Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., III SA/Wa 1794/11
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., III SA/Wa 1794/11
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
2 Wnioskiem złożonym w dniu 22 listopada 2010 roku spółka A. Sp. z. o.o.
3 (zwana dalej "Spółką" lub "Skarżącą") wniosła do Ministra Finansów o udzielenie
4 pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od
5 towarów i usług.
6 We wniosku Skarżąca przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.
7 Spółka planuje dokonywać sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju na terytorium
8 trzech różnych państw członkowskich (Litwa, Łotwa, Estonia). Spółka zamierza
9 skorzystać z opcji opodatkowania sprzedaży wysyłkowej na terytorium państwa
10 członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych towarów.
11 Towary będące przedmiotem dostawy będą wysyłane z magazynu zlokalizowanego
12 w Polsce, który zarządzany jest przez podmiot świadczący na rzecz Spółki usługi
13 logistyczne (dalej "Spółka Logistyczna'). Podmiotem odpowiedzialnym za transport
14 towarów do odbiorców w innym kraju UE będzie profesjonalna firma spedytorska,
15 działająca na zlecenie Spółki (dalej "Przewoźnik'). Na zlecenie Spółki, Spółka
16 Logistyczna będzie wydawać towary Przewoźnikowi. Przesyłki pobrane przez
17 Przewoźnika z magazynu w Polsce będą w pierwszej kolejności przetransportowane
18 do centrum dystrybucyjnego w K. (Litwa), a następnie z K. do
19 poszczególnych odbiorców na Litwie, Łotwie lub w Estonii.
20 W odniesieniu do każdej dostawy towarów, Spółka będzie w posiadaniu dokumentów
21 wymienionych w punktach 1-5 poniżej, potwierdzających, że towary zostały
22 dostarczone do innego kraju Unii Europejskiej:
23 1) kopii faktury dokumentującej dokonaną dostawę towarów w ramach
24 sprzedaży wysyłkowej,
25 2) kopii międzynarodowego samochodowego listu przewozowego CMR
26 otrzymanego od Przewoźnika;
27 • potwierdzonego przez Przewoźnika w poz. 23 (podpisem lub
28 pieczęcią),
29 • potwierdzonego przez pracownika centrum dystrybucyjnego
30 Przewoźnika w K. w poz. 24 (podpisem lub pieczęcią)
31 - gdzie jako nadawca widnieje Spółka Logistyczna (oryginały tych dokumentów będą
32 przechowywane przez Spółkę Logistyczną),
33 3) szczegółowej listy nadanych przesyłek, z wyszczególnieniem numerów
34 zamówień oraz adresatów, uzyskanej od Spółki Logistycznej w formie pliku
35 elektronicznego,
36 4) kopii zestawienia sporządzonego przez Spółkę Logistyczną, podającego
37 liczbę nadanych przesyłek i palet, potwierdzonego podpisami przez
38 pracowników Spółki Logistycznej i Przewoźnika,
39 5) raportu uzyskanego od Przewoźnika w formie pliku elektronicznego,
40 potwierdzającego dostawę przesyłek do odbiorców, zawierającego
41 w szczególności; numery zamówień, nazwy i adresy odbiorców oraz daty
42 dostawy,
43 6) ponadto, Spółka będzie miała dostęp do kopii dowodów dostawy, tzw.
44 POD - Proof of Delivery, zawierających m.in. nazwę odbiorcy, adres
45 dostawy oraz podpis osoby odbierającej przesyłkę. Kopie tych
46 dokumentów będą dostępne dla Spółki na stronie internetowej
47 Przewoźnika przez 3 miesiące od dostawy, po tym okresie Spółka będzie
48 miała możliwość uzyskania kopii dokumentów POD od Przewoźnika.
49 Z uwagi na znaczną liczbę planowanych dostaw, a także na możliwość
50 uzyskania kopii dokumentów od Przewoźnika, Spółka nie planuje
51 drukować wszystkich dowodów dostaw ze strony internetowej
52 Przewoźnika,
53 7) do każdej dostawy Spółka będzie w stanie okazać dokumenty
54 potwierdzające zapłatę za towar (wyciągi bankowe - w przypadku płatności
55 przelewem, raporty z centrów autoryzacyjno - rozliczeniowych -
56 w przypadku płatności kartą).
57 W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytania:
58 1) Czy Spółka będzie uprawniona do uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży
59 wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa
60 członkowskiego przeznaczenia w przypadku posiadania dokumentów
61 wymienionych w punktach 1 - 5 powyżej?
62 2) Czy Spółka będzie uprawniona do uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży
63 wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa
64 członkowskiego przeznaczenia w przypadku posiadania wybranych dokumentów
65 spośród wymienionych w punktach 1-7 powyżej, jeżeli dokumenty te będą łącznie
66 potwierdzać dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium
67 państwa członkowskiego przeznaczenia?
68 Spółka podniosła, że zgodnie z art. 23 ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
69 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u."
