Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2020 r., II SA/Sz 224/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2020 r., II SA/Sz 224/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Inne z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r.

3 nr [...]; [...], działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

4 ze środków publicznych (Dz. U.2019.1373 ze zm.; dalej "ustawa") w zw. z art. 138

5 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 j.t. ze zm.; dalej: "K.p.a."), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia

6 [...] czerwca 2019 r. nr [...] [...] oddalającą odwołanie D. S. prowadzącej Zakład Rehabilitacyjny "D. " (dalej: "Skarżąca")

7 od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze powiatu: [...].

8 Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

9 Dyrektor [...] OW NFZ w dniu 15 lutego 2019 r. ogłosił postępowanie nr [...]/ [...] prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,

10 na obszarze powiatu: [...]. Wartość zamówienia wynosiła nie więcej

11 niż [...] PLN na okres rozliczeniowy od 2019-07-01 do 2019-12-31. Okres obowiązywania umowy od 2019-07-01 do 2024-06-30. W wyniku postępowania możliwe było zawarcie dwóch umów. W postępowaniu mogli brać udział oferenci spełniający warunki zawarte w aktach prawnych, podanych w ogłoszeniu

12 o postępowaniu, tj.: rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada

13 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz.U.2018.465 ze zm.); zarządzeniu nr 42/2018/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych ze śpiączką; rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U.2016.1372 ze zm.) i zarządzeniu

14 nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

15 Na ogłoszone postępowanie oferty zostały złożone przez:

16 1. C. Spółkę z o.o. w S. .

17 2. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "F. " Spółkę z o.o. w B..

18 3. D. S. - Zakład Rehabilitacyjny "D. " w B..

19 Komisja w dniu 4 czerwca 2019 r. wybrała 2 oferty, wśród których nie było oferty Skarżącej.

20 Od powyższego rozstrzygnięcia postępowania Skarżąca wniosła odwołanie, które Dyrektor decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. oddalił.

21 W dniu 27 czerwca 2019 r. Skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem

22 o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie art. 134 ust. 1 i 2

23 ww. ustawy. Podniosła, że oferta C. powinna ulec odrzuceniu,

24 gdyż podmiot ten nie spełnia wymogów dotyczących świadczeń gwarantowanych

25 – brak wykonywania biostymulacji laserowej w miejscu udzielania świadczenia,

26 co potwierdzały oświadczenia pacjentów i nagrania (płyta CD). Nadto wskazała

27 na brak dokonania oceny kryterium dostępności podnosząc, że żaden z podmiotów, oprócz jej placówki, nie spełniał tego kryterium w zakresie świadczeń fizjoterapii

28 w warunkach domowych, a zatem powinna dostać znacząco większą ilość punktów. Zaznaczyła także, że pozostali oferenci nie posiadali odpowiedniej ilości sprzętu

29 do rehabilitacji w warunkach domowych w stosunku do wykazanej ilości zatrudnionych fizjoterapeutów.

30 Dyrektor decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r., znak:

31 [...] [...] oddalającą odwołanie D. S.

32 Zakład Rehabilitacyjny "D." od rozstrzygnięcia ww. postępowania.

33 W uzasadnieniu decyzji organ uznał, że zarzuty Skarżącej nie zasługiwały

34 na uwzględnienie. Wyjaśnił, że nie było prawdą, iż w postępowaniu prowadzonym

35 w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej komisja konkursowa, podczas oceny ofert nie zastosowała kryterium dostępności. Podkreślono, że postępowanie konkursowe prowadzone było zgodnie

36 z ustawą, albowiem komisja oceniła oferentów według tych samych kryteriów oceny ofert, przy zachowaniu zasad równego traktowania oferentów. Wszystkie złożone oferty zostały sprawdzone pod względem spełniania wymogów formalnych zawartych w ogłoszeniu konkursu ofert, zaś komisja konkursowa po zweryfikowaniu wszystkich ofert, na podstawie udzielonych przez oferentów odpowiedzi, żadnej z ofert

37 nie przyznała punktacji w kryterium dostępność.

38 W odniesieniu do zarzutu braku możliwości wykonania zabiegu laseroterapii

39 w C. wskazano, że oferent wykazał w formularzu ofertowym sprzęt

40 do wykonywania biostymulacji laserowej w miejscu udzielania świadczeń. Podmiot we wcześniejszej umowie również posiadał ww. sprzęt. W przebiegu poprzedniej umowy zarówno C. Sp. z o.o. jak i NZOZ F. Sp. z o.o. wykonywały zabiegi laserowe, co odzwierciedlały raporty statystyczne przekazywane przez tych świadczeniodawców w latach ubiegłych.

41 Zdaniem organu Skarżąca błędnie interpretowała warunki konieczne

42 i rankingujące, które określone zostały odrębnie dla zakresu fizjoterapia ambulatoryjna i dla zakresu fizjoterapia w warunkach domowych. Postępowanie prowadzone było w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Możliwość udzielenia świadczeń fizjoterapii

43 w warunkach domowych - w ramach zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej jest dopuszczalna i oferenci mogą ją realizować. Z tego też powodu, kryteria oceny ofert dla zakresu "fizjoterapia ambulatoryjna" nie zawierały punktów rankingujących oferenta za udzielanie świadczeń fizjoterapii w warunkach domowych, które nie były dla tego zakresu obligatoryjne. Wyjątkiem był punkt 1.1.4 "Wykonanie w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających o 2 miesiące miesiąc, w którym ogłoszono postępowanie, co najmniej 10% świadczeń w warunkach domowych w ramach zakresu fizjoterapia ambulatoryjna", za który Skarżąca w kryterium "kompleksowość" otrzymała 4 punkty.

44 Organ zaznaczył, że wszyscy oferenci w postępowaniu oceniani byli

45 na podstawie tych samych kryteriów, a wybór oferentów do zawarcia umowy, dokonany został przy zachowaniu zasady równego traktowania, uczciwej konkurencji i właściwie stosowanej zasady jawności. Nadto komisja konkursowa dokonała prawidłowego porównania złożonych ofert i przeprowadziła postępowanie zgodnie

46 z obowiązującymi zasadami i z dbałością o interes prawny każdego z oferentów, ubiegających się o zawarcie umowy.

47 Ustosunkowując się do spełnienia przez Skarżącą kryterium dodatkowego

48 – rankingującego, które zostało opisane jako "Technik masażysta – równoważnik

49 co najmniej 1 etatu" wyjaśniano, że wskazany w ofercie Skarżącej pracownik

50 nie posiadał dyplomu technika masażysty, stąd zdjęto oferentowi niesłusznie przyznane 4 punkty rankingujące. Natomiast zgodzono się ze stanowiskiem Skarżącej, że fizjoterapeutki spełniały wymogi konieczne do realizacji umowy.

