Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2011 r., III SA/Wa 509/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2011 r., III SA/Wa 509/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. spraw ze skarg Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. i 2006 r. oddala skargi

Uzasadnienie

2 Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

3 akt sprawy wynika, iż decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent m.

4 W. stalił R. i A. J. (dalej "Strona", "Skarżący") wysokość

5 zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za nieruchomość

6 położoną w W. przy ul. J. [...] m [...] stanowiącą lokal mieszkalny

7 i udział we współwłasności garażu podziemnego w tym samym budynku

8 mieszkalnym, na rok 2006 w kwocie 252,00 zł oraz na rok 2008 w kwocie 282 zł.

9 W odwołaniach od powyższych decyzji Skarżący zakwestionowali

10 prawidłowość ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w części dotyczącej

11 opodatkowania miejsca postojowego. Zdaniem Strony garaż znajdujący się w

12 budynku mieszkalnym powinien podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych

13 dla budynku mieszkalnego.

14 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") decyzjami

15 z dnia [...] lipca 2010 r. uchyliło zaskarżone decyzje w całości i rozstrzygając co do

16 istoty sprawy ustaliło wysokość podatku od nieruchomości z tytułu posiadania

17 nieruchomości położonej w W. przy ul. J. [...] m [...] na rok 2006

18 w kwocie 70,00 zł oraz na rok 2008 w kwocie 83,00 zł. W uzasadnieniach decyzji

19 wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o

20 podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej

21 "u.p.o.l.") obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach

22 fizycznych, będących właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli

23 przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek

24 podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym

25 (art. 3 ust. 3). Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie

26 podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących

27 współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom

28 ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni

29 użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5). Opodatkowaniu podatkiem od

30 nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l., podlegają grunty, budynki lub ich

31 części, oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności

32 gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla

33 budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2). Przez

34 "powierzchnię użytkową budynku lub jego części" rozumie się powierzchnię mierzoną

35 po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem

36 powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za "kondygnację" uważa

37 się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1

38 pkt 5). Podstawowym kryterium zaliczania do przedmiotu opodatkowania podatkiem

39 od nieruchomości jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21

40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr

41 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane

42 zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit e)

43 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od

44 nieruchomości od budynków lub ich części: a) mieszkalnych; e) pozostałych, w tym

45 zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego przez

46 organizacje pożytku publicznego.

47 W ocenie SKO do opodatkowania miejsca postojowego w garażu

48 wielostanowiskowym znajdującym się w kondygnacji podziemnej budynku

49 mieszkalnego wielorodzinnego winna być zastosowana stawka jak dla budynków i

50 ich części "mieszkalnych", a nie - jak błędnie przyjął organ pierwszej instancji - "dla

51 budynków pozostałych". Na poparcie powyższego stanowiska SKO powołało się na

52 wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08 wskazując, że wprawdzie

53 wyrażona przez Sąd teza dotyczączy opodatkowania budynku mieszkalnego

54 wielorodzinnego znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy, w którym w części

55 podziemnej znajdują się garaże, a w części parterowej lokale użytkowe, to jednak

56 dokonana w wyroku wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.- per analogia ma

57 zastosowanie w przedmiotowej sprawie. SKO dodało, że w podobnym tonie

58 ugruntowane jest orzecznictwo sądowe w kwestii stawki podatku od towarów i usług,

59 jaka powinna obowiązywać przy opodatkowaniu sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz

60 z miejscem parkingowym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn.

61 akt III SA 1150/09).

62 SKO wskazało, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości

63 powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym

64 powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.).

65 Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze

66 decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów

67 opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania

68 obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15

69 listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7). Raty, których termin płatności minął,

70 płatne są w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2

71 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60

72 ze zm.) - dalej: "O.p.", zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia

73 decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania. Zdaniem SKO,

74 bezsporne jest, że na Stronie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od

75 nieruchomości za 2006 r. i 2008 r. Organ powołał się na stosowne uchwały Rady

76 m. W., po czym wskazał sposób obliczenia podatku od nieruchomości.