70 warunkiem uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium
71 kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia
72 jest otrzymanie przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji
73 podatkowej za dany okres rozliczeniowy, następujących dokumentów, jeżeli
74 dokumenty te łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego
75 się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub
76 transponowanych towarów;
77 a) dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora)
78 odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju - w przypadku gdy
79 przewóz towarów jest zlecany przez podatnika przewoźnikowi;
80 b) kopii faktury dostawy;
81 c) dokumentów potwierdzających odbiór towarów poza terytorium kraju.
82 Zdaniem Skarżącej, ustęp 15 tego artykułu wymienia przykładowe dokumenty
83 uzupełniające, z których podatnik może skorzystać, jeżeli powyżej wymienione
84 dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towaru do nabywcy
85 znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla
86 wysyłanych lub transportowanych towarów. Do takich dokumentów zalicza się m.in.
87 korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie oraz dokument
88 potwierdzający zapłatę za towar.
89 W opinii Spółki, posiadany przez nią zestaw dokumentów (wymienionych w punktach
90 1-5 opisu zdarzenia przyszłego) jest wystarczający, aby uznać dostawę towarów
91 w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na
92 terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia. Spółka posiadać będzie bowiem
93 wszystkie rodzaje dokumentów wymienione w art. 23 ust. 13 u.p.t.u. oraz w punktach
94 a) - c) powyżej.
95 Spółka będzie otrzymywać od Przewoźnika szereg dokumentów przewozowych
96 dotyczących transportowanych towarów. W szczególności, Spółka będzie
97 otrzymywała kopię międzynarodowego samochodowego listu przewozowego CMR,
98 potwierdzonego przez Przewoźnika w poz. 23 (podpisem i/lub pieczęcią) oraz przez
99 pracownika centrum dystrybucyjnego Przewoźnika w Kownie - w poz. 24 (podpisem
100 lub pieczęcią). Dodatkowo Spółka będzie regularnie otrzymywać szczegółowe listy
101 nadanych przesyłek, z wyszczególnieniem numerów zamówień oraz adresatów, jak
102 również zestawienia podające liczbę nadanych przesyłek i palet.
103 Spółka stoi na stanowisku, że dokument CMR, w którym Przewoźnik potwierdza
104 przyjęcie towarów do transportu (w poz. 23) oraz odbiór towarów w centrum
105 dystrybucyjnym w K. (w poz. 24), nawet gdy brak jest potwierdzenia finalnego
106 odbiorcy towaru w poz. 24, jest dokumentem, o którym mowa w art. 23 ust 14 pkt 1
107 u.p.t.u. U.p.t.u. nie precyzuje bowiem, jaki konkretnie dokument przewozowy jest
108 wymagany. Przepisy stanowią wyłącznie o dokumencie przewozowym otrzymanym
109 od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju.
110 Do międzynarodowego transportu drogowego stosuje się przepisy Konwencji
111 o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) i Protokół
112 Podpisania z dnia 19 maja 1956 r. [dalej: "Konwencja"]. Zgodnie z art. 4 Konwencji,
113 dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy, przy czym jego brak lub
114 nieprawidłowość nie wpływa na istnienie ani ważność umowy przewozu. Ponadto,
115 zgodnie z art. 5 Konwencji, list przewozowy wystawia się w trzech oryginalnych
116 egzemplarzach, podpisanych przez nadawcę i przez przewoźnika, przy czym podpisy
117 te mogą być wydrukowane lub też zastąpione przez stemple nadawcy i przewoźnika,
118 jeżeli pozwala na to ustawodawstwo kraju, w którym wystawiono list przewozowy.
119 Tym samym, zdaniem Spółki, brak podpisu nabywcy w poz. 24 dokumentu CMR nie
120 oznacza, że dokument ten nie stanowi dokumentu, o którym mowa w art. 23 ust. 14
121 pkt 1 ustawy o VAT, w szczególności wobec faktu, że potwierdzenie doręczenia
122 towarów do nabywcy jest wymienione jako odrębny dokument, który musi być
123 zgromadzony przez podatnika w celu uznania dokonanej dostawy za dostawę
124 wysyłkową poza terytorium kraju.
125 Ponadto Spółka będzie w posiadaniu kopii faktury potwierdzającej dokonanie
126 dostawy wysyłkowej poza terytorium kraju.
127 Natomiast w kwestii dokumentów potwierdzających odbiór towarów poza terytorium
128 kraju Spółka będzie w posiadaniu raportu uzyskanego od Przewoźnika w formie pliku
129 elektronicznego, potwierdzającego dostawę przesyłek do odbiorców, zawierającego
130 w szczególności numery zamówień, nazwy i adresy odbiorców oraz daty dostawy.