51 Organ mając na uwadze, że komisja konkursowa dokonuje oceny ofert

52 na podstawie treści w nich zawartych, na dzień otwarcia ofert przekazanych,

53 nie uznał przedłożonych przez Skarżącą materiałów w postaci oświadczeń pacjentów z dnia 13 czerwca 2019 r. i z dnia 14 czerwca 2019 r. oraz nagrań (płyta CD)

54 za dowody w postępowaniu. Jednocześnie poinformował, że materiały te zostały przekazane do odrębnego postępowania w trybie skargowym.

55 Nadto podkreślił, że zapewniono Skarżącej możliwość czynnego udziału

56 w postępowaniu, w toku którego to zapoznała się z pełną dokumentacją, a zatem poprawnie zrealizowano obowiązek wynikający z art. 10 § 1 K.p.a.

57 Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i we wniesionej skardze zarzuciła naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2, art. 149 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy

58 oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2 K.p.a. oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

59 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r., II SA/Sz 779/19 uchylił zaskarżoną decyzję.

60 W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowanie było prowadzone w trybie konkursu ofert, zaś oferta Skarżącej z uwagi na liczbę otrzymanych punktów w rankingu końcowym jako jedyna nie została zakwalifikowana do zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, w tym fizjoterapią ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze powiatu: [...]. Natomiast spór dotyczył kwestii prawidłowości oceny ofert dokonanej w ramach przedmiotowego postępowania.

61 Przed rozstrzygnięciem tego sporu, Sąd wyjaśnił, że w postępowaniu

62 w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy.

63 W pierwszej fazie dochodzi do wyłonienia najkorzystniejszej oferty lub większej liczby ofert i trwa ona od momentu otwarcia ofert do wydania rozstrzygnięcia

64 w postępowaniu mającym na celu zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W tej fazie postępowanie konkursowe nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu K.p.a., a rozstrzygnięcie komisji nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Z drugą fazą mamy do czynienia, gdy którykolwiek z uczestników postępowania skorzysta

65 z możliwości przewidzianej w art. 154 ustawy, a więc złoży odwołanie

66 od ogłoszonego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Wniesienie takiego środka zaskarżenia powoduje, że rozpoczyna się procedura administracyjna. Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy jest weryfikacja,

67 czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowały uszczerbek w interesie prawnym odwołującego się. W rezultacie zadaniem organu rozpoznającego odwołanie, jak i wniosek

68 o ponowne rozpoznanie sprawy jest dokonanie kontroli postępowania konkursowego pod kątem ewentualnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa, w tym wyrażonej w art. 134 ustawy zasady równego traktowania oferentów i zachowania uczciwej konkurencji, co niejednokrotnie wiąże się też z koniecznością badania stanu faktycznego sprawy.

69 Sąd dalej wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przyjął,

70 że komisja oceniała oferentów według tych samym kryteriów oceny ofert,

71 przy zachowywaniu zasad równego traktowania. Jednakże zdaniem Sądu, stanowisko to nie było przekonujące, gdyż organ nie uzasadnił go w należyty sposób. Kryteria wyboru ofert przez komisje zostały określone w art. 148 ww. ustawy i należą do nich: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd wskazał, że organ w odniesieniu do przedstawionej przez Skarżącą argumentacji tylko lakonicznie stwierdził, że komisja konkursowa

72 po zweryfikowaniu wszystkich ofert, na podstawie udzielonych przez oferentów odpowiedzi, żadnej z ofert nie przyznała punktacji w kryterium dostępności.

73 Sąd zauważył, że w przypadku podniesienia przez oferenta zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w wyborze ofert, to na organie ciąży obowiązek wyjaśnienia stronie przyczyny takiego stanu rzeczy. Z tego też względu ocena ofert powinna być szczegółowo przedstawiona w uzasadnieniu decyzji rozpatrującej wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak aby można było zbadać,

74 czy organ równo traktował oferentów w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

75 W ocenie Sądu organ - pomimo przyznania, że komisja przy ocenie ofert zastosowała wymagane kryteria - nie wykazał, aby ocena ta była zgodna z prawem. W szczególności nie wyjaśnił zasadności braku przyznania punktacji ofercie Skarżącej, za kryterium dostępność, podobnie jak i pozostałym ofertom. Nie odniósł się w tej mierze do podniesionych przez Skarżącą okoliczności, jak i przepisów regulujących tę kwestię. Co prawda w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę uzasadnienia swojego stanowiska, odwołując się do załączników rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ale takie działanie jako spóźnione i nienawiązujące

76 do konkretnych ustaleń faktycznych nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

77 W konsekwencji Sąd uznał, że organ nie dokonał kontroli zastosowania przez komisję kryterium dostępności, o czym świadczył brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawienia przyczyn braku przyznania Skarżącej punktów w ramach tego kryterium. Takie działanie nie zasługiwało na akceptację i uniemożliwiło sądowi zweryfikowanie, czy wybór oferty dokonany został przy zachowaniu zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji. Również twierdzenie, że pozostałe oferty

78 nie uzyskały punktów, nie przesądziło o respektowaniu tych zasad.

79 Ponadto, w ocenie Sądu, organ nie zbadał należycie zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę co do nieprawdziwości danych podanych przez oferenta C. w zakresie możliwości wykonywania zabiegu laseroterapii w miejscu udzielania świadczeń. Sąd wskazał, że weryfikacja prawdziwości tej informacji,

80 nie mogła sprowadzać się wyłącznie do analizy danych zawartych w formularzu ofertowym czy w raportach statystycznych z lat ubiegłych, lecz powinna zmierzać

81 do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Okoliczność, że w formularzu ofertowym oferent wykazał sprzęt

82 do wykonywania biostymulacji laserowej, nie przesądzał o tym, że sprzęt ten faktycznie posiadał. Podobnie powoływanie się na dane wynikające z raportów statystycznych nie dowodziło prawdziwości informacji zawartych w ofercie.

83 Reasumując Sąd stwierdził, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak i nie przeanalizował należycie zarzutów podniesionych przez Skarżącą, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

84 Sąd wskazał, że organ - przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie do wnikliwego zbadania istnienia wskazanych przez stronę podstaw

85 do odrzucenia oferty, jak i właściwego rozważenia, czy przy ocenie ofert nie doszło

86 do naruszenia zasady równości i uczciwej konkurencji, powodującej uszczerbek

87 w interesie prawnym Skarżącej, przy uwzględnieniu przedstawionych przez Sąd uwag.

88 Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor [...]

