Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., III SA/Wa 2013/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., III SA/Wa 2013/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Burmistrz Miasta Z. ustalił M.

3 T., dalej "Skarżąca", wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012

4 w kwocie 45 zł za nieruchomość położoną w Z. przy ulicy D. [...]. Do

5 opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o pow. 51,14 m2 grunty pozostałe o

6 pow. 34,32 m2.

7 Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie kwestionując wielkość

8 powierzchni lokalu mieszkalnego przyjętej do opodatkowania oraz zarzuciła, iż organ

9 nie wyjaśnił sposobu obliczenia wielkości powierzchni gruntu przypadającej na

10 skarżącą.

11 Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

12 W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W

13 uzasadnieniu Organ powołał się na treść art. 2 ust 1 pkt i i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz

14 art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1993 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.

15 U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), dalej "u.p.o.l.". Zaznaczył, iż Kolegium w

16 decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wskazało, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17

17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287

18 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru

19 podatków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych organy

20 podatkowe nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te

21 wynikające z ewidencji gruntów. Organ podniósł, iż z rejestru gruntów wynika, iż

22 skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0369 ha w

23 udziale 93/1000 części (93/1000 x 0,0369 ha = 34,32 m2), zaś z rejestru lokali

24 wynika, że lokal skarżącej ma powierzchnię użytkową wynoszącą 51,14 m2. W

25 ocenie Kolegium dopóki dane w ewidencji nie zostaną zmienione organy podatkowe

26 nie są uprawnione do ustalania wymiaru podatku na podstawie jakichkolwiek innych

27 dowodów. Na marginesie Organ zauważył, że rozbieżność pomiędzy danymi

28 wynikającymi z księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków występuje z

29 korzyścią dla Skarżącej, skoro powierzchnia określona w ewidencji jest mniejsza od

30 wynikającej z księgi wieczystej. Organ podatkowy zastosował się do wskazań

31 Kolegium zawartych w ww. decyzji, wydając postanowienie o wszczęciu

32 postępowania oraz umożliwiając Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego

33 materiału dowodowego.

34 W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji

35 Burmistrza Miasta Z. poprzez uwzględnienie właściwej powierzchni jej lokalu,

36 a także przyjęcie realnego udziału w gruncie zabudowy mieszkaniowej.

37 Zdaniem Skarżącej Kolegium nie odniosło się do zarzutów podniesionych w

38 odwołaniu:

39 Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

40 - dowolność w określaniu powierzchni mieszkalnej przez Burmistrza Miasta

41 Z.;

42 - brak aktualnej ewidencji lokali znajdujących się w bloku nr [...] przy ulicy D.

43 [...] w Z., z której wynikałby metraż powierzchni znajdujących się w nim lokali

44 oraz wypisu z kartoteki lokalu nr [...], pozwalający na dowolność określania wielkości

45 powierzchni mieszkalnej;

46 - brak wypisu z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałaby

47 powierzchnia działki przy ul. D. [...] bl. [...] w Z.

48 W uzasadnieniu wskazała, iż w celu wykonania decyzji Samorządowego Kolegium

49 Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., Burmistrz Miasta Z.

50 został zobowiązany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do

51 ponownego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości znajdującej się w Z.

52 ul. D. [...] bl. [...] m [...] po uprzednim przeprowadzeniu postępowania podatkowego.

53 W dniu 10 listopada 2012 r. Skarżąca wystosowała pismo do Burmistrza Miasta

54 Z. celem wzięcia udziału w tym postępowaniu, w którym wskazała na

55 dowolność określania powierzchni mieszkań oraz wniosła o uwzględnienie w wypisie

56 ewidencji lokali właściwych obmiarów mieszkań. Skarżąca, wskazała, iż do dnia

57 dzisiejszego nie otrzymała odpowiedzi na ww. pismo jak również na inne pisma w tej

58 sprawie.

59 Skarżąca podniosła, iż na przestrzeni lat Gmina i kolejne zarządy przyjmowały

60 następujący, ogólny metraż powierzchni mieszkalnej dla posesji ul. D. [...] bl. [...] w

61 Z.:

62 • 703,95 m2 w 1995 roku,

63 • 685,64 m 2 w 2001 roku,

64 • 667,62 m2 w 2011 roku,

65 • 685,53 m2 w 2012 roku.

66 Zwróciła uwagę, iż na przestrzeni lat - od 1995r. do dzisiaj - występują istotne różnice

67 w określaniu powierzchni poszczególnych mieszkań, a co za tym idzie zmienia się

68 koszt utrzymania 1 -go m2. Skutkuje to brakiem proporcjonalności wskaźników

69 współudziału w kosztach bieżącego utrzymania budynku. Zdaniem Skarżącej

70 dowolność w określaniu powierzchni poszczególnych mieszkań na przestrzeni lat

71 spowodowała zaniżenie ogólnej powierzchni mieszkalnej całej posesji o 36, 33m2.

72 Wskazała, iż w ostatnich latach Burmistrz Miasta Z. wydawał decyzje w

73 sprawie podatku od nieruchomości Skarżącej w Z. ul. D. [...] bl. [...] m [...]