131 W ocenie Spółki wymieniony raport, przekazywany przez Przewoźnika, niewątpliwie
132 stanowi potwierdzenie, że towary będące przedmiotem sprzedaży wysyłkowej,
133 zostały doręczone do odbiorcy w innym kraju UE. Spółka stoi na stanowisku, że fakt,
134 że raport otrzymany od Przewoźnika jest sporządzony w formie elektronicznej nie
135 pozbawia tego dokumentu waloru dowodu. Żaden przepis u.p.t.u. nie stanowi
136 bowiem, w jakiej formie zgromadzone powinny być przez podatnika dokumenty
137 potwierdzające wywóz towaru lub doręczenie go do odbiorcy. Potwierdzeniem
138 powyższego jest wyrok WSA w Warszawie z 12 lutego 2009 r., sygn. III SA/Wa
139 1909/08, w którym sąd stwierdził, że "biorąc pod uwagę, że nigdzie nie stanowi się
140 o formie dokumentów, zasadniczo dopuszczalna będzie każda forma, byle
141 uprawdopodobniona była autentyczność tych dokumentów. Dowodem może być
142 także dokument w formie elektronicznej lub przesłany faksem." Wskazany wyrok
143 dotyczy dokumentów dających prawo do stosowania stawki 0%
144 w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Jednak z uwagi na zbieżność
145 odpowiednich przepisów, tezy tego wyroku są aktualne także w odniesieniu do
146 sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju.
147 Co więcej, Spółka będzie każdorazowo weryfikować prawidłowość otrzymanego
148 Raportu poprzez analizę dowodów dostawy POD, których kopie będą udostępnione
149 Spółce w formie elektronicznej na stronie internetowej Przewoźnika. Jednocześnie
150 z uwagi na znaczną ilość transakcji, dowody te, za wyjątkiem przypadków
151 wątpliwych, nie będą przez Spółkę drukowane.
152 Jak wynika z powyższej analizy, posiadając dokument CMR potwierdzony przez
153 Przewoźnika, kopię faktury VAT oraz dokument potwierdzający odbiór towarów poza
154 terytorium kraju (tj. raport Przewoźnika, potwierdzający dostawę przesyłek do
155 odbiorców, zawierającego w szczególności numery zamówień, nazwy i adresy
156 odbiorców oraz daty dostawy), Spółka będzie w posiadaniu wszystkich dokumentów,
157 o których mowa w art. 23 ust. 14 u.p.t.u..
158 Ponadto, w przypadku wątpliwości, Spółka jest w stanie przedstawić dokumenty
159 uzupełniające, w postaci np. potwierdzeń zapłaty lub kopii dowodów POD.
160 W konsekwencji należy stwierdzić, ze dokumenty będące w posiadaniu Spółki
161 pozwalają na uznanie dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium
162 kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia.
163 Odnosząc się do pytania drugiego Skarżąca podniosła, że art. 23 ust. 14 u.p.t.u. nie
164 nakłada obowiązku posiadania przez podatników wszystkich wymienionych w nim
165 dokumentów.
166 Spółka podkreśliła, że interpretacja przepisów art. 23 ust. 14 i 15 u.p.t.u. nie może
167 być dokonywana w oderwaniu od celu tych regulacji. Celem regulacji jest
168 zapewnienie, że nienaliczanie krajowego VAT przy sprzedaży wysyłkowej ma
169 miejsce jedynie w odniesieniu do dostaw towarów, które faktycznie zostały
170 dostarczone do odbiorców z innego kraju UE. W tym kontekście obowiązek
171 posiadania określonych dokumentów przez podatnika musi być traktowany jedynie
172 jako środek służący do zapewnienia tego celu, a nie jako cel sam w sobie.
173 Skoro rolą dokumentów posiadanych przez podatnika jest potwierdzenie wywozu
174 towarów poza terytorium kraju, to nie jest istotne, ile i jakie dowody będą przez
175 podatnika zgromadzone, lecz efekt końcowy, tzn. ustalenie, czy dokumenty te
176 potwierdzają wywóz towarów do nabywcy w innym kraju UE, czy też nie. Odmienna
177 interpretacja cytowanych regulacji powodowałaby nałożenie na podatników
178 nadmiernych obowiązków dokumentacyjnych, stojąc w sprzeczności z zasadą
179 proporcjonalności. W myśl przywołanej zasady, podjęte przez prawodawcę środki
180 prawne muszą być konieczne i współmierne do wagi zagadnienia oraz celu, jaki przy
181 ich zastosowaniu ma zostać osiągnięty. Wszelkie odstępstwa od zasad wynikających
182 z Dyrektywy w przepisach krajowych muszą być tak skonstruowane, aby osiągając
183 swój cel w jak najmniejszym stopniu ingerowały w prawidłowe funkcjonowanie
184 systemu VAT.
185 Skarżąca powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11
186 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, i podniosła, że nie można uzależniać skutków
187 podatkowych od posiadania bądź nieposiadania określonej dokumentacji,
188 w oderwaniu od faktycznego spełnienia warunków do stosowania stawki zerowej.
