Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2004 r., III SA 919/02

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2004 r., III SA 919/02

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Antoni Hanusz, Sędziowie NSA (del.) Jerzy Rypina (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi "D." S.A. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia ... lutego 2002 r. Nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia ... lutego 2002r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 7 ust. 3, art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia ... listopada 2001r. określającą "D." S.A. w W. podatek dochodowy od osób prawnych za 1997r., zaległość w tym podatku oraz odsetki za zwłokę, a następnie określiła ten podatek, zaległość podatkową i odsetki w nowej niższej wysokości.

3 W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, iż Spółka bezzasadnie zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 22.279 zł stanowiącą diety wypłacone osobie nie będącej pracownikiem Spółki.

4 Izba Skarbowa nie neguje faktu wykonania przez agenta usług na rzecz Spółki za co otrzymał on wynagrodzenie uznane za koszt uzyskania przychodów. Wyjazd agenta do Rosji nie wynikał z zawartej ze Spółką umowy lecz był finansowany przez Spółkę "M.", w której był on zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Zwrócona kwota 22.279 zł nie była zwrotem kosztów dotyczących zlecenia, gdyż zleceniobiorca takich kosztów nie poniósł.

5 Izba Skarbowa uznała, iż Spółka prawidłowo zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wniesionych aportem do Spółki.

6 W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nie uznania za koszt uzyskania przychodów wypłaconej kwoty 22.279 zł osobie zatrudnionej w Spółce na podstawie umowy agencyjnej. Spółka uważa, że decyzja narusza tym samym art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 742 oraz art. 888 § 1 k.c., przez przyjęcie, że wypłata kwot związanych z realizacją umowy agencyjnej, zgodnie z zapisami umowy agencyjnej łączącej Spółkę z agentem - A.J. nie jest kosztem uzyskania przychodu, pomimo że Spółka uzyskała przychody w związku z kosztem poniesionym na realizację tejże umowy agencyjnej.

7 W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9 Skarga jest bezzasadna.

10 Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej uzależnione jest między innymi od: 1) osiągnięcia przychodu, 2) istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między tym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz 3) od właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym wymienione przesłanki muszą być spełnione łącznie.

11 Z akt sprawy wynika, iż zaistniały między stronami spór sprowadza się w istocie do oceny zasadności niezaliczenia poniesionych przez skarżącą Spółkę wydatków stanowiących zwrot kosztów delegacji zatrudnionego przez Spółkę na podstawie umowy agencji A.J., do którego obowiązków należało pośrednictwo, doradztwo handlowe i udział w negocjacjach z partnerami z krajów byłego ZSRR w zakresie eksportu z Polski produktów wytworzonych przez skarżącą Spółkę i importu do Polski surowców i produktów.

12 Z dokonanych i niekwestionowanych ustaleń wynika, że skarżąca Spółka powierzając na podstawie umowy agencyjnej z dnia ... lipca 1997r. A.J. pośrednictwo, doradztwo handlowe i udział w negocjacjach handlowych z partnerami z b. ZSRR zobowiązywała się do zwrotu kosztów za wynegocjowane i zawarte umowy, w tym diety, przejazdy, hotele, koszty reprezentacji - według rachunków przedstawionych przez agenta, a także do zapłaty stałego wynagrodzenia w wysokości 600 zł miesięcznie. Również poza sporem pozostaje fakt, że A.J. jest pracownikiem firmy "M." i w okresie od 7 lipca do 30 listopada 1997r. przebywał w Moskwie z racji pełnienia obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę. Wystawiając skarżącej Spółce rachunek na kwotę 22.279 zł A.J. miał obowiązek udokumentować poniesione koszty stosownymi rachunkami (§ 5 pkt 2 umowy). Natomiast z przedłożonego rachunku faktycznie nic nie wynika, poza kwotą diet, która w żaden sposób nie może być uznana za "właściwe udokumentowanie wydatku" i wykazanie "istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między tym wydatkiem a uzyskanym przychodem".

13 W tym stanie rzeczy organy podatkowe zasadnie odmówiły podatniczce zaliczenia powyższego wydatku do kosztów uzyskania przychodów bowiem wydatek ten nie został w sposób należyty udokumentowany.

14 Dodatkowo należy wyjaśnić, iż dieta to pieniądze przeznaczone na koszty utrzymania pracownika w podróży służbowej (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego - Wydawnictwo Naukowe PWN - Warszawa 2003 str. 612).

15 Wobec tego, że w objętym w umowie agencyjnej okresie A.J. przebywał w delegacji służbowej w Rosji w celu wykonania określonego przez pracodawcę ("M.") zadania to na zakładzie pracy ciążył obowiązek wypłaty pracownikowi diety i zwrot kosztów noclegów, przejazdów, dojazdów i innych udokumentowanych kosztów. Natomiast na skarżącej spółce ciążyły koszty, które wynikałyby z oddzielnych rachunków, a z których wynikałby związek przyczynowy między tym wydatkiem a przychodem.

16 Mając na względzie fakt, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w stopniu, któryby miał istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

17 s. J. Rypina s. A. Hanusz s. E. Radziszewska - Krupa