Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 270/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 270/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. i Z.W. o dokonanie wykładni wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 270/15 w sprawie ze skargi B.W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 270/15

Uzasadnienie

2 Skarżące B. W. i Z. W. , pismem z dnia 2 marca 2016r. wniosły do Sądu o dokonanie interpretacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 270/15. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Ponadto wniosły o udowodnienie stwierdzeń zawartych w wyroku.

3 W uzasadnieniu swego wniosku, Skarżące zażądały wyjaśnienia rozbieżności w powierzchni gruntów i wyjaśnienia dlaczego Sąd wyeliminował właściwą powierzchnię gruntów przy zakupie i darowiźnie. Skarżące zażądały wstrzymania biegu terminu do kasacji wyroku do Sądu Najwyższego do czasu właściwego załatwienia sprawy przez sędziów składu orzekającego, w oparciu o prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1797/15.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

5 Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

6 Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W każdym razie wykładnia nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Wykładnia nie może również zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04 oraz z dnia 3 kwietnia 2008 r. II FZ 33/08). Nie jest również możliwe w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 158 P.p.s.a. i w ramach wykładni uzasadnienia wyroku, domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia wyroku wydanego w ramach kontroli kasacyjnej, skoro została ona w sposób właściwy i dostatecznie rozbudowany przedstawiona w jego motywach. Nie jest również możliwe domaganie się usunięcia uchybień czy wadliwości, jakie w ocenie strony znalazły się w rozstrzygnięciu (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2011 r., II OSK 698/10). Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy. Przedmiotem wykładni nie może być udzielenie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. W orzecznictwie za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu, czy nawet z odmiennym stanowiskiem wyrażonym w innym orzeczeniu (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2011 r., II FSK 1224/10).

7 Tymczasem, jak wynika z treści wniosku, Skarżące nie zgadzają się z ustaleniami dotyczącymi powierzchni gruntu. Ponadto powołują się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1797/15. Tego rodzaju wątpliwości mogą być przedmiotem zaskarżenia w skardze kasacyjnej od wyroku, kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś jak błędnie twierdzą Skarżące do Sądu Najwyższego. O środkach zaskarżenia Skarżące zostały pouczone w pismach z 15 lutego 2016 r., przy których doręczono Skarżącym wyrok wraz z uzasadnieniem.

8 Stwierdzić zatem należy, że żądanie Skarżących o wykładnię wyroku nie wyczerpuje znamion art. 158 P.p.s.a.

9 Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 158 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.