89 OW NFZ ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora [...] OW NFZ z dnia [...] czerwca 2019 r.

90 oddalającą odwołanie Strony od rozstrzygnięcia postępowania nr [...]- [...]

91 W uzasadnieniu decyzji organ, odniósł się do zarzutu Skarżącej i wskazał,

92 że kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku, zlecił przeprowadzenie wizytacji

93 u świadczeniodawcy C. Spółka Sp. z o. o. w celu weryfikacji posiadania sprzętu do laseroterapii wykazanego w ofercie. W jej wyniku stwierdzono posiadanie przez wizytowany podmiot sprzętu o następujących danych identyfikacyjnych:

94 1) zestaw do biostymulacji laserowej, model CTL1106MX, nr seryjny [...], rok produkcji 2007, paszport techniczny ważny do kwietnia 2020 r.

95 2) zestaw do biostymulacji laserowej, model CTL1202D, nr [...], rok produkcji 1993, paszport techniczny ważny do czerwca 2020 r.

96 Na potwierdzenie powyższego wykonane zostały również zdjęcia przedstawiające wymieniony sprzęt. Oba ww. zestawy oferent wykazał w ofercie, przeprowadzona wizytacja potwierdziła zgodność sprzętu wykazanego z posiadanym w miejscu udzielania świadczeń. Organ na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. pismem z dnia

97 2 stycznia 2020 r. zawiadomił odwołującą i oferentów, o których mowa w art. 154

98 ust. 6a ustawy, o przysługującym prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Odwołująca, jak również żadna ze stron

99 nie skorzystała z tego uprawnienia.

100 Ponadto organ wskazał, że niezależnie od powyższego sprawa nieudzielania świadczeń biostymulacji laserowej przez C. Spółka Sp. z o. o.

101 i przekazanych przez odwołującą jako dowód na potwierdzenie tego faktu nagrań

102 z oświadczeniami pacjentów była przedmiotem badania w trybie skargowym. Następnie organ przedstawił poczynione ustalenia i stwierdził, że fakt, iż w miesiącu lipcu świadczeniodawca C. Sp z o. o. nie wykonał żadnego świadczenia w tym rodzaju, mógł mieć związek z przygotowywaniem jednostki

103 do przejęcia przez inny podmiot, do którego zresztą doszło w dniu 30 lipca 2019 r., kiedy to R. w B. Sp. z o. o. wstąpiło w drodze cesji umowy w miejsce C. Sp. z o. o. Fakt ten jednak nie wykluczał dostępności do świadczeń. Nie było też zgłoszenia ze strony świadczeniodawcy

104 o przerwie w udzielaniu świadczeń.

105 Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że brak było podstaw prawnych do odrzucenia oferty C. sp. z o. o. na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy.

106 Odnosząc się do zarzutu braku oceny oferty odwołującej i pozostałych ofert

107 ze względu na kryterium dostępności, organ wskazał, że żaden z oferentów, w tym odwołująca się, nie spełnili ani jednego z warunków dostępności, stąd ocena

108 bez punktów. Oceny zatem dokonano, lecz żaden z oferentów nie spełnił warunków rankingujących określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jako dostępność.

109 Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ wskazał, że prowadząc postępowanie konkursowe działał w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa w zakresie wskazanym w ogłoszeniu postępowania konkursowego i tylko w oparciu

110 o te normy, jednolite dla wszystkich uczestników postępowania, mogła być dokonywana ocena ofert. Inne elementy oceny, spoza formalnie obowiązujących,

111 nie były i mogły być brane pod uwagę, albowiem takie postępowanie wypełniłoby znamiona nieuczciwej konkurencji.

112 Następnie organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, która twierdziła, że w ramach zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej mieści się również fizjoterapia

113 w warunkach domowych i tylko odwołująca spełniła warunki do jej wykonywania,

114 za co powinna otrzymać znacząco większą ilość punktów. Organ wyjaśnił,

115 że w ramach zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej istnieje możliwość udzielania świadczeń fizjoterapii w warunkach domowych. Kryteria oceny ofert dla zakresu fizjoterapia ambulatoryjna zawierają w sobie kryteria dla fizjoterapii domowej

116 co obrazuje ww. załącznik nr 5 rozporządzenia, pkt 2 i 3 w tabeli nr 1 - rehabilitacja lecznicza. Stąd, oferent spełniający kryteria dla fizjoterapii ambulatoryjnej może fakultatywnie realizować fizjoterapię domową. Punkty oceny dla zakresu fizjoterapia ambulatoryjna i fizjoterapia domowa nie podlegały sumowaniu, gdyż ocenie podlegało spełnienie kryteriów zgodnie z zakresem postępowania, czyli tylko fizjoterapia ambulatoryjna, skutkiem czego odwołująca nie mogła ich otrzymać.

117 Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 148 ustawy poprzez niezaproszenie Skarżącej do negocjacji celem ustalenia planowanej do wykonywania liczby świadczeń, organ wyjaśnił, że nie zaproszono jej na negocjacje, gdy już na tym etapie z rankingu kwalifikacji wynikało, że nawet istotna zmiana ceny przez Skarżącą nie wpłynie decydująco na łączną sumę punktów oceny i w efekcie nie spowoduje zmiany miejsca w rankingu końcowym.

118 Reasumując, organ stwierdził, że zarówno oferta odwołującej jak i oferty pozostałych oferentów zostały prawidłowo ocenione w toku postępowania konkursowego. W tym zakresie organ podtrzymał ocenę punktową ofert wykazaną

119 w decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. Przedstawione ustalenia w przedmiocie stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego, pozwalały stwierdzić, że komisja nie naruszyła zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy

120 o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w przedmiotowym postępowaniu. Porównanie ofert odbyło się zgodnie z art. 148 ustawy.

