Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SAB/Wa 25/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SAB/Wa 25/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego

Uzasadnienie

2 Skarżąca – S. sp. z o.o. z siedzibą w W. 1 czerwca 2012 r. złożyła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. Wyjaśniła, że 30 grudnia 2008 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji Prezydenta W. jednak do momentu złożenia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło odwołania.

3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przy piśmie z 13 lipca 2012 r. nadesłało do Sądu decyzję znak: [...] z [...] lipca 2012 r., którą rozpatrzyło odwołanie Skarżącej od decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r. i utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję wydaną [...] lipca 2012 r., doręczono Skarżącej 19 lipca 2012 r.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

5 Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie, w której organ powinien wydać decyzję administracyjną, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej. Działanie Sądu przy skardze na bezczynność polega, więc na zobligowaniu organu do wydania aktu lub dokonania czynności.

6 Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn. Określenie "stało się" użyte w tym przepisie oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły po wniesieniu skargi na bezczynność.

7 Zgodnie z poglądami wyrażanymi w judykaturze i piśmiennictwie bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. B. Dauter w Komentarzu do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze, 2005, s. 377, t. 12 do art. 161 P.p.s.a.).

8 W rozpoznawanej sprawie z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia, gdyż po wniesieniu skargi zaszły okoliczności, uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. Z dokumentów załączonych do akt sądowych wynika, że skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skarżąca złożyła przed wydaniem przez Kolegium decyzji z [...] lipca 2012 r.

9 W związku z tym wydanie przez Sąd orzeczenia obligującego organ podatkowy do rozstrzygnięcia sprawy stało się zbędne. Kolegium Odwoławcze w W., któremu w skardze zarzucono bezczynność podjęło działania i wydało decyzję. Postępowanie sądowe, choć w chwili wniesienia skargi mogło się toczyć, obecnie stało się bezprzedmiotowe.

10 Wyjaśnić ponadto należy, że wynik sprawy przed organem - wydanie decyzji pozytywnej czy negatywnej - pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Samo wydania decyzji sprawia, że bezczynność organu ustaje.

11 Sąd, mając powyższe na względzie uznał, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., że zasadne jest wydanie orzeczenia zawartego w sentencji