Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2007 r., II SAB/Sz 1/07

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2007 r., II SAB/Sz 1/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Asesor WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia limitu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] r. H. K. wezwał Prezydenta Miasta , w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do przedstawienia uzasadnienia bezczynności organu w przedmiocie ustanowienia limitu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką możliwych do wydania w [...] r. Wezwanie to H. K. złożył w siedzibie organu w dniu [...] r.

3 Tego samego dnia, tj. [...] r. H. K. złożył za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta dotyczącą nieustalenia limitu licencji taksówkowych możliwych do wydania w [...] r., czym w ocenie skarżącego, organ narusza prawa taksówkarzy wyrażone w art. 20, art. 22, art. 32 ust. 2 i art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz normatyw Unii Europejskiej ustalający ilość taksówek w przeliczeniu na 100.000 mieszkańców danego rynku taksówkowego.

4 Następnie, pismem datowanym [...] r., złożonym za pośrednictwem organu w dniu [...] r., H. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rozpoznanie jego skargi złożonej [...] r. na bezczynność Prezydenta Miasta w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 1 tej ustawy i z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.).

5 Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

6 Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

7 Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.

8 Szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżenia zawierają przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Niewykonanie przez organ gminy czynności nakazanej prawem (art. 101a ust. 1 u.s.g.) może stać się postawą wniesienia do sądu administracyjnego skargi ale dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g., w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 101 a ust. 1 przepis art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo prze podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

9 Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego oparta na 101 a u.s.g. może być złożona dopiero wówczas, gdy organ gminy odmówi usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, albo nie wypowie się w tej kwestii w terminie jaki obowiązuje dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Woś, wyd. LexisNexis, s. 241 i nast). Należy przyjąć, że termin w którym organ winien udzielić odpowiedzi na wezwanie wynosi 30 dni (podobnie: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005 r., OSK 1634/04, postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 58/06 nie publ.)

10 W oparciu o załączone do skargi dokumenty jak i przekazane przez organ akta sprawy Sąd ustalił, że H. K. złożył swoją skargę z dnia [...] r. przedwcześnie, co czyni ją niedopuszczalną. Z porównania dat sporządzenia skargi i wezwania do Prezydenta Miasta opartego na art. 101a u.s.g. oraz dat ich wniesienia w siedzibie organu wynika, że zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego jak i skarga do Sądu zostały wniesione tego samego dnia, tj [...] r. Skarżący złożył zatem skargę zanim organ mógł się doń ustosunkować. Bez znaczenia pozostaje tu fakt, że organ przedstawił swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia [...] r.

11 W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sąd nie mógł uznać za wezwanie organu w trybie art. 101 ust. 1, skierowany do Prezydenta Miasta wniosek H. K. z dnia [...] r., bowiem został on przez skarżącego złożony w trybie art. 241 k.p.a. Sprawy związane z załatwianiem wniosków wnoszonych w trybie przepisów rozdziału 3 Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kontroli orzeczniczej sądów administracyjnych.

12 Ustanowiona w art. 101 ust. 1 u.s.g. przesłanka dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego powoduje konsekwencje prawne w postaci niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w razie wniesienia skargi przed upływem ustawowego terminu do rozpatrzenia przez organ gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

13 W takim stanie faktycznym i prawnym, wniesioną przez H. K. skargę należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.