121 Skarżąca zaskarżyła ww. rozstrzygnięcie skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o:

122 - uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości;

123 - uchylenie rozstrzygnięcia postępowania w trybie konkursu ofert z dnia

124 4 czerwca 2019 r. w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna, w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz podjęcie przez organ I instancji rokowań ze Skarżącą celem zawarcia umowy

125 na świadczenia opieki zdrowotnej w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej finansowanej ze środków publicznych na podstawie art. 149 ust. pkt 2

126 w związku z art. 150 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach zdrowotnych,

127 w razie niepodjęcia przez Dyrektora rokowań w celu zawarcia umowy, wniosła o stosowne zadośćuczynienie za poniesione straty moralne i poniesione straty materialne, w związku z utratą możliwości zarobkowych, powstałych bez winy Skarżącej;

128 - przeprowadzenie postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie świadków wskazanych w materiale dowodowym, znanych z nazwiska

129 i imienia;

130 - dołączenie do przedmiotowej sprawy akt sprawy sygn. akt II SA/Sz 779/19;

131 - zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

132 Zaskarżonej decyzji, Strona zarzuciła:

133 - rażące naruszenie przepisu prawa procesowego oraz prawa materialnego,

134 co w konsekwencji oznacza naruszenie interesu prawnego strony;

135 - naruszenie art. 7, art. 8 § 1; art. 10 § 1; art. 75 § 1; art. 77 § 1; art. 79 § 1 i 2

136 w związku z art. 80 oraz art. 89 § 1 i 2 K.p.a.;

137 - naruszenie przepisu prawa materialnego art. 134 ust. 1 ustawy

138 poprzez nierówne traktowanie prze organ I instancji wszystkich świadczeniodawców biorących udział w konkursie ofert, w związku

139 z art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a.;

140 - art. 149 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 150 ust. 1 pkt 5 ustawy ze względu

141 na nieodrzucenie oferty zawierającej nieprawdziwe informacje, co powinno skutkować unieważnieniem postępowania z powodu istotnej zmiany okoliczności powodującej, że prowadzone postępowanie lub zawarcie umowy nie leżało w interesie ubezpieczonych, czego nie można było wcześniej przewidzieć;

142 - art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowane

143 ze środków publicznych przez świadczeniodawcę C. Sp. z o.o. w miejscu udzielania świadczenia w warunkach ambulatoryjnych polegającej na braku uczciwej konkurencji w postępowaniu konkursowym o zawarcie umowy w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna, poprzez podanie nieprawdziwych informacji dotyczących posiadania i wykonywania zabiegów laseroterapii, w warunkach ambulatoryjnych, stosownie do art. 149 ust. 1 pkt. 2 ustawy, w okresie trwania konkursu ofert, co zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 15 lutego 2017 r.,

144 I GSK 1586/15 oznacza takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości; z podaniem nieprawdziwych informacji mamy do czynienia w sytuacji celowego działania oferenta, który mino świadomości niemożności spełnienia określonych warunków, deklaruje taką możliwość.

145 Do skargi Skarżąca załączyła kserokopię oświadczeń M. Ł.

146 z dnia 28 lutego 2020 r. i 13 czerwca 2019 r. oraz J. i E. W. z dnia

147 14 czerwca 2019 r. i 28 lutego 2020 r. oraz kserokopię pism NFZ z dnia 21 sierpnia 2019 r., 6 września 2019 r., 29 lipca 2019 r. oraz kserokopię petycji z dnia

148 22 sierpnia 2019 r.

149 W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca powołała argumenty celem

150 ich poparcia.

151 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

152 Pismem procesowym z dnia 6 grudnia 2020 r. Skarżąca przedstawiła dodatkowe stanowisko w sprawie.

153 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

154 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

155 Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167) wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom prawa.

156 Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia

157 z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] [...], którą oddalono odwołanie Skarżącej od rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy

158 o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej na obszarze powiatu [...] w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznych stopniu niepełnosprawności.

159 Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

160 w Szczecinie, prawomocnym wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r., II SA/Sz 779/19, uprzednio wydanej w sprawie decyzji, tj. ww. decyzji Dyrektora [...] OW NFZ z dnia [...] lipca 2019 r. Wskazać zatem należy,

161 iż zarówno Sąd rozpoznając przedmiotowy spór jak i organ, który rozpoznawał sprawę ponownie są związani oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi w ww. wyroku. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba

162 że przepisy prawa uległy zmianie.

163 Sąd podkreśla, że nie ma racji Skarżąca, która twierdzi, że ww. wyrokiem

164 Sąd uchylił nie tylko decyzję organu odwoławczego ale i poprzedzającą ją decyzję

165 organu I instancji, tj. decyzję [...] czerwca 2019 r. nr [...] [...] oddalającą odwołanie Skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania

166 nr [...] Twierdzeniu Skarżącej przeczy jednoznacznie rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie

167 z dnia 14 listopada 2014 r., II SA/SZ 779/19. W związku z powyższym za oczywiście bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi w tym zakresie.

168 Dokonując zatem kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wykonania przez organ odwoławczy wskazań zawartych ww. prawomocnym wyroku Sąd uznał, że organ odwoławczy nie uchybił w tym zakresie normie art. 153 P.p.s.a. Zdaniem Sądu komisja konkursowa nie naruszyła również zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

169 w przedmiotowym postępowaniu. Porównanie ofert odbyło się zgodnie

170 z art. 148 ustawy, który stanowi, iż w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oferty porównywane są według określonych kryteriów, stosownie do danego rodzaju i zakresu świadczeń.

171 Sąd przypomina, że ww. wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r.,

172 II SA/Sz 779/19 Sąd wskazał, że organ zobowiązany będzie do wnikliwego zbadania istnienia wskazanych przez stronę podstaw do odrzucenia oferty, jak i właściwego rozważenia, czy przy ocenie ofert nie doszło do naruszenia zasady równości

173 i uczciwej konkurencji, powodującej uszczerbek w interesie prawnym Skarżącej,

174 przy uwzględnieniu przedstawionych przez Sąd uwag.

175 Zasadniczą kwestią sporną pozostaje jednak nadal prawidłowość rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej na obszarze powiatu 3201 białogardzkiego w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznych stopniu niepełnosprawności.

176 Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy

177 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Postępowanie w sprawie prowadzone

178 było ponadto zgodnie z przepisami wskazanymi w ogłoszeniu konkursu

179 nr [...], tj.: Rozporządzenie Ministra Zdrowia

180 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz.U.2018. 465 t.j. ze zm.); Zarządzenie nr 13/2019/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 6 lutego 2019 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych

181 ze śpiączką (ze zm.); Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r.

182 w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U.2016.1372 ze zm.); Zarządzenie nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia

183 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (ze zm.).

184 Jak wskazał Sąd w ww. wyroku, zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy, podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą, wybranym do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w Dziale VI ustawy a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu. Zawarcie umowy odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań (art. 139 ust. 1).

185 W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał Sąd w ww. wyroku, nie budzi wątpliwości, że postępowanie było prowadzone w trybie konkursu ofert, zaś oferta Skarżącej z uwagi na liczbę otrzymanych punktów w rankingu końcowym jako jedyna nie została zakwalifikowana do zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Oferta Skarżącej otrzymała bowiem najniższą ilość punktów za ocenę oferty, tj. 34, zaś oferty podmiotów wybranych, odpowiednio 41 i 40 punktów.