77 Na ww. decyzje skargę wniósł Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej

78 W.. Wskazał, że w dniu 15 grudnia 2010 r. do

79 Prokuratury Rejonowej W. wpłynął wniosek Prezydenta

80 m. W. o wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

81 Warszawie na ww. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

82 Wywodząc zasadność wniesienia wnioskowanej skargi Prezydent przyznał, iż ustawa

83 o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "budynku mieszkalnego",

84 jednak w przepisach prawa można odnaleźć definicję pojęć zbliżonych. I tak, ustawa

85 z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118

86 ze zm.) zawiera definicję "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", zgodnie z którą

87 za taki budynek uznaje się budynek wolnostojący albo w zabudowie bliźniaczej,

88 szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący

89 konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej

90 niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego

91 o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z

92 kolei w ustawie z dnia 26 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2008 r., Nr

93 80, poz. 903 ze zm.) art. 2 ust. 2 zawiera definicję "samodzielnego lokalu

94 mieszkalnego", zgodnie z którą jest to wydzielona ścianami w obrębie budynku izba

95 lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, która(e) wraz z pomieszczeniami

96 pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych; przepis ten stosuje

97 się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z

98 przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Wynika z tego, iż nie jest lokalem

99 mieszkalnym wydzielona ścianami izba (zespół izb) nie przeznaczona(y) na pobyt

100 stały ludzi i nie służąca(y) zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, w

101 myśl art. 2 ust. 4 powołanej ustawy do lokalu mogą przynależeć jako jego części

102 składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub

103 były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym

104 wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnica, strych, komórka, garaż

105 (pomieszczenia przynależne). Prezydent przyznał również, iż kwestia opodatkowania

106 podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych) w budynkach

107 mieszkaniowych była już przedmiotem wyroków sądów administracyjnych, jednak z

108 wnioskami przeciwnymi do tezy ferowanej przez Samorządowe Kolegium

109 Odwoławcze w W., leżącej u podstaw decyzji organu odwoławczego. Z

110 przytoczonych orzeczeń wynikało, iż w ocenie sądu administracyjnego garaż będący

111 częścią budynku mieszkalnego z własną księgą wieczystą na potrzeby prawa

112 podatkowego winien być uznany za odrębną nieruchomość, nie podlegającą

113 opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych. Fakt, iż znajduje się on w

114 obrębie budynku mieszkalnego nie może przesądzać, iż jest to część budynku

115 mieszkalnego, albowiem sam garaż nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji

116 mieszkaniowej, zaś jako przedmiot odrębnej własności może stanowić przedmiot

117 umowy sprzedaży, czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garaży

118 stałaby się osoba obca, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem

119 mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym (tak Wyrok

120 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn.

121 III SA/Po 768/09, również wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

122 Białymstoku z dnia 11.03.2008 r. sygn. I SA/Bk 12/08 oraz z dnia 16.09.2009 r. sygn.

123 I SA/Bk 328/09). Prezydent podniósł, iż Skarżący aktem notarialnym nabyli udział w

124 lokalu niemieszkalnym - garażu podziemnym wielostanowiskowym, co ma istotne

125 znaczenia w przedmiotowej sprawie. Decyduje to bowiem o tym, iż udział w garażu

126 (odpowiadający powierzchniowo wydzielonemu miejscu postojowemu) nabyty został

127 jako udział w odrębnym lokalu, nie zaś jako przynależność do lokalu mieszkalnego.

128 Organ podatkowy natomiast dysponujący takim dokumentem urzędowym (aktem

129 notarialnym) związany jest wywodzącym się z niego domniemaniem autentyczności i

130 zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i nie może

131 dokonywać swobodnej oceny takiego dokumentu stwierdzającego czynność

132 notarialną. Na poparcie swojej tezy Prezydent powołał się także na treść opinii

133 prawnej prof. dr hab. Leonarda Etela z dnia 15 maja 2009 r., w której stwierdza on, iż

134 nabycie garażu jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego,

135 że loka! taki staje się odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości.

