Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r., III SA/Wa 34/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r., III SA/Wa 34/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwrócenia sprawy do organu pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Skarżąca B.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwrócenia sprawy do organu pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji.

3 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, że skarga została wniesiona bez wyczerpania przysługujących jej środków zaskarżenia. Skarga zatem jest przedwczesna i niedopuszczalna.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Skarga – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu.

6 Sąd zważył, iż zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

7 Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie art. (52 §2 P.p.s.a.).

8 Powyższa regulacja, mająca charakter ogólny, a więc odnoszący się do wszystkich kategorii spraw, oznacza, że nie można skutecznie wnieść skargi jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów dostępne podmiotowi, który chce uruchomić sądową kontrolę.

9 W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p."). Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Postanowienie o przekazaniu sprawy organ odwoławczy doręcza stronie. Od nowej decyzji służy stronie odwołanie, które podlega rozpatrzeniu łącznie z odwołaniem wniesionym od zmienionej decyzji (§ 3 cytowanego przepisu).

10 W orzecznictwie przyjmuje się (por. wyrok SN z 26 września 1995 r., III ARN 32/95, OSP 1997, nr 1, poz. 21, z glosą R. Mastalskiego, s. 35 oraz Z. Kmieciaka "Glosa" 1997, nr 1, s. 10), że w przypadku stwierdzenia w toku postępowania odwoławczego zaniżenia wymiaru podatku organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść odwołującej się strony, lecz obowiązany jest zwrócić sprawę właściwemu organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego.

11 Organ odwoławczy przekazuje sprawę organowi pierwszej instancji w formie postanowienia. Postanowienie to organ odwoławczy doręcza stronie. Na postanowienie to nie przysługuje ani zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lipca 2004 r., FSK 37/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 70)

12 Jednakże, Skarżąca nie jest pozbawiona możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia, bowiem postanowienie to Skarżąca może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, o której mowa w art. 230 § 2 i 3 O.p. lub w skardze do Sądu.

13 W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że skarga została wniesiona do Sądu bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia, co czyni ją niedopuszczalną.

14 Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz art. 58 §3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.