186 Jak również wskazano w powyższym wyroku postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. W pierwszej fazie dochodzi do wyłonienia najkorzystniejszej oferty lub większej liczby ofert i trwa ona od momentu otwarcia ofert do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu mającym

187 na celu zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W tej fazie postępowanie konkursowe nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu K.p.a., a rozstrzygnięcie komisji nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem

188 o charakterze administracyjnoprawnym. Z kolei z drugą fazą mamy do czynienia,

189 gdy którykolwiek z uczestników postępowania skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 154 ustawy, a więc złoży odwołanie od ogłoszonego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Wniesienie takiego środka zaskarżenia powoduje,

190 że rozpoczyna się procedura administracyjna.

191 Zauważyć ponadto należy, że celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy jest weryfikacja, czy we wcześniejszej, nie administracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowały uszczerbek

192 w interesie prawnym odwołującego się. W rezultacie zadaniem organu rozpoznającego odwołanie, jak i wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy

193 jest dokonanie kontroli postępowania konkursowego pod kątem ewentualnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa, w tym wyrażonej w art. 134 ustawy zasady równego traktowania oferentów i zachowania uczciwej konkurencji,

194 co niejednokrotnie wiąże się też z koniecznością badania stanu faktycznego sprawy. Kryteria wyboru przez komisję ofert zostały określone w art. 148 ustawy i należą

195 do nich: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej.

196 Skarżąca w pismach kierowanych do organu kwestionując dokonaną przez komisję ocenę składanych ofert akcentowała, że powinna otrzymać większą ilość punktów, w szczególności w zakresie kryterium dostępności i jakości.

197 W argumentacji podnosiła, że placówka posiada wykwalifikowany personel

198 oraz sprzęt i aparaturę medyczną, zarówno w zakresie wymaganym przez NFZ,

199 jak i dodatkowo rankingowym. Nadto podkreśliła, że jej placówka oferuje najszerszą dostępność do świadczeń rehabilitacji tak w warunkach ambulatoryjnych,

200 jak i domowych ze wszystkich placówek biorących udział w konkursie ofert, zaś czas pracy jej zakładu jest jednym z najdłuższych (od godz. 8.00 do godz. 18.00,

201 tj. 10 godzin przez pięć dni w tygodniu). W ww. wyroku Sąd uznał, że organ

202 nie wyjaśnił zasadności braku przyznania punktacji ofercie Skarżącej, za kryterium dostępność, podobnie jak i pozostałym ofertom. Nie odniósł się w tej mierze

203 do podniesionych przez Skarżącą okoliczności, jak i przepisów regulujących

204 tę kwestię. Organ nie dokonał zatem kontroli zastosowania przez komisję kryterium dostępności.

205 Ponadto Skarżąca zarzucała, że jej konkurent C. sp. z o.o. zawarła w swojej ofercie informacje nieprawdziwe w zakresie posiadanego sprzętu do biostymulacji laserowej, które skutkować winny odrzuceniem oferty, a organ

206 nie dokonał sprawdzenia podanych w ofercie informacji, skutkiem czego doszło

207 do naruszenia interesu prawnego Skarżącej. W tym zakresie Sąd w ww. wyroku przyznał rację Skarżącej i wskazał, że organ nie zbadał należycie zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę co do nieprawdziwości danych podanych przez oferenta C. w ww. zakresie. możliwości wykonywania zabiegu laseroterapii

208 w miejscu udzielania świadczeń. Sąd nakazał aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zweryfikował powyższe z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.

209 Mając na uwadze ww. wskazania Sądu jak i zarzuty Skarżącej, która również na obecnym etapie rozpoznania sprawy kwestionuje prawidłowość powyższych ustaleń, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Jak już wskazał Sąd w ww. wyroku pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się przepis art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznacza takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne

210 dla siebie rozstrzygnięcie, podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia

211 w rzeczywistości. Z podaniem nieprawdziwych informacji mamy do czynienia

212 w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty,

213 zaś nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć

214 o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy (wyroki NSA z: 10 kwietnia

215 2014 r., sygn. akt II GSK 476/13, 10 kwietnia 2014 r., II GSK 476/13, 20 kwietnia 2016 r., II GSK 2623/14).

216 Przyjąć zatem należy, że oferta zawierająca nieprawdziwe informacje,

217 to oferta której informacje nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez tę ofertę oczekiwań zamawiającego oraz określonych przez niego warunków jej przyjęcia,

218 a tym samym na wynik postępowania. Pomimo braku takiego zastrzeżenia w treści przepisu, nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania. Okolicznościami takimi będą, np. nieprawdziwe informacje dotyczące posiadanego potencjału kadrowego czy sprzętowego

219 (zob. A. Pietraszewska-Macheta (red.), Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, LEX 2015).

220 Co do zasady weryfikacja prawdziwości danych zwartych w ofercie odbywa się w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r.

221 w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy

222 o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania

223 i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. 2014 r., poz.1980 ze zm.). Przepisy te przewidują możliwość przeprowadzenia

224 w toku postępowania konkursowego m.in. oględzin, a także okazania stosownych dokumentów, a po zawarciu umowy – kontroli udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Choć przepisy te wskazują na możliwość podjęcia działań w ściśle określonych sytuacjach, to pamiętać należy, że odnoszą się one do postępowania konkursowego i umowy, a więc kwestii o charakterze cywilnoprawnym. Z kolei,

225 jak już wyżej wskazano, odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy powoduje, iż sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń staje się sprawą administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., II GSK 186/06

226 czy z dnia 26 lutego 2019 r., II GSK 4808/16).

227 Ponadto, jak zasadnie wskazał organ, zgodnie z obowiązującą linią

228 w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach postępowania odwoławczego organ administracji bada jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowały uszczerbek w interesie prawnym oferenta, w szczególności

229 czy postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś w granicach tego postępowania nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie. Organ zasadnie również wskazał, że ocena oferty

230 w rozpoznawanej sprawie dokonana została zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania

231 o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej,

232 jej zadań oraz trybu pracy w oparciu o posiadane przez organ ewidencje i rejestry. Zgodnie z treścią § 17 ust. 2a ww. rozporządzenia Komisja konkursowa nie może żądać od oferenta przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta, jeżeli potwierdzenie tych danych

233 i informacji jest możliwe na podstawie:

234 - posiadanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia ewidencji, rejestrów

235 lub innych zbiorów danych;

236 - rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których Narodowy Fundusz Zdrowia ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669).