136 To z kolei implikuje zastosowanie do niego odrębnych stawek opodatkowania.

137 Wynika to z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w którym wskazuje się, że stawki

138 podatkowe dotyczą nie tylko całych budynków, ale również ich poszczególnych

139 części, w zależności od sposobu wykorzystania. Profesor wywodzi, iż stawka

140 podatku odnosząca się do budynków mieszkalnych miałaby zastosowanie do garażu

141 jedynie w sytuacji, gdy stanowi on przynależność do lokalu mieszkalnego w

142 rozumieniu wspomnianego już przepisu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali.

143 Podnosi też, iż w przypadku miejsca postojowego, które samo z siebie nie stanowi

144 odrębnej nieruchomości, osoba nabywająca udział we współwłasności lokalu

145 będącego garażem nabywa prawo do takiego miejsca (miejsc) i płaci podatek jako

146 współwłaściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.

147 Prokurator wskazał, że po zapoznaniu się ze stanowiskiem Prezydenta m.

148 W. i SKO, z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do

149 poruszanej kwestii, wniesienie skargi było konieczne.

150 Prokurator podniósł, że pojęcie "budynku mieszkalnego" i "pozostałych" w

151 rozumieniu u.p.o.l. nie doczekało się własnej definicji legalnej i wykładni tego pojęcia

152 należałoby dokonywać częściowo w oparciu o analogię do obowiązujących już

153 regulacji prawnych odrębnych, acz powiązanych z prawem podatkowym gałęzi

154 prawa. Z definicji pojęć zbliżonych do "budynku mieszkalnego" wysnuć można było

155 pewny wniosek, iż o tym, czy dana nieruchomość jest budynkiem mieszkalnym

156 decyduje to, czyjej funkcja sprowadza się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych,

157 czy też do innych celów. Kluczowym zatem dla rozstrzygnięcia, czy garaż ulokowany

158 w obrębie bryły budynku z lokalami mieszkalnymi, acz wyodrębniony prawnie jako

159 samodzielna nieruchomość lokalowa, podlega opodatkowaniu według stawki jak za

160 "budynki mieszkalne lub ich części'", czy jak za "pozostałe budynki lub ich części"

161 byłoby ustalenie, czy garaż taki samoistnie spełnia cele mieszkaniowe, czy też inne.

162 Trudność określenia tego sprowadza się do konstatacji, iż również pojęcie prawne

163 "cele mieszkaniowe"' nie doczekało się swojej legalnej definicji. Zgodnie z definicją

164 słownika języka polskiego "mieszkać" to "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować

165 je jako miejsce swojego pobytu". Z kolei "mieszkanie" to "pomieszczenie, w którym

166 się mieszka", a "mieszkalny" to "służący lub nadający się do mieszkania" (Słownik

167 języka polskiego, tom 1, oprać. Lidia Drabik, Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe

168 PWN S.A. Warszawa 2007, str. 250). Biorąc zatem za punkt wyjścia potoczne

169 rozumienie przytoczonych pojęć, przez "realizację celów mieszkaniowych"

170 należałoby rozumieć zapewnienie możliwości zamieszkania, dłuższego przebywania

171 w pomieszczeniu przystosowanym dla takiego pobytu. Zdaniem Prokuratora w

172 kontekście tych rozważań uznanie przez SKO, iż garaż znajdujący się w obrębie

173 bryły budynku mieszkalnego spełnia takie cele, jest wykładnią rozszerzającą zbyt

174 daleko idącą i nie znajdującą potwierdzenia w faktycznym wykorzystaniu tej

175 kondygnacji budynku, tym bardziej iż w przedmiotowym garażu wydzielone zostały

176 miejsca postojowe sprzedawane zainteresowanym (niekoniecznie lokatorom

177 budynku) na mocy odrębnych umów sprzedaży udziałów w nieruchomości wspólnej

178 (jaką jest tylko kondygnacja garażowa, a nie cały budynek). Prokurator podzielił

179 pogląd, iż z uwagi na to, że w rozumieniu prawa cywilnego przedmiotowa

180 kondygnacja stanowi prawnie odrębny lokal w odniesieniu do pozostałej części

181 budynku i zarówno całość nieruchomości jak i udziały w jej własności mogą stanowić

182 oddzielny przedmiot obrotu prawnego, to może dojść do sytuacji, iż podmiot, któremu

183 przysługiwać będzie prawo do garażu, nie będzie tożsamy z podmiotem

184 uprawnionym do lokalu mieszkalnego w obrębie tego samego budynku.