74 różniące się podstawą opodatkowania. Skarżąca podkreśliła, iż w dniu 19 listopada

75 2012 r. Urząd Gminy, nie przedstawił jej aktualnej ewidencji lokali znajdujących się w

76 bloku nr [...] przy ulicy D. [...] w Z., z której wynikałby metraż powierzchni

77 znajdujących się w nim lokali arii wypisu z kartoteki lokalu nr [...], a także wypisu z

78 ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałaby powierzchnia działki przy ul.

79 D. [...] bl. [...] w Z. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w kwestionowanej decyzji

80 jako podstawę do opodatkowania powierzchni mojego mieszkania przyjęto 51,14 m

81 2, gdy tymczasem powierzchnia jej lokalu wynosi 51,68 m2, co wynika z pierwotnej

82 dokumentacji budynku i jest uwidocznione w decyzji urzędu o wykupie jej

83 mieszkania. Zaznaczyła, że zarówno organy podatkowe gminy jak i pracownicy

84 odpowiedzialni za przekazywanie danych do ewidencji gruntów i budynków

85 podlegają temu samemu Burmistrzowi. W ocenie Skarżącej Burmistrz Miasta

86 zobowiązany jest do uporządkowania dokumentacji nieruchomości przy ul. D. [...]

87 bl. [...] w Z.

88 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

89 wniosło jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

90 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

91 Skarga jest nieuzasadniona.

92 Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do

93 stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów

94 prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem

95 przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

96 Nie dopatrzył się także wystąpienia innych przesłanek wymienionych w art. 145

97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

98 administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pozwalających na

99 wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

100 W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.

101 opodatkowaniu podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Na podstawie art. 3 ust.

102 1 pkt 1 podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne,

103 jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące

104 właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem ust. 3, który

105 w sprawie jest nieistotny). Jeżeli zaś wyodrębniono własność lokali, obowiązek

106 podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku

107 stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie

108 odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni

109 użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

110 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z

111 aktualnym wypisem z rejestru gruntów, Skarżąca jest współwłaścicielką

112 nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0369 ha w udziale 93/1000 części

113 (93/1000x0,0369 ha = 34,32 m2), zaś z rejestru lokali wynika, że lokal Skarżącej ma

114 powierzchnię użytkową wynoszącą 51,14 m2.

115 Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ I instancji

116 ustalił podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przyjmując, stosownie

117 do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., że dla gruntów podstawę opodatkowania

118 stanowiła ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części - powierzchni użytkowa;

119 prawidłowo też na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

120 Rady Miasta Z. zastosowano stawki podatku: odpowiednio 0,67 zł/m2 dla

121 budynków mieszkalnych oraz 0,32 zł/m2 dla gruntów zajętych na cele mieszkaniowe.

122 Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych w celu ustalenia wysokości

123 zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wiążące były dane

124 wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Artykuł 21 ust. 1 stawy z dnia 17 maja

125 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z

126 późn. zm.) - dalej: "u.p.g.k.", stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane

127 wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa

128 powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów

129 podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów i budynków stanowią istotny element

130 określenia podatkowego stanu taktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest

131 związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do

132 ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość

133 podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane

134 wskazane w ewidencji gruntów i budynków, jest ugruntowany w orzecznictwie

135 sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011

136 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia

137 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt

138 II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego

139 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych:

140 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 października 2010 r.,

141 sygn. akt I SA/Ke 461/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z

142 dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, Wojewódzkiego Sądu

143 Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09,

144 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r.,

145 sygn. akt III SA/Wa 1901/12 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.qov.pl).

146 W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela,

147 wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu

148 urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego

149 przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i

150 budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w

151 postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w

152 deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi

153 wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają

154 zapisy wynikające z ewidencji.

155 Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości

156 nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji

157 gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie

158 mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści

159 zapisów w ewidencji gruntów . budynków. W postępowaniu podatkowym nie

160 zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów.

161 Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób

162 korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i

163 Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.

164 U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencje gruntów

165 i budynków prowadzą starostowie. Ewidencja gruntów i budynków rejestruje

166 zdarzenia, które zaistniały wcześniej, tak więc może się zdarzyć, że dane z niej

167 wynikające są nieaktualne. Jeżeli więc Skarżąca kwestionuje zgodność danych

168 wynikających z ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, to powinna

169 najpierw w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany, a następnie w

170 przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z

171 ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość

172 zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków.

173 Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym Skarżąca kwestionuje dane

174 wynikające z ewidencji gruntów i budynków, nie mogą odnieść skutku w

175 przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji,

176 jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do

177 sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające

178 ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia

179 ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić

180 przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania

181 administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji

182 podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają

183 rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być

184 przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok

185 Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK

186 1291/09).

187 Reasumując, przedmiotem analizowanego przez Sąd postępowania nie było

188 realizowanie zmian prowadzonej przez właściwy niepodatkowy organ administracji

189 ewidencji. Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty Skarżącej.

190 W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o art. 151 - Prawo o postępowaniu

191 przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.