189 Oznacza to, że również w przypadku sprzedaży wysyłkowej, dla nie naliczenia VAT
190 wystarczającym jest posiadanie dokumentów potwierdzających dostarczenie
191 towarów do nabywcy w innym kraju UE, nawet jeśli nie są to wszystkie dowody
192 wymienione w art. 23 ust. 14 u.p.t.u.
193 Zdaniem Skarżącej analiza przepisów art. 23 ust. 14 i 15 u.p.t.u. prowadzi do
194 wniosku, że podatnik nie musi posiadać wszystkich dokumentów wymienionych w
195 art. 23 ust. 14 u.p.t.u., aby mógł skorzystać z dokumentów pomocniczych
196 wymienionych w art. 15 i w ten sposób wykazać, że dokonana przez niego dostawa
197 towarów nie podlega VAT w kraju rozpoczęcia wysyłki.
198 Minister Finansów interpretacją indywidualną z dnia 22 lutego 2011 roku uznał
199 stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku za nieprawidłowe.
200 W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 2 ust. 23 i art. 23 ust. 1, ust. 2 oraz
201 ust. 5, ust. 14 oraz ust. 15 u.p.t.u.. Dokonał również analizy opisanych przez Spółkę
202 w zdarzeniu przyszłym dokumentów, wśród których znajduje się kopia dokumentu
203 międzynarodowego samochodowego listu przewozowego i dokumenty, które
204 potwierdzają ilość nadanych przesyłek z podpisami pracowników Spółki Logistycznej.
205 Organ zauważył, że w u.p.t.u. brak jest szczególnych uregulowań czy zastrzeżeń co
206 do formy czy treści dokumentów przewozowych. Istotne jest, aby były to dokumenty
207 otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju.
208 Również, biorąc pod uwagę przepisy, które stosuje się do międzynarodowego
209 transportu drogowego, tj. przepisy Konwencji Genewskiej o umowie
210 międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r.
211 (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.), z samego dokumentu przewozowego
212 otrzymanego od przewoźnika przez dostawcę towaru, nie będzie wynikać fakt
213 odbioru towaru przez nabywcę. To właśnie z dokumentów, o których mowa w art. 23
214 ust. 14 pkt 3 u.p.t.u. ma wynikać odbiór towarów poza terytorium kraju. Spółka będzie
215 w posiadaniu raportu uzyskanego od Przewoźnika w formie pliku elektronicznego,
216 potwierdzającego dostawę przesyłek do odbiorców, zawierającego numery
217 zamówień, nazwy i adresy odbiorców oraz daty dostawy. Jednak z dokumentu tego
218 nie będzie wynikać fakt odbioru towarów poza terytorium kraju. Na tym dokumencie,
219 wskazanym w zdarzeniu przyszłym pod nr 5, brak jest jednoznacznego
220 potwierdzenia dostarczenia towarów do nabywcy, np. podpisu osoby odbierającej
221 przesyłkę. Potwierdza on fakt dostarczenia towaru, ale nie odbiór przez konkretnego
222 nabywcę.
223 Odnosząc się do pytania drugiego, organ wskazał, że przedmiotowe dokumenty,
224 wymienione w ust. 15 art. 23 u.p.t.u., mogą być wykorzystywane jedynie
225 w przypadku, gdy dokumenty z ust. 14, tzn. przewozowe, faktury dostawy
226 i potwierdzenie odbioru nie są jednoznaczne. Nie oznacza to jednak, że Podatnik
227 dokonujący sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju dokumentów z katalogu
228 podstawowego w ogóle nie posiada. Dokumenty te mogą nie potwierdzać
229 jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy, dlatego ustawa dopuszcza
230 posiłkowanie się dodatkowymi dowodami wskazującymi, że nastąpiła dostawa
231 towarów na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub
232 transportowanych towarów. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka opisała
233 w pkt od 1 do 5 dokumenty, którymi będzie dysponować dla potwierdzenia dokonanej
234 dostawy towarów, natomiast dokumenty wymienione w pkt 6 będą dokumentami, do
235 których Spółka będzie miała dostęp poprzez stronę internetową Przewoźnika. Z kolei
236 pkt 7 to dokumenty potwierdzające zapłatę za towar. W zestawieniu tym znajdują się
237 m. in. kopia faktury dokumentującej sprzedaż i kopia międzynarodowego
238 samochodowego listu przewozowego. Są to dokumenty podstawowe, konieczne dla
239 uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za
240 dostawę na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia.
241 Reasumując, Minister Finansów stwierdził, że Spółka nie będzie uprawniona do
242 uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za
243 dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia
244 w przypadku posiadania jedynie wybranych dokumentów wymienionych w punktach
245 1-7 opisu zdarzenia przyszłego, gdyż posiadać musi komplet dokumentów
246 podstawowych, wymienionych w art. 23 ust. 14 u.p.t.u. W sytuacji, gdy dokumenty te
247 nie będą potwierdzać jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy
248 znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia, wówczas
249 mogą być wykorzystane dla celów dowodowych dokumenty wymienione w art. 23
250 ust. 15 u.p.t.u.