185 Przyjmowanie w takiej sytuacji jednolitej korzystniejszej stawki podatku od

186 nieruchomości stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie osób faktycznie

187 wykorzystujących miejsce postojowe w celach zgoła odmiennych niż mieszkaniowe.

188 Uznając zatem argumentację wywiedzioną przez Prezydenta m. W., w

189 ocenie Prokuratora, organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa

190 materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 5 ust 2 pkt a) i e)

191 u.p.o.l. oraz uchwał wskazanych w zaskarżonych decyzjach poprzez ich błędną

192 wykładnię skutkującą przyjęciem przy opodatkowaniu stanowiącego odrębny lokal

193 garażu podziemnego stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków

194 mieszkalnych - stwierdzając, iż garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym zalicza

195 się do całości pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku i de facto jest częścią

196 budynku mieszkalnego podlegającą opodatkowaniu jak budynki mieszkalne.

197 SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując

198 dotychczasowe stanowisko.

199 Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

200 Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest wysokość

201 stawki podatku od nieruchomości jaką powinien być opodatkowany udział we

202 współwłasności garażu podziemnego usytuowanego w budynku mieszkalnym, w

203 którym Skarżący posiadają lokal mieszkalny. Okolicznością, która ma, zdaniem

204 Prokuratora wnoszącego skargę, istotne znaczenie w sprawie, jest nabycie owego

205 udziału na podstawie odrębnego aktu notarialnego (lokal mieszkalny został nabyty na

206 podstawie innego aktu notarialnego niż udział w garażu podziemnym). Według

207 Prokuratora garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym nie podlega

208 opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych, ponieważ stanowi odrębną

209 nieruchomość i nie jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe.

210 W ocenie Sądu wskazane przez Prokuratora kryteria nie wynikają z przepisów

211 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kryterium kształtującym stawkę podatku od

212 nieruchomości nie jest odrębność nieruchomości stanowiącej garaż

213 wielostanowiskowy usytuowany w budynku mieszkalnym. Nie jest nim również

214 nabycie odrębnym aktem notarialnym miejsca postojowego w garażu

215 wielostanowiskowym usytuowanym w budynku mieszkalnym, w którym podatnik

216 nabył również lokal mieszkalny.

217 Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlega nabycie

218 nieruchomości, tak jak ma to miejsce w przypadku podatku od towarów i usług

219 (odpłatna dostawa), lecz posiadanie budynku lub jego części, gruntu, budowli (art. 2

220 ust. 1 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem od posiadania

221 majątku. Nie jest zatem istotne, czy podatnik nabył miejsce postojowe i lokal

222 mieszkalny na podstawie jednego aktu notarialnego, czy na podstawie odrębnych

223 aktów notarialnych. Nie jest nawet istotne, czy jest właścicielem nieruchomości.

224 Podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba, która faktycznie włada

225 majątkiem. Status podatnika podatku od nieruchomości ma nie tylko właściciel

226 nieruchomości, ale również posiadacz samoistny, a w niektórych wypadkach również

227 posiadacz zależny i osoba nie posiadająca tytułu prawnego do nieruchomości.

