Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., III SA/Wa 2101/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., III SA/Wa 2101/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za czerwiec 2012r. postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 G. sp. z o.o. w upadłości układowej z siedzibą w N. (obecnie Syndyk masy upadłości G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w N. ) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2014r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za czerwiec 2012r.

3 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 11 lipca 2014r. wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 780 zł.

4 W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy.

5 Postanowieniem z 3 października 2014r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

6 Pismem z 10 października 2014r. strona skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego.

7 Postanowieniem z 28 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

8 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 stycznia 2015r. sygn. akt II FZ 2015/14 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.

9 Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 10 lutego 2015r. wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 11 lipca 2014r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 780 zł (k. 78-79 akt sądowych).

10 W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy.

11 Postanowieniem z 23 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

12 Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 19 maja 2015r. wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 11 lipca 2014r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 780 zł. Wezwanie strona skarżąca otrzymała 25 maja 2015r. (k. 114).

13 Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych do dnia 22 czerwca 2015r. strona skarżąca, mimo pouczenia, nie uiściła należnego wpisu.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

15 Skargę należało odrzucić.

16 W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej ,,p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.

17 Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

18 Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie w odpisie prawomocnego zarządzenia skierowanego do strony skarżącej w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu.

19 Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 25 maja 2015r. W związku z powyższym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 1 czerwca 2015r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony.

20 W tej sytuacji Sąd był zatem zobowiązany, w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.