na podstawie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 88, poz.809 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz.676). Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one jednak byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt.1 P.p.s.a.

23 Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, to jest przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 160, poz.1552 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008r sygn. akt II OSK 667/08 opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000r, nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000r sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10; opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA).

24 Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym powyższe ustalenia dotyczące służby wojskowej, mają również zastosowanie do funkcjonariuszy służby więziennej (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 782/14; opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA).

25 W. S. przedmiotem swojej skargi uczynił orzeczenie OKL MSW w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym zaliczono go do trzeciej grupy inwalidztwa uznając jednocześnie, że orzeczone inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku przeprowadzonego kontrolnego badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany przez Dyrektora Biura Emerytalnego Służb SW w W. w celu orzeczenia o stanie zdrowia w związku z przejściem na emeryturę. Zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie je poprzedzające wydane zostało na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

26 Z powyższego wynika, że zaskarżone orzeczenie ustalające schorzenia skarżącego, jego związek ze służbą i stopień inwalidztwa zostało wydane dla celów emerytalno-rentowych, co oznacza, że należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego

27 Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, rozstrzyganej decyzją administracyjną, nie mieści się także w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - i jako taka - nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

28 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Sąd odrzuca skargę.

29 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.