Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008 r., III SA/Wa 128/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008 r., III SA/Wa 128/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, , , po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 550/07 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 rok p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. -

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 września 2007 roku sygn. akt III SA/Wa 550/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. J. na decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 rok, jako wniesioną bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia.

3 Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 19 października 2007 r.

4 Pismem wniesionym w dniu 12 października 2007 r., sprecyzowanym pismem z dnia 31 października 2007 r., D. J. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem. Skarga ta jako niedopuszczalna, bo wniesiona przed uprawomocnieniem się postanowienia kończącego postępowanie, została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1904/07.

5 W kolejnym piśmie z dnia 17 stycznia 2008 r. kierowanym do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. J. wskazał, że już trzykrotnie sędziowie Wydziału III tut. Sądu nie ustosunkowali się do wniosków formułowanych w jego pismach. Zwrócił się o stwierdzenie czy Rada Gminy i Wójt Gminy W. postąpili zgodnie z prawem nie stosując się do przepisów obowiązującej ustawy o podatku leśnym oraz o zbadanie zasadności pobrania podatku od nieruchomości w kwocie 1.000 zł. Zwrócił się również o stwierdzenie czy Wójt Gminy W. wydając decyzje podatkowe za 2006 rok postąpił zgodnie z prawem wydzielając przy opodatkowaniu z nieruchomości Skarżącego powierzchnię pod budownictwo letniskowe. W konkluzji skargi Skarżący wniósł o podjęcie "ostatecznej decyzji sądowej lub wskazanie organu prawnego, który przywróci stan faktyczny jego działki oraz wyegzekwuje od Wójta Gminy W. zmianę decyzji podatkowych i zwrot nadpłaty".

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 Na wstępie zauważyć należy, że z pisma Skarżącego z dnia 17 stycznia 2008 r. pomimo zatytułowania go jako "skarga" nie wynika jego charakter procesowy. Pismo to należało zatem zakwalifikować zgodnie z zawartymi w nim oświadczeniami skarżącego, w których zarzucił nierozpoznanie istoty jego sprawy, oraz adekwatnie do obecnego etapu postępowania.

8 Wobec uprawomocnienia się postanowienia kończącego postępowanie ze skargi z dnia 18 grudnia 2006 r. (w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 550/07) Skarżącemu nie przysługiwała już w tej sprawie skarga kasacyjna. W takiej sytuacji przysługującym skarżącemu w myśl przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") środkiem, który mógłby doprowadzić do ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd (w okolicznościach o których mowa poniżej) jest skarga o wznowienie postępowania sądowego. Z tego względu Sąd uznał, że pismo skarżącego należy zakwalifikować jako skargę o wznowienie postępowania sądowego, o której mowa w art. 279 p.p.s.a.

9 Ocenę pisma skarżącego należy jednakże poprzedzić uwagami natury ogólnej. Sąd zwraca bowiem uwagę, że z pism skarżącego wynika jego niezrozumienie dla roli sądu administracyjnego w kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Kontrola ta nie ma charakteru ogólnego ale obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 cyt. ustawy - między innymi decyzje administracyjne oraz postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sądy administracyjne nie sprawują natomiast kontroli funkcjonowania organów administracji w zakresie innym niż zgodność z prawem wydawanych przez nie rozstrzygnięć, objętych wniesioną skargą. Kontrola Sądu administracyjnego w konkretnej sprawie sprowadza się do orzekania co do skargi wniesionej na akt (decyzję, postanowienia) podlegające zaskarżeniu do Sądu, a zatem po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym (na co zwrócono skarżącemu uwagę w postanowieniu z dnia 6 września 2007 r.). Bez spełnienia ustawowych przesłanek dopuszczalności skargi i wyczerpania instancyjnego toku postępowania administracyjnego Sąd nie ma możliwości skontrolowania legalności działania organu administracji. Nie sprawuje bowiem kontroli o charakterze prewencyjnym. Należy również zwrócić uwagę, że zakres w którym orzeka sąd administracyjny jest wyznaczany granicami danej (konkretnej) sprawy tj. zakresem rozstrzygnięcia organu administracji, poza które w konkretnej sprawie Sąd nie ma prawa wyjść. Rolą sądu administracyjnego orzekającego w konkretnej sprawie nie jest natomiast ocena wszelkich rozstrzygnięć podjętych co do skarżącego przez organy administracji i wszelkich powstałych z tego tytułu stosunków prawnych.

10 Jak wyjaśniono, ze względów wskazanych wstępie, pismo skarżącego należało ocenić w kontekście przesłanek dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowego i wobec ich nie spełnienia odrzucić.

11 Zgodnie bowiem z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. W myśl natomiast art. 280 § 1 ww. ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuca, a w przypadku ich spełnienia wyznacza rozprawę. Wspomnieć przy tym trzeba, że prawodawca w przepisach wskazanej ustawy zamiennie używa pojęć "wniosek o wznowienie postępowania" i "skarga o wznowienie postępowania". Przyjąć więc należy, że są to pojęcia o tożsamym znaczeniu.

12 W rozpoznanej sprawie Sąd stwierdził, iż okoliczności przywołane w piśmie Skarżącego z dnia 17 stycznia 2008 r. nie mają charakteru ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego, przewidzianych w artykułach 271 - 273 p.p.s.a. Ustawa dopuszcza wznowienie postępowania z dwóch przyczyn, a mianowicie z przyczyn nieważności wymienionych w art. 271 oraz właściwych przyczyn restytucyjnych art. 273. Podstawą do wznowienia postępowania jest również pozbawienie mocy obowiązującej aktu normatywnego, na podstawie którego wydany został wyrok, orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego - art. 272 powołanej ustawy.

13 Okoliczności podniesione przez skarżącego są natomiast tożsame z podniesionymi w skardze z dnia 18 grudnia 2006 r., prawomocnie odrzuconej postanowieniem z dnia 6 września 2007 r. jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia. Zauważyć przy tym należy, że doręczając skarżącemu odpis postanowienia pouczono go o przysługującym środku zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej i jej wymogach formalnych (w tym przymusie sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika i możliwości ustanowienia go w ramach postępowania w przedmiocie prawa pomocy). Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu zawartym w tym postanowieniu mógł z przysługującego mu środka zaskarżenia skorzystać. W swoim kolejnym piśmie ograniczył się natomiast do powtórzenia prezentowanej wcześniej argumentacji i zarzutu nie rozpoznania sprawy.

14 Na obecnym etapie postępowania brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje dla Sądu obowiązkiem odrzucenia wniesionej skargi. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.