237 Sąd wskazuje również, że Komisja konkursowa zgodnie z ust. 2 § 17

238 ww. rozporządzenia może przeprowadzić weryfikację oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń zakładu leczniczego podmiotu leczniczego,

239 przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta, z tym że Komisja konkursowa zgodnie z ust. 3, przeprowadza weryfikację, o której mowa w ust. 2, u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania lub z którymi rozwiązano uprzednią umowę w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie oferenta. Ustęp 4 ww. przepisu stanowi, że przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadku stwierdzenia przez komisję konkursową okoliczności, o których mowa w art. 149

240 ust. 1 ustawy, jednakże- na co zasadnie wskazał organ w rozpoznawanej sprawie komisja konkursowa takich przestanek nie stwierdziła, w świetle posiadanych ewidencji i rejestrów. Ta sama zasada zastosowanie miała do Skarżącej, która realizowała umowę od 2014 r. do czerwca 2019 r. i u której wizytacja również

241 nie była przeprowadzana.

242 Pomimo powyższych regulacji prawnych organ zastosował się do wytycznych zawartych www. wyroku II SA/SZ 779/19 i dokonał ustaleń faktycznych w powyższym zakresie.

243 Jak bowiem wynika z akt sprawy w dniu 10 grudnia 2019 r. w siedzibie R. Sp. z o.o. w B. (następca prawny oferenta C. Sp. z o.o.) przeprowadzona została, przez upoważnionych pracowników NFZ, wizytacja ww. świadczeniodawcy w celu potwierdzania prawidłowości i prawdziwości danych zawartych ofercie w odniesieniu

244 do zgłaszanych przez Skarżącą zastrzeżeń w przedmiocie posiadania przez oferenta C. Sp. z o.o. zadeklarowanego sprzętu koniecznego do wykonania świadczeń, tj. zestawu do biostymulacji laserowej MODEL CTL 1106 MX nr seryjny [...] rok produkcji 2007 oraz MODEL CTL 1202D nr [...] rok produkcji 1993.

245 Powyższa weryfikacja sprzętu do biostymulacji laserowej, potwierdziła zgodność sprzętu z wykazanym w postępowaniu konkursowym. Na okoliczność faktycznego posiadania i użytkowania ww. sprzętu sporządzony został protokół,

246 do którego załączona została dokumentacja fotograficzna. Sąd zauważa również,

247 że organ zweryfikował fakt posiadania przez oferenta ww. sprzętu nie tylko na dzień wizytacji. Organ wskazał bowiem, że ww. urządzenia wykazane są w systemie NFZ KS- SIKCH przez świadczeniodawcę bez zmian począwszy od 2014 r.

248 i na te okoliczności załączył do akt sprawy wyciągi z powyższego systemu.

249 W powyższym zakresie organ zasadnie zwrócił uwagę na fakt,

250 że ww. wizytacja miała na celu jedynie potwierdzenie posiadania sprzętu zgłoszonego w postępowaniu konkursowym w miejscu udzielania świadczenia

251 nie stanowiła zaś kontroli oferenta w zakresie wykonywania usług medycznych. Oferent w konkursie składał bowiem oświadczenie o posiadaniu sprzętu

252 do wykonywania tego typu świadczeń zdrowotnych i w rozpoznawanej sprawie

253 ten fakt podlegał ocenie.

254 Niemniej jednak fakt posiadania przez ww. oferenta powyższych urządzeń został również zweryfikowany przez organ w oparciu o dane o wykonanych przez C. Sp. z o. o. w 2019 r. świadczeniach medycznych z jego wykorzystaniem. Organ bowiem weryfikując przedłożone przez Skarżąca dowody,

255 na okoliczność braku świadczenia przez ww. oferenta zabiegów biostymulacji laserowej, wskazał, że zażądał wyjaśnień od podmiotów, z którymi w wyniku konkursu zawarł umowy na udzielanie świadczeń w tym zakresie na terenie powiatu białogardzkiego. Organ powołał się na przedłożone mu wyjaśnienia i ilość udzielonych przez te podmioty świadczeń zdrowotnych w kwestionowanym przez Skarżącą a wyciągi z raportów z wykonanych i sprawozdanych świadczeń organ załączył do akt sprawy. Organ wskazał również, że zasadności zarzutów Skarżącej nie potwierdza fakt braku wpływu do NFZ jakichkolwiek skarg od świadczeniobiorców na niedostępność ww. świadczeń.

256 Organ zasadnie wskazał również w odpowiedzi na skargę na brak prawdziwości twierdzenia Skarżącej jakoby C. Sp. z o.o. wykorzystywała "z pełną premedytacją" ww. sprzęt do biostymulacji laserowej zgłaszając go raz w konkursie na świadczenia ambulatoryjne, a raz w konkursie

257 na świadczenia stacjonarne. Jak bowiem wykazał organ przeczy temu rejestr sprzętu zgłoszonego do umowy na wykonywanie świadczeń w zakresie rehabilitacji ogólnoustrojowej w warunkach stacjonarnych, z którego wynika, że jest to inny sprzęt aniżeli wskazany do wykonywania świadczeń ambulatoryjnych. Tym samym twierdzenia Skarżącej w tym zakresie Sąd uznał za bezzasadne.

258 W ocenie Sądu powyższe okoliczności wskazują, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku

259 II SA/SZ 779/19, dokonał ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie

260 z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego zawartych w art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 79 § 1 i § 2 w z. z art. 80 K.p.a. Sąd wskazuje bowiem, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80

261 K. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., II GSK 2173/11, LEX

262 nr 1358369). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozbawienie strony postępowania określonych korzyści. Zgodnie

263 z kolei z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całości całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jak z kolei stanowi

264 art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Art. 75 § 1 K.p.a. stanowi zaś, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W myśl art. art. 79 § 1 i § 2 K.p.a. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu

265 ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1),

266 ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2).

267 Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że organ odwoławczy uczynił zadość normom zawartym w ww. przepisach oraz nie dokonał ich naruszenia w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, tj. mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

268 Zasadnie, na podstawie zupełnego stanu faktycznego i z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (nie naruszając ani zasad wiedzy,

269 ani doświadczenia życiowego, ani też reguł logicznego myślenia), przyjął organ,

270 że kwestionowana przez Skarżącą oferta konkurencyjnej spółki nie zawierała nieprawdziwych danych w zakresie posiadania ww. sprzętu. Tym samym zasadnie przyjął organ, że ww. oferta nie podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak tego chciała Skarżąca.