228 Wynika to z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od

229 nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym

230 spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

231 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

232 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

233 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

234 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich

235 części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

236 terytorialnego, jeżeli posiadanie:

237 a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu

238 Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne

239 lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

240 b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

241 Wskazać też trzeba, że w myśl postanowień art. 2 ust. 1 u.p.o.l.

242 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich

243 części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

244 Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega

245 miejsce postojowe zarówno wówczas, gdy znajduje się ono w garażu usytuowanym

246 w budynku mieszkalnym, w którym garaż stanowi odrębną nieruchomość, jak i

247 wówczas, gdy miejsce postojowe jest przypisane do lokalu mieszkalnego (nabytego

248 na podstawie aktu notarialnego) i usytuowane jest w garażu (znajdującym się na

249 jednej z kondygnacji budynku mieszkalnego) stanowiącym współwłasność

250 wszystkich właścicieli. W każdym z tych przypadków właściciel lokalu mieszkalnego

251 posiada miejsce postojowe. Zatem zważywszy na "filozofię" podatku od

252 nieruchomości (podatek od posiadania majątku) oraz konstytucyjną zasadę

253 sprawiedliwości i równości (art. 2 i art. 32 Konstytucji RP) stawka podatku od

254 nieruchomości w każdym z ww. przypadków powinna być taka sama.

255 Zdaniem Sądu, dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie

256 ma znaczenia, iż udział we współwłasności garażu podziemnego stanowiącego

257 odrębną od budynku mieszkalnego nieruchomość może być sprzedany odrębnie od

258 lokalu mieszkalnego, a w sytuacji, gdy miejsce postojowe stanowi pomieszczenie

259 przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, tylko razem z

260 lokalem mieszkalnym (argument podnoszony w skardze). Tak jak podatkowi od

261 nieruchomości nie podlega nabycie budynku lub jego części, tak też nie podlega

262 zbycie budynku lub jego części. Niezmiennie opodatkowaniu podatkiem od

263 nieruchomości podlega posiadanie majątku. Zatem dla potrzeb podatku od

264 nieruchomości ww. okoliczności są obojętne. Z żadnego przepisu ustawy o

265 podatkach i opłatach lokalnych nie wynika, by każda z ww. sytuacji rodziła obowiązek

266 opodatkowania inną stawką podatkową - wyższą w przypadku posiadania miejsca

267 postojowego w garażu stanowiącym odrębną nieruchomość, niższą w przypadku

268 władania miejscem postojowym jako pomieszczeniem przynależnym.

269 W tym miejscu podnieść należy, iż to deweloper decyduje, czy miejsce

270 postojowe przechodzi we władanie osoby kupującej lokal mieszkalny jako

271 pomieszczenie przynależne, czy jako udział we współwłasności garażu podziemnego

272 stanowiącego odrębną nieruchomość. Zatem, zgodnie z koncepcją zaprezentowaną

273 w skardze, de facto to od decyzji dewelopera, a nie od regulacji prawnych zależy w

274 jakiej wysokości będzie opodatkowane miejsce postojowe. Jak już powiedziano, w

275 każdej z tych sytuacji właściciel mieszkania posiada wyłączne prawo do korzystania

276 z miejsca postojowego, inaczej mówiąc posiada miejsce postojowe. Nie ma

277 wątpliwości, iż w każdym z ww. przypadków miejsce to podlega opodatkowaniu

278 podatkiem od nieruchomości, stąd zrozumiałe jest powielekroć wyrażane przed

279 Sądem oburzenie podatników co do różnicowania stawek podatkowych wedle

280 omawianego kryterium. Pozostaje w nich uzasadnione poczucie braku

281 sprawiedliwości. Skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadania

282 majątku, to taki sam majątek powinien być opodatkowany taka sama stawka

283 podatkowa.

284 Dodać trzeba, że w praktyce organy podatkowe opodatkowują garaże

285 znajdujące się na jednej z kondygnacji domu jednorodzinnego stawką jak dla

286 budynku mieszkalnego. Trzeba więc odpowiedzieć na pytanie, czy uzasadnione jest

287 (sprawiedliwe) aby właściciel domu o powierzchni np. 300 m2 płacił niższą stawkę

288 niż właściciel lokalu mieszkalnego np. o powierzchni 40 m2, który posiada udział we

289 współwłasności garażu podziemnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zdaniem

290 Sądu takie argumenty należy uwzględnić dokonując interpretacji przepisów prawa,

291 ponieważ konieczne jest aby nie prowadziła ona do oczywiście niesprawiedliwego

292 traktowania podatników oraz do różnicowania ich sytuacji prawno- podatkowej bez

293 wzbudzania poczucia niesprawiedliwości.