251 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca
252 wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów
253 postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
254 Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:
255 I. W zakresie odpowiedzi na pytanie 1:
256 1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną
257 wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:
258 - art. 23 ust. 14 i ust. 15 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że w przypadku posiadania
259 dokumentów wymienionych w punktach 1- 5 opisu zdarzenia przyszłego
260 Skarżąca nie będzie uprawniona do uznania dostawy towarów w ramach
261 sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium
262 państwa członkowskiego przeznaczenia;
263 - art. 33-35 oraz 273 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r.
264 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
265 347/1; dalej "Dyrektywa VAT") w związku z art. 288 zdanie trzecie Traktatu o
266 funkcjonowaniu Unii Europejskiej dalej "Traktat UE" oraz art. 91 ust. 3
267 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady neutralności i proporcjonalności
268 podatku VAT w związku z błędną wykładnią polegającą na przyjęciu, że
269 w przypadku posiadania dokumentów wymienionych w punktach 1 - 5 opisu
270 zdarzenia przyszłego Skarżąca nie będzie uprawniona do uznania dostawy
271 towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę
272 dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia.
273 2) przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
274 - art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez wydanie
275 interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasady zaufania do organów
276 podatkowych polegającym na pominięciu w wydanej interpretacji przepisów
277 prawa wspólnotowego;
278 - art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.
279 z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm, dalej "Ordynacja podatkowa'), poprzez brak
280 jasnego uzasadnienia, dlaczego w świetle przytoczonych przepisów prawa,
281 stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji
282 indywidualnej jest nieprawidłowe.
283 II. W zakresie odpowiedzi na pytanie 2:
284 1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną
285 wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:
286 - art. 23 ust. 14 i ust. 15 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że w przypadku posiadania
287 wybranych dokumentów spośród wymienionych w punktach 1-7 opisu
288 zdarzenia przyszłego, jeżeli dokumenty te będą łącznie potwierdzać
289 dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
290 członkowskiego przeznaczenia, Skarżąca nie będzie uprawniona do uznania
291 dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za
292 dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia;
293 - art. 33-35 oraz 273 Dyrektywy VAT w związku z art. 288 zdanie trzecie
294 Traktatu UE oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady
295 neutralności i proporcjonalności podatku VAT w związku z błędną wykładnią
296 polegającą na przyjęciu, że w przypadku posiadania wybranych
297 dokumentów spośród wymienionych w punktach 1-7 powyżej, jeżeli
298 dokumenty te będą łącznie potwierdzać dostarczenie towarów do nabywcy
299 znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia
300 Skarżąca nie będzie uprawniona do uznania dostawy towarów w ramach
301 sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium
302 państwa członkowskiego przeznaczenia.
303 2) przepisów prawa procesowego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy,
304 tj.:
305 -art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez wydanie
306 interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasady zaufania do organów
307 podatkowych polegającym na pominięciu w wydanej interpretacji przepisów
308 prawa wspólnotowego.
309 W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą
310 w zaskarżonej interpretacji oraz wniósł o oddalenie skargi.
311 Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje.
312 Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
313 Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy
314 z dnia 25 Jipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,
315 poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
316 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.,
317 dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów
318 wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności
319 z prawem.
320 W myśl art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na
321 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych
322 sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania
323 pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje
324 sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez
325 wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika).
326 Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddana została interpretacja indywidualna,
327 która zdaniem Sądu, została udzielona z naruszeniem przepisów prawa.
328 We wniosku o interpretację zapytano o sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju, czyli
329 taką która zachodzi wówczas, gdy polski podatnik od towarów i usług dokonuje
330 dostawy towarów, które są przez niego lub na jego rachunek wysyłane
331 (transportowane) z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego -
332 będącego miejscem przeznaczenia. W takiej sytuacji - mimo że istnieją przesłanki
333 opodatkowania dostawy w kraju, gdzie się ona rozpoczyna - miejscem
334 opodatkowania będzie jednak państwo przeznaczenia (zakończenia dostawy). Wybór
335 opodatkowania w państwie docelowym (zakończenia dostawy) może być dla
336 podatnika korzystny, chociażby z uwagi na niższe stawki podatku obowiązujące w
337 tym właśnie państwie (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 23 ustawy
338 o podatku od towarów i usług, LEX).
339 Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zaś do kwestii, czy Skarżąca
340 w przedstawionym przyszłym stanie faktycznym, będzie dysponowała dokumentami
341 potwierdzającymi okoliczność, że dostarczenie towarów nabywcy znajdującemu się
342 na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych towarów.
