Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2005 r., I SA/Sz 318/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2005 r., I SA/Sz 318/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.) Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi ZLWSU "I." Spółki z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. o d d a l a skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...], określającą ZLWSU "I." Spółka z o.o. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. na kwotę [...] zł.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono następujące argumentację.

4 Organ podatkowy pierwszej instancji, wezwał Spółkę do korekty deklaracji podatkowej, w której objęła ona preferencyjną stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków zajętych na świadczenie usług zdrowotnych, wszystkie posiadane budynki, za wyjątkiem pomieszczeń wynajętych osobom trzecim.

5 Ponieważ spółka odmówiła korekty deklaracji, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w tym zakresie i w konsekwencji w/w decyzją określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r.

6 Organ I instancji uznał że preferencyjnej stawce podatkowej podlegają tylko te pomieszczenia, które bezpośrednio służą świadczeniu usług zdrowotnych, a więc gabinety lekarskie, dyżurka pielęgniarek, recepcja, pomieszczenia fizykoterapii, baza zabiegowa, korytarz, holl, WC o łącznej powierzchni [...] m2.

7 Pozostałe pomieszczenia, a więc w szczególności pokoje hotelowe, pokoje administracyjne, magazyny, garaż kryty, pralnia – organ podatkowy zakwalifikował jako związane z działalnością gospodarczą inną niż świadczenie usług zdrowotnych i opodatkował stawką najwyższą.

8 W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta, Spółka wnosząc o jej uchylenie zarzuciła rażące naruszenie przepisu art. 5 ust.1 pkt 2 lit.d ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r.Nr 9, poz. 84 ze zm./. Spółka podniosła, że wszystkie posiadane przez nią pomieszczenia są zajęte na świadczenie usług zdrowotnych, gdyż świadczy ona wyłącznie usługi sanatoryjne i prawie cały budynek wraz z zapleczem jest na tę działalność zajęty.

9 Zdaniem odwołującej, w tej sprawie nie jest ważne, jakie możliwości zarobkowania ma ona wpisane do rejestru, lecz jaką faktycznie prowadzi działalność. Ponieważ prowadzi leczenie uzdrowiskowe to musi dysponować bazą noclegową i żywieniową, gdyż w przeciwnym wypadku stała by się przychodnią a nie sanatorium.

10 Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Spółki.

11 Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przypomnieć należy, że Spółka jako podmiot prawa handlowego jest przedsiębiorcą, a więc podmiotem prowadzącym zarobkową działalność gospodarczą.

12 Wszystkie zatem posiadane przez taką osobę prawną grunty, budynki, za wyjątkiem mieszkalnych, są związane z działalnością gospodarczą.

13 Spółka jako niepubliczny zakład opieki zdrowotnej jest uprawniona do udzielania świadczeń zdrowotnych ale zarówno ze statutu Spółki jak i z samej jej nazwy wynika, że świadczy również usługi wczasowe, gastronomiczne i noclegowe.

14 W związku z tym, pomieszczenia w budynkach posiadanych przez Spółkę należy podzielić na takie, które są zajęte na działalność w zakresie świadczeń zdrowotnych, i takie które nie są zajęte na tę działalność nawet jeśli są z nią związane.

15 Podział pomieszczeń dokonany przez organ I instancji jest zdaniem Kolegium prawidłowy. Nie można bowiem uznać za zajęte na świadczenie usług zdrowotnych pomieszczeń hotelowych, administracyjnych, magazynów, stołówek, kuchni itp.

16 Są one mniej lub bardziej związane z działalnością w tym zakresie, ale nie – zajęte na tę działalność.

17 Warunki świadczenia usług zdrowotnych w zakładzie jaki prowadzi Spółka są różne od tych świadczonych w szpitalach, czy też innych placówkach lecznictwa zamkniętego.

18 Pomieszczenia hotelowe, administracyjne, magazyny itd. Spółki są przede wszystkim związane z działalnością gospodarczą Spółki oznaczoną w statucie także jako działalność wczasowa, gastronomiczna i noclegowa.

19 Jeśli wykorzystywane są również przez osoby korzystające ze świadczeń zdrowotnych, znaczyć to może jedynie , że są one dodatkowo związane również z tym rodzajem prowadzonej przez Spółkę działalności, ale nie wyczerpuje to przesłanki określonej w art. 5 ust.1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która wymaga, aby stawkę preferencyjną stosować do budynków lub ich części zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

20 Zapis ten należy , w ocenie Kolegium rozumieć wprost.

21 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, Spółka zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach o opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), polegające na błędnym przyjęciu, że cześć pomieszczeń , a w szczególności pomieszczenia służące na nocleg i żywienie dla kuracjuszy nie są zajęte na świadczenia zdrowotne, ale związane z tą działalnością, przez co nie mogą korzystać z preferencyjnej stawki podatkowej, a w rzeczywistości pomieszczenia te są zajęte na wykonywanie usług sanatoryjnych i powinny w całości podlegać preferencyjnemu opodatkowaniu.

22 Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska skarżąca Spółka powołała pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...], Nr [...].