294 Podsumowując tę część wywodu, stwierdzić należy, iż odrębność

295 nieruchomości stanowiącej garaż wielostanowiskowy usytuowany w budynku

296 mieszkalnym nie jest kryterium decydującym o wysokości stawki podatkowej podatku

297 od nieruchomości, zaś stawka ta powinna być taka sama zarówno, gdy miejsce

298 postojowe jest traktowane jako pomieszczenie przynależne, jak i wówczas gdy

299 znajduje się w garażu stanowiącym nieruchomość odrębną od budynku

300 mieszkalnego.

301 Kolejną kwestią wymagającą rozważenia jest zasadność różnicowania stawki

302 podatkowej przy zastosowaniu wskazanego w skardze kryterium "przeznaczenia na

303 cele mieszkaniowe i niemieszkaniowe".

304 Z konstrukcji stawek podatkowych wynika, że obciążenie podatkiem od

305 nieruchomości zależy od rodzaju i sposobu wykorzystywania majątku. Skupiając się

306 na regulacji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. dotyczącej

307 opodatkowania budynków, przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2

308 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., rada gminy, w drodze uchwały,

309 określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą

310 przekroczyć rocznie od budynków lub ich części:

311 a) mieszkalnych - 0,56 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

312 b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków

313 mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej -

314 18,43 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

315 c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu

316 kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,58 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

317 d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania

318 świadczeń zdrowotnych - 3,71 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

319 e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej

320 działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 6,17 zł od

321 1 m2 powierzchni użytkowej,

322 W 2008 r. przepis ten miał takie samo brzmienie, z tym że inne były stawki, tj.

323 dla budynków mieszkalnych - 0,59 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, dla budynków

324 pozostałych - 6,37 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (wskazano tylko te stawki, które

325 mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy).

326 Z przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca ustanowił dwa kryteria

327 różnicujące wysokość stawki przy opodatkowaniu budynków, tj. rodzaj budynku oraz

328 sposób korzystania z budynku lub jego części. Kryterium rodzaju budynku zostało

329 wskazane w pkt 2 lit. a) i e), kryterium korzystania z budynku - w pkt 2 lit. b), c), d).

330 Co do zasady, budynek mieszkalny jest opodatkowany stawką nie wyższą niż 0,56 zł

331 od 1 m2 powierzchni użytkowej (0,59 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej w 2008 r.).

332 Stawka ta ulega zwiększeniu, jeśli budynek ten, bądź jego część jest zajęta na

333 prowadzenie działalności gospodarczej. Jest to jedyny wskazany przez ustawodawcę

334 sposób przeznaczenia (wykorzystania) budynku mieszkalnego lub jego części, który

335 skutkuje zwiększeniem stawki podatkowej od budynku mieszkalnego lub jego części.

336 Z całą pewnością ustawodawca nie wprowadził wskazanego w skardze kryterium

337 różnicującego wysokość stawki, tj. wykorzystywania budynku lub jego części na cele

338 mieszkaniowe i niemieszkaniowe. Jeśli budynek jest kwalifikowany jako budynek

339 mieszkalny to do wszystkich znajdujących się w nim pomieszczeń należy stosować

340 stawkę jak dla budynku mieszkalnego, a tylko do powierzchni zajętych na

341 prowadzenie działalności gospodarczej - stawkę wyższą. Taka konkluzja wynika

342 wprost z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l.

343 Zgodnie z twierdzeniem Prokuratora ustawa o podatkach i opłatach lokalnych

344 nie zawiera definicji budynku mieszkalnego, jednakże pojęciem tym posługuje się

345 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

346 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.

347 U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W akcie tym stwierdza się, iż ilekroć jest mowa o

348 budynku mieszkalnym - rozumie się przez to budynek mieszkalny wielorodzinny,

349 budynek mieszkalny jednorodzinny. Natomiast w Słowniku języka polskiego pod red.