343 Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił stanowiska Ministra Finansów
344 wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, a mianowicie, że Skarżąca nie
345 będzie uprawniona do uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej
346 z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego
347 przeznaczenia w przypadku posiadania dokumentów wymienionych w punktach 1 - 5
348 opisu zdarzenia przyszłego albo jedynie wybranych dokumentów wymienionych
349 w punktach 1-7 opisu zdarzenia przyszłego, gdyż posiadać musi komplet
350 dokumentów podstawowych, wymienionych w art. 23 ust. 14 u.p.t.u.
351 Stosownie do art. 23 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku sprzedaży wysyłkowej z terytorium
352 kraju dostawę towarów uznaje się za dokonaną na terytorium państwa
353 członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów,
354 z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl ust. 14 cyt. przepisu warunkiem uznania dostawy
355 towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na
356 terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia jest otrzymanie przez podatnika,
357 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
358 rozliczeniowy następujących dokumentów, jeżeli dokumenty te łącznie potwierdzają
359 dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
360 członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów:
361 1) dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora)
362 odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju - w przypadku gdy
363 przewóz towarów jest zlecany przez podatnika przewoźnikowi,
364 2) kopii faktury dostawy,
365 3) dokumentów potwierdzających odbiór towarów poza terytorium kraju.
366 Natomiast stosownie do ust. 15 art. 23 u.p.t.u. w przypadku gdy dokumenty,
367 o których mowa w ust. 14, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do
368 nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla
369 wysyłanych lub transportowanych towarów, dokumentami wskazującymi, że
370 wystąpiła dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia
371 dla wysyłanych lub transportowanych towarów, mogą być również inne dokumenty
372 otrzymywane przez podatnika w tego rodzaju dostawie towarów, w szczególności:
373 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
374 2) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy
375 dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej
376 formie - w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie
377 zobowiązania.
378 Sprzedaż wysyłkowa ma miejsce wówczas, gdy transakcje dokonywane są pomiędzy
379 podmiotami z różnych państw członkowskich, towar zaś jest faktycznie wysyłany czy
380 też w inny sposób transportowany z terytorium jednego państwa członkowskiego na
381 terytorium drugiego państwa członkowskiego. Można bowiem stwierdzić, że jest to
382 taka wewnątrzwspólnotowa dostawa, która następuje na rzecz podmiotu
383 nierozpoznającego u siebie transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przemieszczenie
384 towaru powinno nastąpić w ścisłym związku z dostawą lub w jej wyniku.
385 Kwestia zaś wymogów dokumentacyjnych przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
386 towarów była przedmiotem uchwały siedmioosobowego składu Naczelnego Sądu
387 Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r. (sygn. I FPS 1/10).
388 W uchwale tej sąd stwierdził, że "w świetle art. 42 ust 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11
389 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla
390 zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
391 wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa
392 w art. 42 ust. 3 ustany, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11
393 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1
394 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.
395 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów
396 będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego
397 się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. "
398 Sąd zwrócił także uwagę, że "przy uwzględnieniu dokładnej analizy gramatycznej
399 powyższych przepisów można stwierdzić, że dowody, o których mowa w art. 42 ust
400 3 i 4 u.p.t.u., nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych, lecz jedynie
401 dowodów względnie obowiązkowych, co oznacza, że podatnik powinien co do
402 zasady nimi dysponować, lecz w przypadku ich braku tub braku pewnych danych na
403 dokumentach wymaganych tymi przepisami - co czyni je niepełnowartościowymi
404 dowodami w zakresie wykazania dowodzonej okoliczności - może ona zostać
405 udowodniona również innymi dowodami, określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy".
406 Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pomimo, że cytowana uchwała
407 dotyczy wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, to ze względu na podobieństwo
408 obu instytucji, tj. dostawy i sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, tezy w niej
409 zawarte niewątpliwie mają zastosowanie także do dokumentowania sprzedaży
410 wysyłkowej.
411 Zatem nie można uzależniać skutków podatkowych od posiadania bądź
412 nieposiadania określone] dokumentacji, w oderwaniu od faktycznego spełnienia
413 warunków do uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z
414 terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego
415 przeznaczenia. Oznacza to, że również w przypadku sprzedaży wysyłkowej, dla
416 nienaliczania VAT w kraju wystarczającym jest posiadanie dokumentów
417 potwierdzających dostarczenie towarów do nabywcy w innym kraju UE, nawet jeśli
418 nie są to wszystkie dowody wymienione w art. 23 ust. 14 u.p.t.u.
419 Na tle wykładni gramatycznej art. 23 ust. 14 i 15 u.p.t.u. stwierdzić należy, że samo
420 brzmienie art. 23 ust. 14 wskazuje, że podstawowy katalog dokumentów
421 potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego
422 państwa członkowskiego, może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami (art. 23
423 ust. 15 u.p.t.u.).