23 W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje:

25 Skarga nie jest zasadna.

26 W sprawie tej między stronami sporne jest, czy do wszystkich budynków będących własnością skarżącego zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości określona w art. 5 ust.1 pkt 2d ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm./, czy też stawka ta ma, zastosowanie jedynie do tych budynków lub ich części, w których udzielane są świadczenia zdrowotne. Stosownie do wskazanego wyżej przepisu rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym, że stawki nie mogą przekraczać rocznie od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych – [...] od 1m2 powierzchni użytkowej.

27 Ustawodawca w przepisie art. 5 ust.1 pkt 2 różnicuje stawki w zależności od tego jak są budynki lub ich części wykorzystywane. Najniższe stawki dotyczą budynków mieszkalnych, najwyższe zaś budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Wprowadzając w art. 5 ust.1 pkt 2 lit. c i d niższe stawki niż określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawodawca określa, iż stawki te dotyczą budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności w tym przepisie określonej. Porównując treść tych przepisów należy zdaniem Sądu uznać, iż zwrot użyty w art. 5 ust.1 pkt 2 d"... zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych" jest pojęciem węższym od zwrotu "...związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej użytego w art. 5 ust.2 pkt 6 tej ustawy. Świadczy o tym także dalsza część tego ostatniego przepisu, w której używa się sformułowania takiego samego jak w przepisie art. 5 ust.2 pkt c i d w odniesieniu do budynków mieszkalnych "... zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Ustawodawca świadomie więc zdaniem Sądu różnicuje zwroty określone w tych przepisach "... związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie...". Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości określone we wskazanym wyżej przepisie uzależnione jest od tego na co zajęty jest dany przedmiot opodatkowania. Jest to więc zróżnicowanie przedmiotowe.

28 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że przepisy prawa podatkowego, w szczególności jeżeli wprowadzają określone preferencje powinny być ściśle interpretowane.

29 Mając na uwadze wcześniejsze wywody nie można zgodzić się z zarzutami skargi, by to, że skarżąca jest zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej /Dz.U. Nr 91, poz. 408 zez m./ miało przesądzać o tym, że wszystkie budynki będące jej własnością korzystają z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości.

30 Z preferencyjnej stawki korzystają bowiem ze względu na treść art. 5 ust.1 pkt 2 lit. d jedynie budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.

31 Istotne jest więc ustalenie co należy rozumieć pod pojęciem "... świadczenia zdrowotne". Definicję świadczenia zdrowotnego zawiera ustawa z 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej. Zgodnie z art. 3 tej ustawy świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. W przepisie tym wymienia się przykładowo rodzaje świadczeń zdrowotnych, o czym świadczy sformułowanie w szczególności. Są to świadczenia związane z badaniem i poradą lekarską, leczeniem, badaniem i terapią psychologiczną, rehabilitacją leczniczą, opieką nad kobietą ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz nad noworodkiem, opieką nad zdrowym dzieckiem, badaniem diagnostycznym, w tym z analityką medyczną, pielęgnacji chorych, pielęgnacją niepełnosprawnych i opieką nad nimi, opieką paliatywno-hospicyjną, orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia, zapobieganiu powstawaniu urazów i chorób poprzez działanie profilaktyczne oraz szczepienia ochronne, czynnościami technicznymi z zakresu protetyki i ortodoncji, czynnościami z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.

32 Ustawa ta w rozdziale 2 i 3 określa obowiązki poszczególnych zakładów opieki zdrowotnej w tym również placówek udzielających całodobowych świadczeń zdrowotnych. Odróżnia przy tym w sposób wyraźny świadczenia zdrowotne od świadczeń towarzyszących tym świadczeniom. W art. 20 ust.1 określającym obowiązki szpitala wskazuje, że szpital zapewnia pacjentowi: 1/ świadczenia zdrowotne, 2/ środki farmaceutyczne i materiały medyczne, 3/ pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia. Już więc z tego zapisu można wywieść ,. że świadczenia w postaci pomieszczenia i wyżywienia nie mieszczą się w pojęciu świadczeń zdrowotnych, skoro wyraźnie te świadczenia się odróżnia od świadczeń zdrowotnych. Również w przypadku innych zakładów opieki zdrowotnej udzielających całodobowych świadczeń zdrowotnych rozróżnia się w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej świadczenia zdrowotne od między innymi świadczeń w zakresie pomieszczenia i wyżywienia /vide art. 32 c dotyczący zakładu opiekuńczo-leczniczego i art.32d dotyczący zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego/. Świadczenia w zakresie wyżywienia czy zapewnienia pomieszczenia nie są więc jak słusznie uznały organy świadczeniami zdrowotnymi, a wobec tego pomieszczenia zajęte na wykonywanie tych świadczeń nie korzystają z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości przewidzianej w art. 5 ust.1 pkt 2d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca będąc jako sanatorium zakładem opieki zdrowotnej poza świadczeniami zdrowotnymi świadczy również co wynika zarówno z jej statutu jak wypisu z rejestru usługi wczasowe, gastronomiczne i noclegowe. Prowadzi więc działalność znacznie szerszą od działalności w zakresie świadczeń zdrowotnych. Również z tych względów brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, by do wszystkich budynków będących własnością miała zastosowanie stawka preferencyjna dotycząca budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych.

33 Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, skargę jako niezasadną należało oddalić /art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.