Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., II SA/Sz 523/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., II SA/Sz 523/10

Sentencja

1 Dnia 25 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy dopuszczalności skargi E. P. i E. P. na uchwałę Rady Gminy Rewal w przedmiocie gospodarowania mieniem komunalnym postanawia: 1.odrzucić skargę 2.zwrócić skarżącym uiszczony wpis w kwocie [...],-zł.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił skargę E i E P na uchwałę Rady Gminy Rewal nr XXXI/224/08 z dnia 14 listopada 2008 r. w przedmiocie gospodarowania mieniem komunalnym.

3 Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, iż skarga w tej sprawie została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

4 Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, iż w dniu [...] (data wpływu wezwania do organu) skarżący wnieśli do Rady Gminy [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi w terminie 60 dni. Rada Gminy [...] udzieliła odpowiedzi na wezwanie w dniu [...], którą to odpowiedź doręczono pełnomocnikowi skarżących dopiero w dniu [...]. Skargę wniesioną do Sądu dopiero w dniu [...]. Sąd uznał za spóźnioną i jako taką odrzucił. Od powyższego postanowienia wniesiono skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia [...] sygn.akt [...].

5 W dniu [...] ( data wpływu do Rady Gminy [...]) E. i E. P. ponownie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na uchwałę Rady Gminy Rewal nr XXXI/224/08 z dnia 14 listopada 2008 r. w przedmiocie gospodarowania mieniem komunalnym. Do skargi załączyli, między innymi, wezwanie z dnia [...] do usunięcia przez Radę Gminy Rewal naruszenia interesu prawnego skarżących oraz uchwałę Nr LVI/395/10 Rady Gminy w Rewalu z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie naruszenia interesu prawnego, stanowiącą odpowiedź Rady na wezwanie skarżących.

6 W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Rewal wniosła o oddalenie skargi lub umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

8 Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

9 Termin do wniesienia skargi w trybie powołanego przepisu określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa.

10 Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył po raz pierwszy w dniu [...]. Na przedmiotowe wezwanie organ udzielił odpowiedzi [...].

11 Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.

12 Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, a także postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09.

13 Tak więc, skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.

14 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art.232 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.