271 Dokonując oceny materiału dowodowego organ odniósł się przy tym

272 do okoliczności zarzucanych przez Skarżącą, wskazał na zakres dokonanej

273 w siedzibie oferenta wizytacji (nie weryfikacja udzielanych świadczeń medycznych

274 i ich ilości a jedynie weryfikacja prawdziwości oświadczenia zawartego w ofercie

275 o posiadaniu zadeklarowanego sprzętu medycznego). Organ odniósł dokonane ustalenia faktyczne również do danych zawartych w systemie NFZ KS- SIKCH

276 (w którym ww. urządzenia wykazywane są bez zmian od 2014 r.) oraz do wyjaśnień

277 ww. oferenta w odniesieniu do świadczenia zabiegów z wykorzystaniem powyższych urządzeń. Organ przywołał również okoliczności, że do NFZ nie wpłynęły jakiekolwiek skargi dotyczące zarzucanego przez Skarżąca braku ww. urządzeń

278 i braku wykonywania świadczeń medycznych z jego wykorzystaniem. W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez Skarżącą, tj. m.in. wskazywane oświadczenia

279 o braku możliwości uzyskania świadczeń laseroterapii w C. Sp. z o.o.

280 w tym nagrania rozmów telefonicznych, fakt braku wykonania świadczeń w lipcu 2019 r., nie przesądzały o nieprawidłowości ww. oceny.

281 Sąd wskazuje ponadto, że organ w odpowiedzi na skargę zasadnie wskazał, że zarzucane przez Skarżącą ewentualne nienależyte wykonywanie umowy przez C. w okresie 2014 – 2019 nie stanowi przedmiotu postępowania

282 w rozpoznawanej sprawie. Jednakże organ udzielił informacji, że sprawa nieudzielania świadczeń biostymulacji laserowej przez C. Sp. z o. o.

283 i przekazanych przez Skarżącą dowodów na potwierdzenie tego faktu była przedmiotem badania w trybie skargowym. W wyniku postępowania skargowego ustalono, że zabiegi, za wyjątkiem lipca 2019 r., były wykonywane przez świadczeniodawcę C. Sp. z o. o. Niewykazanie zaś zabiegów biostymulacji w raporcie z lipca 2019 r. nie jest równoznaczne z braku posiadania przez ww. spółkę wymaganego sprzętu.

284 Sąd w całości przychyla się jednak do stanowiska Skarżącej, popieranego również przez organ, która postuluje o szerszy dostęp do refundowanych świadczeń rehabilitacji. Jednakże powyższy postulat pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy a Sąd administracyjny nie jest władny do jego bądź uwzględnienia bądź oddalenia.

285 Sąd wskazuje również, że Skarżąca i pozostali oferenci, na podstawie

286 art. 10 § 1 K.p.a. zawiadomieni zostali o przysługującym prawie wypowiedzenia

287 się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Odwołująca, jak również żadna ze stron z uprawnienia tego nie skorzystała.

288 Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów skargi w zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa, w tym wyrażonej w art. 134 ustawy zasady równego traktowania oferentów i zachowania uczciwej konkurencji jak i naruszenia kryteriów wyboru przez komisję ofert wynikających z art. 148 ustawy (jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej) Sąd zarzutów skargi w ww. zakresie nie podzielił.

289 Sąd przypomina zatem, że Skarżąca zarzuca brak oceny oferty ze względu

290 na kryterium dostępności. W pismach kierowanych do organu, Skarżąca akcentowała, że powinna otrzymać większą ilość punktów, w szczególności

291 w zakresie kryterium dostępności i jakości.

292 Z kolei Sąd w ww. wyroku wskazał, iż organ przyjął, że komisja oceniała oferentów według tych samym kryteriów oceny ofert, przy zachowywaniu zasad równego traktowania. Jednakże zdaniem sądu, stanowisko to nie było przekonujące, gdyż organ nie uzasadnił go w należyty sposób.

293 Sąd obecnie rozpoznający przedmiotową sprawę zauważa zatem,

294 że organ zastosował się do wskazań Sądu zawartych w ww. wyroku II SA/Sz 779/19 i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obszernie przedstawił dokonaną ocenę poszczególnych kryteriów oceny ofert, w tym kryterium dostępności i jakości. Stanowisko organu w tym zakresie Sąd uznał za zasadne.

295 Sąd wskazuje bowiem, że zasadnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z obowiązującym w przedmiotowym postępowaniu załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r.

296 w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącym zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej oraz rehabilitacji leczniczej, kryterium dostępności oznacza:

297 - czas pracy zakładu przez co najmniej 5 dni w tygodniu, co najmniej 10 godzin dziennie w tym co najmniej 2 razy w godzinach popołudniowych między godziną 14 a 21 - 5 pkt;

298 - odrębna aplikacja służąca wykonywaniu obowiązku bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, ze zwrotnym automatycznym wskazaniem terminu - 1 pkt.

299 Zasadnie wskazał organ, że ani Skarżąca, ani pozostali oferenci nie spełnili żadnego z ww. warunków dostępności stąd organ nie przyznał punktów za spełnienie tego kryterium żadnemu z oferentów. Jak słusznie więc wskazał organ, wbrew zarzutom Skarżącej, dokonała została ocena ww. kryterium lecz żaden

300 z oferentów nie spełnił warunków rankingujących określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia jako dostępność. W tym zakresie Sąd wskazuje, że sama Skarżąca w toku postępowania wskazywała, że czas pracy jej zakładu obejmuje godziny

301 od 8.00 do 18.00 przez pięć dni w tygodniu – a zatem w żadnym dniu tygodnia zakład Skarżącej nie wykonywał świadczeń między godziną 14 a 21.

302 W ocenie Sądu również zasadne jest stanowisko organu, zgodnie z którym organ prowadząc postępowanie konkursowe działa w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa w zakresie wskazanym w ogłoszeniu postępowania konkursowego

303 i tylko w oparciu o te normy, jednolite dla wszystkich uczestników postępowania, może być dokonywana ocena ofert. Inne elementy oceny, spoza formalnie obowiązującymi, nie mogą być zatem brane pod uwagę, albowiem takie postępowanie wypełniłoby znamiona nieuczciwej konkurencji. W świetle powyższego zarzuty/wnioski Skarżącej, która de facto domaga się objęcia oceną ofert również innych elementów aniżeli wynikające z punktacji rankingowej, nie mogło zyskać aprobaty Sądu i doprowadzić do wyeliminowania z obrotu zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na naruszenie kryteriów oceny ofert, w tym kryterium jakości czy dostępności. Tym samym nie miała racji Skarżąca, która kwestionując dokonaną przez komisję ocenę składanych ofert akcentowała, że powinna otrzymać większą ilość punktów, w szczególności w zakresie kryterium dostępności i jakości z uwagi

304 na fakt posiadania wykwalifikowany personelu, sprzętu i aparatury medycznej

305 w zakresie dodatkowo rankingowym.

