Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2009 r., II SA/Sz 681/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2009 r., II SA/Sz 681/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2008 r. oddalającego skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ustalającej opłatę adiacencką postanawia: przywrócić terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] oddalił skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącej w dniu [...].

3 Postanowieniem z dnia [...]Sąd przyznał A. D. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na mocy powyższego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła jako pełnomocnika radcę prawnego D. S., któremu skarżąca udzieliła pełnomocnictwa w dniu [...] (akta sadowe k. [...]).

4 Dnia [...] skarżąca złożyła skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. We wniosku wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, na skutek trwania w czasie procedury związanej z udzieleniem prawa pomocy. Ponadto podniosła, iż wniosek

5 o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony z zachowaniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

8 Z kolei przepis art. 87 ww. ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( § 4).

9 Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie.

10 Wynikający z art. 87 § 1 ustawy wymóg złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jest warunkiem rozpoznania wniosku, którego badanie następuje w pierwszej kolejności.

11 Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 213/09 (dostępnym na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl). zgodnie z którym, w przypadku wyznaczenia pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyczyna uchybienia terminu do jej wniesienia ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Warunkiem umożliwiającym prawidłowe wniesienie wniosku o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną stanowi uzyskanie pełnomocnictwa.

12 Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie termin, o którym mowa w art. 87 § 1 cyt. ustawy rozpoczął bieg od dnia [...] tj. od dnia następnego po dniu, w którym skarżąca udzieliła wyznaczonemu radcy prawnemu pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w dniu [...] został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu.

13 Skarżąca spełniła również przesłankę wynikającą z art. 87 § 2 ww. ustawy, albowiem wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonała czynności, której nie dokonała w terminie tj. wniosła skargę kasacyjną.

14 Przystępując do merytorycznej oceny wniosku należy zaznaczyć, iż A. D. uzasadniając niezawinione uchybienie terminu wskazała na okoliczność podjęcia przez nią działań zmierzających do ustanowienia pełnomocnika z urzędu,

15 w celu sporządzenia skargi kasacyjnej.

16 W orzecznictwie przyjmuje się, iż o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego

17 w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059).

18 W ocenie Sądu we wniosku uprawdopodobniono, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było niezawinione przez skarżącą, albowiem spowodowane zostało rozciągnięciem w czasie czynności związanych z przyznaniem i realizacją przyznanego prawa pomocy. Sąd ustanawiając radcę prawnego miał na celu umożliwienie skarżącej złożenie skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 175 § 1 ww. ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżąca nie miała wpływu na termin rozpatrzenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu przez Sąd oraz na termin wyznaczenia radcy prawnego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.

19 Uchybienie terminu nastąpiło również bez winy pełnomocnika, gdyż ten podjął czynności procesowe, skutecznie i bez zbędnej zwłoki.

20 Mając powyższe na uwadze

21 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak

22 w sentencji postanowienia.