350 M. Szymczaka (t. II, Warszawa 1979, s. 162) oraz w Słowniku współczesnego języka

351 polskiego (Warszawa 1996, s. 518) wskazuje się, iż przez określenie "budynek

352 mieszkalny" należy rozumieć m.in. budynek służący, przeznaczony, nadający się do

353 mieszkania, zamieszkiwania. Także w doktrynie prawa za budynek mieszkalny

354 przyjęło się uważać całość pomieszczeń mieszczących się w bryle budynku,

355 związanych z szeroko pojętą funkcją zamieszkiwania. W skład budynku

356 mieszkalnego wchodzą w tej sytuacji nie tylko pomieszczenia mieszkalne, lecz także

357 np. kotłownia, pralnia, garaż.

358 Zdaniem Sądu, budynek nie traci charakteru budynku mieszkalnego tylko

359 dlatego, że spośród jego wszystkich kondygnacji wyodrębniono jako odrębną

360 nieruchomość jedną kondygnację, w której znajduje się garaż. Garaż ten nie staje się

361 bowiem odrębnym budynkiem, zaś w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. mowa jest o

362 budynku mieszkalnym. Wprawdzie w zdaniu wprowadzającym do wyliczenia widnieje

363 zapis "od budynków lub ich części", lecz z samego faktu występowania tam wyrazu

364 "części" nie można wysnuwać wniosku, iż garaż stanowiący odrębną nieruchomość,

365 ale pozostający w budynku mieszkalnym staje się osobnym budynkiem. Jak już

366 wcześniej powiedziano, o wysokości stawki podatkowej decyduje bądź to

367 zakwalifikowanie budynku do jednego z rodzajów budynków wskazanych w

368 omamianym przepisie, bądź to wykorzystanie w sposób wskazany w tym przepisie.

369 Bez wpływu na wysokość stawki podatkowej od miejsca postojowego

370 znajdującego się w garażu podziemnym pozostaje wskazana w skardze okoliczność,

371 iż w przypadku wyodrębnienia garażu jako osobnej nieruchomości może nastąpić

372 sprzedaż miejsca postojowego lub jego wynajęcie, przez co miejsce to byłoby

373 wykorzystywane przez osobę inną niż właściciel lokalu mieszkalnego znajdującego

374 się w tym samym budynku co garaż. Przede wszystkim o wysokości stawki

375 podatkowej decyduje usytuowanie garażu w budynku mieszkalnym bez względu na

376 to kto jest jego właścicielem. Jeśli miejsce postojowe jest wynajmowane w celach

377 zarobkowych i w świetle przepisów podatkowych możliwa jest kwalifikacja tego

378 rodzaju działalności zarobkowej jako działalność gospodarcza, wówczas miejsce to

379 będzie opodatkowane stawką wyższą, przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.

380 Taka stawka będzie też zastosowana, gdy miejsce postojowe zostanie zajęte w

381 związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niezależnie od powyższego

382 wskazać należy, iż rzeczywiście zdarza się, że w budynku mieszkalnym nie

383 wystarcza miejsc postojowych dla wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych

384 znajdujących się w tym budynku lub dla wszystkich samochodów posiadanych przez

385 właściciela takiego lokalu, dlatego kupuje on miejsce postojowe w garażu

386 usytuowanym w nieodległym budynku mieszkalnym. Nie oznacza to jednak, iż

387 poprzez zakup miejsca postojowego przez inną osobę niż właściciel lokalu

388 znajdującego się w tym samym budynku co garaż, budynek mieszkalny traci

389 charakter budynku mieszkalnego.

390 W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca przewidział możliwość

391 różnicowania przez radę gminy wysokości stawek podatkowych w zależności m.in.

392 od sposobu wykorzystania części budynku. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 u.p.o.l.

393 przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może

394 różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania,

395 uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj

396 zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Jeśli zatem rada gminy dostrzega

397 konieczność opodatkowania wyższą stawką podatkową miejsce postojowe niż lokal

398 mieszkalny, może to uczynić, oczywiście nie przekraczając wysokości stawki

399 podatkowej określonej wart. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

400 Z powyższych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z

401 przepisami prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W związku z

402 tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

403 przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w

404 sentencji wyroku.