306 Sąd wskazuje również, że organ w sposób obszerny odniósł się także

307 do zakresu ogłoszonego postępowania ustosunkowując się do zarzutu Skarżącej, która wskazywała, że w ramach zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej mieści się również fizjoterapia w warunkach domowych i tylko Skarżąca spełniła warunki

308 do jej wykonywania, za co powinna otrzymać znacząco większą ilość punktów.

309 W powyższym zakresie zasadnie wskazano, że w ramach zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej istnieje możliwość udzielania świadczeń fizjoterapii w warunkach domowych. Kryteria oceny ofert dla zakresu fizjoterapia ambulatoryjna zawierają

310 w sobie kryteria dla fizjoterapii domowej, co obrazuje ww. załącznik nr 5 ww. rozporządzenia, pkt 2 i 3 w tabeli nr 1 - rehabilitacja lecznicza. Stąd, oferent spełniający kryteria dla fizjoterapii ambulatoryjnej może fakultatywnie realizować fizjoterapię domową. Punkty oceny dla zakresu fizjoterapia ambulatoryjna

311 i fizjoterapia domowa nie podlegały w rozpoznawanej sprawie sumowaniu,

312 gdyż ocenie podlegało spełnienie kryteriów zgodnie z zakresem postępowania,

313 czyli tylko fizjoterapia ambulatoryjna, skutkiem czego Skarżąca nie mogła

314 ich otrzymać. Organ poinformował również, że [...] OW NFZ kontraktował fizjoterapię domową w powiecie [...] jako odrębny zakres

315 i wówczas kryteriami ocenianymi były kryteria dotyczące fizjoterapii domowej (realizację świadczeń w tym zakresie, w wyniku wyboru oferty, powierzono podmiotowi "M. M.").

316 Organ, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia odniósł się również

317 do zarzutów naruszenia art. 148 ustawy, tj. niezaproszenia Skarżącej do negocjacji celem ustalenia planowanej do wykonywania liczby świadczeń.

318 W powyższy zakresie organ prawidłowo powołał art. 142 ust 6 ustawy wskazując, że komisja może w części niejawnej konkursu ofert przeprowadzić

319 z oferentami negocjacje w celu ustalenia: liczby planowanych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej; ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Obowiązek przeprowadzenia negocjacji co najmniej z dwoma oferentami zachodzi, gdy w postępowaniu udział bierze więcej niż jeden oferent, co wynika

320 z art. 142 ust. 7 ustawy. Organ potwierdził, że Skarżącej nie zaproszono

321 do negocjacji, albowiem już na tym etapie z rankingu kwalifikacji wynikało, że nawet istotna zmiana ceny przez Skarżącą nie wypłynie decydująco na łączną sumę punktów oceny i w efekcie nie spowoduje zmiany miejsca w rankingu końcowym skutkującego wyborem oferty Skarżącej. Jak zasadnie uzasadniał organ Skarżąca uzyskała 34 punkty łącznie, w tym 5 punktów za cenę. Po zmianie ceny podczas ewentualnych negocjacji, Skarżąca mogłaby uzyskać maksymalnie 10 punktów,

322 co oznaczałoby 39 punktów łącznej sumy punktów oceny. Jednak pozostali oferenci uzyskując 40 i 41 punktów oceny jeszcze przed negocjacjami uplasowali

323 się na miejscu 1 i 2 w rankingu. A zatem zasadne okazało się stanowisko organu, który przyjął, że skoro zgodnie z ogłoszeniem planowane do zawarcia były tylko dwie umowy a zmiana ceny w trakcie negocjacji nie podniosłaby punktacji oferty Skarżącej pozwalającej na zajęcie 1 czy 2 miejsca, zapraszanie Skarżącej do negocjacji było bezprzedmiotowe.

324 Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że nie są zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania i prawa materialnego. Organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie w związku

325 z przedstawianymi przez Skarżącą zarzutami i dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonego postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zarzutów Skarżącej i szczegółowo się do nich odniósł. Jednocześnie, zgodnie z powyższymi rozważaniami, Sąd uznał, że organ rozpoznając sprawę ponownie w całości uwzględnił wskazania zwarte w ww. wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 listopada 2019 r., II SA/SZ 799/19. Organ wnikliwie zbadał prawdziwości danych zawartych w ofercie C. Sp. z o.o. w zakresie posiadania zadeklarowanego sprzętu oraz dokonał rozważenia i prawidłowej oceny faktów w tym zakresie, czemu dał pełny wraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ zawarł również wyjaśnienia odnoszące się do prawidłowości oceny kryteriów oceny ofert,

326 w tym kryterium dostępności i jakości.

327 Reasumując, w ocenie Sądu zasadnie wskazał organ, że postępowanie prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze powiatu: [...], przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Ocena ofert została przeprowadzona przez organ

328 bez naruszenia prawa obowiązującego w przeprowadzonym postępowaniu

329 i z poszanowaniem zasady równego traktowania, a także w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

330 Sąd wskazuje jednocześnie, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia

331 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") oddalił wniosek dowodowy Skarżącej

332 o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Jak bowiem wynika z ww. przepisu sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie ma zatem kompetencji do przeprowadzenia dowodu

333 z zeznań świadka. W tym zakresie Sąd wskazuje również, że w postępowanie przed sądem administracyjnym regulują przepisy P.p.s.a. nie zaś K.p.a. A zatem wskazany przez Skarżącą art. 89 § 1 i § 2 K.p.a., jako podstawa prawna do przeprowadzenia przez Sąd ww. dowodów, nie mógł mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

334 Odnosząc się z kolei do wniosków Skarżącej (pkt 3. Skargi) o podjęcie przez organ I instancji rokowań ze Skarżącą celem zawarcia umowy na świadczenia opieki zdrowotnej w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej finansowanej ze środków publicznych a w przypadku braku podjęcia ww. rokowań o stosowne zadośćuczynienie za poniesione straty moralne i straty materialne w związku z utratą możliwości zarobkowych, powstałych bez winy Skarżącej Sąd i tych wniosków Skarżącej nie uwzględnił. W ocenie Sądu uszło uwadze Skarżącej, że sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA z 2008 r., nr 2, poz. 31; uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSA WSA z 2010 r.,

335 nr 1, poz. 1, s. 29 uzasadnienia). Sąd administracyjny jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu

336 lub czynności organu administracji. A zatem zgłoszone przez Skarżącą roszczenie

337 nie jest dopuszczalne w trybie skargi na decyzję organu administracji. Z kolei gdyby zaistniała potrzeba dokonania określonych ustaleń czy czynności służących merytorycznemu rozstrzyganiu, sąd powinien wówczas uchylić zaskarżoną decyzję zaś w rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

338 Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.