Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2013 r., II SA/Sz 565/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2013 r., II SA/Sz 565/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

3 przywrócił A. R. termin do złożenia skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. nr [...], uchylające orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 23 października 2012 r. nr [...] , którym wydalono skarżącego ze służby i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

4 Rozpoznając zażalenie organu na opisane wyżej orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 666/13 uchylił zaskarżone postanowienie podnosząc, że orzeczenie organu II instancji uchylające orzeczenie organu I instancji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania nie kończy postępowania dyscyplinarnego bowiem nie załatwia ostatecznie sprawy, zatem nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego.

5 Po zwrocie akt z NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. odrzucił wniosek A. R. o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności

8 z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

9 1) decyzje administracyjne;

10 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

11 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

12 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

13 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

14 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

15 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

16 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

17 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

18 W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także

19 w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687), w myśl którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawnienie do zaskarżenia takiego rodzaju orzeczeń może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne.

20 Tymczasem zaskarżone w niniejszym postępowaniu orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji uchylające orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania nie kończy postępowania dyscyplinarnego, gdyż nie załatwia ostatecznie sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, zatem nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej umożliwiającej złożenie skargi na to orzeczenie.

21 W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58

22 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak

23 w postanowieniu.