424 Celem przyjętej regulacji określającej dokumenty (art. 23 ust. 14 u.p.t.u.) oraz
425 dokumenty uzupełniające (art. 23 ust. 15 u.p.t.u.) dla wykazania okoliczności
426 dostarczenia towarów nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
427 członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów, jest
428 przede wszystkim ochrona przed ewentualnymi nadużyciami oraz oszustwami
429 podatkowymi.
430 Przepisy te równocześnie określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
431 powinno gwarantować osiągnięcie określonych skutków podatkowych.
432 Ponadto oceniając stosunek norm art. 23 ust. 14 u.p.t.u. do art. 23 ust. 15 u.p.t.u.
433 należy podkreślić, że w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej określono zasadę
434 otwartego systemu środków dowodowych. Niedopuszczalne jest zatem formułowanie
435 teorii, że daną okoliczność można udowodnić jedynie określonymi środkami
436 dowodowymi. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód
437 należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest
438 sprzeczne z prawem. Oczywiście nie można pominąć w tym względzie przepisów
439 u.p.t.u., określających ustawowe dowody wykazania danej okoliczności, co
440 niewątpliwie nawiązuje do teorii legalnej oceny dowodów. Zatem przenosząc to
441 zagadnienie na grunt unormowania sprzedaży wysyłkowej stwierdzić należy, że
442 wprawdzie w przepisie art. 23 ust. 14 u.p.t.u. ma miejsce ustawowe określenie
443 dokumentów dowodzących, że towary będące przedmiotem sprzedaży wysyłkowej
444 zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium
445 państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, to jednak z uwagi na treść art. 23
446 ust. 15 u.p.t.u., pozwalającego na dowodzenie tej okoliczności również innymi - nie
447 tylko wymienionymi w tym przepisie - dowodami, ustawowy katalog dowodowy nie
448 może być uznany za zamknięty. Przepis bowiem art. 23 ust. 15 u.p.t.u. stanowi, że
449 "(...) dokumentami wskazującymi, że wystąpiła dostawa towarów na terytorium
450 państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych towarów mogą być również
451 inne dokumenty otrzymywane przez podatnika w tego rodzaju dostawie towarów, w
452 szczególności (...)". Zatem, z uwagi na treść tego przepisu, udowodnienie
453 okoliczności, że towary będące przedmiotem sprzedaży wysyłkowej zostały
454 wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa
455 członkowskiego inne niż terytorium kraju, może nastąpić "w szczególności"
456 wymienionymi w tym przepisie dokumentami oraz na podstawie art. 180 Ordynacji
457 podatkowej - innymi dowodami, mającymi jednak charakter dokumentów.
458 Przedstawione wnioskowanie odnośnie relacji norm wynikających z przepisów art. 23
459 ust. 14 i ust. 15 u.p.t.u. wspomaga również, ich wykładnia prowspólnotowa,
460 uwzględniająca orzecznictwo ETS (obecnie TSUE) wydane w tym przedmiocie na tle
461 przepisów VI Dyrektywy (obecnie Dyrektywy 2006/112/WE). Z orzeczeń tych (np.
462 sprawa C-409/04 Teieos pic i In. vs Commissioners of Customs & Excise, sprawa
463 C-146/05 Albert Collee vs Finanzamt Limburg an derLahn, a także sprawa C-184/05
464 Twoh International BV vs Staatssecretaris van Financien) wynika istota
465 wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz zasady stosowania do tej czynności
466 zwolnienia od podatku (stawka 0%), w tym wymogi spełnienia warunków formalnych.
467 Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na podobieństwo
468 regulacji wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz sprzedaży wysyłkowej tezy
469 powyższych orzeczeń powinny zostać uwzględnione także przy interpretacji przepisu
470 art. 23 ust 14 i 15 u.p.t.u.
471 Z orzeczeń tych wynikają następujące konkluzje co do stosowania unormowanego w
472 art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej
473 dostawy towarów, w kontekście określonych w art. 131 i art. 273 tej Dyrektywy
474 obowiązków, które państwa członkowskie mogą uznać za niezbędne dla zapewnienia
475 prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych
476 z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów:
477 1) zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspóinotowej znajduje zastosowanie
478 tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało
479 przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub
480 przetransportowany do innego państwa członkowskiego, oraz że w wyniku
481 wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego
482 dostawy.
483 2) przepisy zobowiązujące podatnika do dostarczenia przekonującego dowodu na
484 to, że towary fizycznie opuściły państwo członkowskie dostawy, nie mogą
485 wykraczać poza to, co niezbędne do realizacji tego celu, co oznacza, że muszą
486 uwzględniać zasadę proporcjonalności, a w szczególności nie mogą być
487 wykorzystywane w sposób, który podważałby neutralność podatku VAT,
488 stanowiącą podstawową zasadę wspólnego systemu podatku N/AT
489 ustanowionego przez przepisy wspólnotowe w tej dziedzinie.
