Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2017 r., I SA/Sz 339/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2017 r., I SA/Sz 339/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: 1 Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2010 r. p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 339/17 sąd odrzucił skargę na opisaną wyżej decyzję złożoną w sprawie przez doradcę podatkowego,

3 z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi, tj. nieprzedłożenia, pomimo wezwania sądu, pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądem

4 w sprawie.

5 W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, w którym wyraźnie określono, jak ma być sformułowane pełnomocnictwo

6 i jaki jest skutek nieusunięcia tego braku formalnego skargi, profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało takiego umocowania – obejmowało ono swoim zakresem sporządzenie, podpisanie i złożenie odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz reprezentację skarżącego przed Izbą Skarbową

7 w S..

8 W złożonym w dniu 6 czerwca 2017 r. (data nadania) zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik argumentował, że umocowanie do reprezentowania J. G. przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym do S. uzyskał w dniu [...] 2017 r. Jako dowód załączył do zażalenia odpis pełnomocnictwa do reprezentowania J. G. przed WSA oraz dowód przelewu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie tłumaczył że w dniu [...] r. odebrał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i następnego dnia zlecił asystentce zatrudnionej w Kancelarii przygotowanie stosownych dokumentów. W pierwszej kolejności otrzymał od niej do podpisania odpis pełnomocnictwa do reprezentowania przed organem, a nie przed WSA, zaś po zwróceniu pracownicy uwagi na popełniony błąd, otrzymał i poświadczył poprawną kserokopię pełnomocnictwa. Tego samego dnia pracownicy Kancelarii zamówili obiad z pobliskiej jadłodajni, którym się struli. Dlatego też pełnomocnik wcześniej wyszedł z pracy, a wysłaniem poczty zajęła się asystentka, która "z powodu zawrotów głowy i nudności musiała się pomylić i włożyć do koperty błędny odpis pełnomocnictwa, natomiast właściwy do niszczarki". Pełnomocnik zaś "nie mógł nawet przypuszczać, że do koperty trafił niewłaściwy odpis pełnomocnictwa".

9 Do zażalenia dołączono też podpisane przez asystentkę oświadczenie

10 z dnia [...] r., potwierdzające powyższy opis zdarzeń.

11 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I Fz 183/17 oddalił zażalenie. NSA wskazał m.in., że działanie polegające na złożeniu niewłaściwego pełnomocnictwa, niezalenie od jego przyczyn, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia jej odrzucenie. Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że w zażaleniu pełnomocnik nie kwestionował prawidłowości powyższego, a jedynie przytoczył argumenty, które mogłyby – ewentualnie- służyć wnioskowaniu o przywrócenie terminu do złożenia stosownego pełnomocnictwa. NSA stwierdził, że takiego wniosku w sprawie nie było.

12 Pełnomocnik skarżącego złożył do sądu w dniu 19 października 2017 r. (data nadania) wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed WSA, w którym powtórzył argumentację przedstawioną w ww. zażaleniu. Do wniosku dołączył odpis pełnomocnictwa z dnia 17 marca 2017 r. do reprezentowania skarżącego przed WSA oraz oświadczenie asystentki z dnia 6 czerwca 2017 r. potwierdzające opis zdarzeń. We wniosku wskazał również, że jego złożenie nie było możliwe z uwagi na konieczność rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2017 r.; postanowienie o oddaleniu zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostało odebrane 12 października 2017 r., a 7 dni od ustania przemijającej przeszkody mija w dniu 19 października 2017 r.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

14 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem

15 o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dniu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a.).

16 Przywrócenie terminu może więc nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:

17 - wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,

18 - zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy,

19 - dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

20 Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

21 Z kolei stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

22 Złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa został przez sąd potraktowany jako wniosek o uzupełnienie braków formalnych skargi polegających na nieprzedłożeniu pełnomocnictwa.

23 W ocenie sądu, wniosek ten podlegał odrzuceniu, bowiem z akt sprawy wynika, że siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi polegającego na niedołączeniu do skargi pełnomocnictwa, upłynął już w dniu 13 czerwca 2017 r.

24 Jak bowiem wynika z oświadczenia pełnomocnika zawartego we wniosku

25 o przywrócenie terminu, przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była niedyspozycja pełnomocnika i pracowników kancelarii (zatrucie) spowodowana spożytym wspólnie w dniu 5 maja 2017 r. obiadem z jadłodajni. Należy zwrócić uwagę, że wymagane pełnomocnictwo pełnomocnik złożył do akt sprawy, wraz z zażaleniem, już w dniu 6 czerwca 2017 r. W ocenie sądu, uznać zatem należy, że przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ustała najpóźniej w dniu 6 czerwca 2017 r., a siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, rozpoczął swój bieg w dniu 7 czerwca 2017 r. i upłynął w dniu 13 czerwca 2017 r.

26 Pełnomocnik skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sporządził dopiero w dniu 19 października 2017 r. Stwierdzić więc należy, że pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego ustawą.

27 Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia pełnomocnika skarżącego, jakoby przeszkodą niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu była konieczność rozpatrzenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. To pełnomocnik dokonuje wyboru przewidzianych ustawą środków prawnych w celu ochrony interesów prawnych swego mocodawcy. Podjęta przez pełnomocnika decyzja

28 o wniesieniu zażalenia nie wykluczała złożenia przez niego do sądu wniosku

29 o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, niezależnie od tego, że są to środki konkurencyjne. W tym miejscu sąd zwraca uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I OZ 805/13 (LEX nr 1397205), zgodnie z którym fakt równoczesnego złożenia zażalenia i wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie może uzasadniać stwierdzenia, że wniosek ten jest przedwczesny. NSA wskazał, że nie ma żadnych przeszkód, by nie został on rozpoznany w późniejszym czasie, już po rozpoznaniu zażalenia.

30 Z uwagi na powyższe, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jako spóźniony, należało odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a.