Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., II SA/Wa 1034/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., II SA/Wa 1034/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. przedstawiciela ustawowego małoletniej D. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. O. przedstawiciela ustawowego małoletniej D. O. na działalność Dyrektora Zespołu Placówek – Europejski Dom Spotkań Młodzieży w W. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy

Uzasadnienie

2 J. O. przedstawiciel ustawowy małoletniej D. O. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na działalność Dyrektora Zespołu Placówek – Europejski Dom Spotkań Młodzieży w W.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

4 Zgodnie z art. 246 § 1 ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

5 Jednak wolą ustawodawcy wprowadzono do procedury sądowoadministracyjnej jeden, wyjątkowy przypadek, gdy, niezależnie od sytuacji majątkowej strony, prawo pomocy jej nie przysługuje. Mianowicie, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 cytowanej ustawy).

6 Z kolei, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, Lex 573308; z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt 788/09, Lex 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09. Lex 551912).

7 Co więcej, oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 cytowanej ustawy jest również niedopuszczalność skargi, czyli także i sytuacja, w której, sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

8 Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarga J. O. przedstawiciela ustawowego małoletniej D. O. na działalność Dyrektora Zespołu Placówek – Europejski Dom Spotkań Młodzieży w W. została złożona w trybie art. 227 kpa. Wynika to zarówno z samej skargi jak i z pisma skarżącego z dnia 14 lipca 2016 r., w którym ponosi m.in., że intencją jego było aby osoba sprawująca funkcję Dyrektora został pozbawiona tej funkcji, że utracił do niej zaufanie, ponadto wniósł skargę przed wydaniem w sprawie decyzji, aby nie dopuścić, by decyzję w sprawie jego córki podpisała właśnie ta osoba.

9 Zgodnie zaś z przepisami Rozdziału 2 Działu VIII kpa rozpatrzenie skargi w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

10 Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga nie może zostać rozpoznana z uwagi na jej niedopuszczalność, to należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 cytowanej ustawy.

11 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.