490 3) przepis krajowy, który w istocie uzależnia prawo do zwolnienia od podatku
491 dostawy wewnątrzwspóinotowej od spełnienia obowiązków formalnych,
492 nieuwzględniając wymogów merytorycznych, a w szczególności nie biorąc pod
493 uwagę kwestii, czy zostały one spełnione, wykracza poza to, co jest niezbędne
494 dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku. Czynności powinny być bowiem
495 opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech.
496 4) jeżeli fakt dokonania dostawy wewnątrzwspóinotowej jest bezsporny, zasada
497 neutralności podatkowej wymaga, by zwolnienie od podatku VAT zostało
498 przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik
499 pominął pewne wymogi formalne. Inaczej byłoby jedynie w przypadku, gdyby
500 naruszenie tych wymogów formalnych uniemożliwiło przedstawienie
501 przekonywującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych.
502 Powyższe wnioski wskazują, że celem sformułowania określonych przez państwo
503 członkowskie wymogów sprzedaży wysyłkowej, jest udowodnienie przez podatnika,
504 że spełnił on warunki merytoryczne sprzedaży wysyłkowej, głównie w zakresie
505 wywozu towarów do innego państwa członkowskiego, lecz ich niespełnienie w
506 sytuacji, gdy okoliczność ta zostanie jednak wykazana innymi dowodami, nie może
507 uniemożliwiać stosowania tegoż zwolnienia podatkowego. Przepisy te bowiem należy
508 stosować z uwzględnieniem zasady proporcjonalności - na co słusznie zwraca
509 uwagę Skarżąca w skardze - tak aby nie podważały neutralności VAT, co należy
510 mieć na uwadze przy prowspólnotowej wykładni ustanowionych w tym zakresie
511 przepisów krajowych.
512 Odnośnie zasady proporcjonalności, która w prawodawstwie polskim wynika z art. 31
513 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, ETS w wyroku z 12 stycznia 2006 r., w sprawie
514 C-504/04 Agrarproduktion Staebelow GmbH stwierdził, że "zasada
515 proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego, wymaga,
516 by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co jest odpowiednie i konieczne
517 do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym oczywiście tam,
518 gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich działań,
519 należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być
520 nadmierne w stosunku do zamierzonych celów" (Lex nr 226167). Wynika z tego, że
521 przepisy zobowiązujące podatnika do dostarczenia przekonującego dowodu na to, że
522 towary będące przedmiotem sprzedaży wysyłkowej fizycznie opuściły Polskę i dotarły
523 do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, nie mogą wykraczać
524 w swojej treści oraz ich wykładni poza to, co niezbędne jest do wykazania tej
525 okoliczności. Przepis krajowy nie może zatem pozbawiać podatnika prawa do
526 opodatkowania sprzedaży wysyłkowej w państwie członkowskim przeznaczenia dla
527 wysyłanych towarów jedynie z uwagi na niespełnienie przez niego obowiązków
528 formalnych wymagających przedstawienia dokumentów zawierających ściśle
529 określone dane, jeżeli fakt, że towary będące przedmiotem sprzedaży wysyłkowej
530 zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium
531 państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, został przez niego wykazany
532 innymi, zgodnymi z przepisami prawa, dokumentami. Pozbawienie podatnika w takim
533 przypadku prawa do skorzystania z opcji opodatkowania sprzedaży wysyłkowej w
534 państwie przeznaczenia godziłoby również w zasadę neutralności, co słusznie
535 podnosi Skarżąca, z uwagi na podwójne opodatkowanie tej samej czynności, która
536 powinna zostać opodatkowana jedynie przez nabywcę w kraju przeznaczenia
537 (konsumpcji), bowiem wpływy z jej wykonania są należne tylko temu państwu
538 członkowskiemu, w którym następuje końcowe wykorzystanie towaru (o ile został
539 przekroczony limit ustanowiony przez to państwo).
540 Dotychczasowe rozważania Sądu prowadzą do wniosku, że stanowisko Ministra
541 Finansów zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji, jakoby podatnik musiał
542 zebrać komplet dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 14 jest zbyt
543 rygorystyczne, a poza tym nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.
544 Bowiem w sprawie nie chodzi przecież o zebranie kompletnych dokumentów tylko
545 o wykazanie okoliczności dostawy w ramach sprzedaży wysyłkowej. I tę okoliczność
546 powinno uwzględniać stanowisko Ministra Finansów.
547 Zatem ponownie rozpatrując sprawę Minister Finansów oceni wymienione we
548 wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej dokumenty jakimi będzie
549 dysponowała Spółka po dokonaniu sprzedaży wysyłkowej - uwzględniając
550 zaprezentowane stanowisko Sądu.
551 W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1
552 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
553 administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres, w jakim uchylona
554 interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 ww. ustawy,
555 natomiast koszty postępowania sądowego na rzecz Skarżącej Sąd zasądził zgodnie
556 z jej art. 200.