Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2017 r., II SA/Sz 165/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2017 r., II SA/Sz 165/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia [...] roku T.B. zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dwójkę swoich dzieci: K.B. urodzoną dnia [...] roku oraz L.B. urodzonego dnia [...] r.

3 Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta S. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia na K.B. oraz L.B. w okresie od [...] r. do [...] r.

4 W oparciu o przedstawiony wniosek organ stwierdził, że wnioskodawca do składu rodziny podał żonę E.B., córki: H.B. (ur. [...] r.) oraz K.B. (ur. [...] r.), a także syna L.B. (ur. [...] r.). Ponadto organ ustalił, że córki są dziećmi z poprzedniego związku wnioskodawcy z D.B., przy czym wniosek dotyczy drugiego i trzeciego dziecka T.B.

5 Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji przytoczył treść przepisu ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci definiującego pojęcie rodziny, a następnie stwierdził, że z dołączonego do akt sprawy prawomocnego wyroku rozwodowego wynika, iż małoletnie córki mają ustalone miejsce pobytu przy matce. W tej sytuacji, skoro H.B. oraz K.B. nie mieszkają z ojcem, zatem w ocenie organu nie mogą zostać zaliczone do składu rodziny wnioskodawcy.

6 Podsumowując swoje rozstrzygnięcie Prezydent Miasta S. stwierdził brak podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia na K.B. oraz L. B.

7 Kwestionując wskazane rozstrzygnięcie T.B. złożył od niego odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

8 Odwołujący wskazał, że jest ojcem [...] dzieci tj. H.B., K.B. oraz L.B. Dwoje dzieci ([...]) posiada z małżeństwa z pierwszą żoną D.B., a syna L. ze związku z E.B.

9 Odwołujący się podniósł, że do wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie nie dołączył wszystkich niezbędnych dokumentów przez co stan faktyczny, na którego podstawie została wydana decyzja był niepełny, a sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze załączył do odwołania pozew o rozwód z dnia [...] r., wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz porozumienie zawarte pomiędzy nim a byłą żoną w dniu [...] r. wraz z rodzicielskim planem wychowawczym z tej samej daty.

10 Odwołujący podniósł, że przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, możliwość przyznania świadczenia wychowawczego uzależniają w przypadku rodziców rozwiedzionych od ustalenia opieki naprzemiennej. Zdaniem odwołującego, dopuszczalnym sposobem uregulowania opieki jest porozumienie rodziców w formie rodzicielskiego planu wychowawczego, które w ocenie T.B. należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej.

11 We wniosku wskazał w składzie rodziny [...] dzieci, ale wnioskiem objął jedynie dwoje młodszych dzieci, gdyż z uwagi na kryterium dochodowe, które przekracza, przysługuje mu prawo do świadczenia na drugie i trzecie dziecko.

12 Rozpoznając przedmiotowe odwołanie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 pkt 2, 4 i 14, art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 3 i 4, art. 7 ust. 1 i 3, art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

13 Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium stwierdziło, że T.B. we wniosku w składzie rodziny podał trójkę dzieci, ale z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego wnioskiem objął jedynie dwoje młodszych dzieci.

14 Ponadto w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. orzekający rozwód D.B. i T.B. organ odwoławczy ustalił, że wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi H. i K. powierzono obojgu rodzicom, ustalając miejsce pobytu córek przy matce – D.B. Nie orzeczono o kontaktach pozwanego z małoletnimi dziećmi. Kosztami utrzymania i wychowania małoletnich dzieci obciążono oboje rodziców i z tego tytułu zasądzono od odwołującego rentę alimentacyjną w wysokości po [...] zł miesięcznie na każdą z córek.

15 Kolegium zwrócił uwagę, że porozumieniem z dnia [...] r., zawartym przed notariuszem, T.B. razem z byłą żoną D.B. ustalili reguły podziału majątku wspólnego, zasady wystąpienia o rozwód, treść oświadczeń składanych przez strony w toku przyszłego procesu, w tym co do winy rozkładu pożycia, zasady spłaty wspólnych zobowiązań obciążających majątek wspólny oraz kwestię wysokości alimentów i władzy rodzicielskiej, w tym zasady sprawowania wspólnej władzy rodzicielskiej określone szczegółowo w załączniku do porozumienia stanowiącego rodzicielski plan wychowawczy.

16 W tym miejscu organ II instancji przytoczył definicję legalną rodziny w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci zgodnie z którą oznacza to następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

17 Wobec powyższego Kolegium zgodziło się z interpretacją organu I instancji, że do członków rodziny skarżącego nie można zaliczyć jego córek z pierwszego małżeństwa chociaż nie ma on ograniczonych praw rodzicielskich w stosunku do nich, gdyż nie są członkami jego rodziny w rozumieniu powołanego przepisu art. 2 pkt 16 ustawy, a ich miejsce pobytu zostało określone przez Sąd przy matce. Ponadto, z treści załączonego rodzicielskiego planu wychowawczego wynika, że strony ustaliły kontakty małoletnich córek z ojcem poprzez określenie szczegółowo, ile razy w tygodniu córki będą spotykać się z ojcem, kiedy nocować, spędzać weekendy, święta, ferie i wakacje. Jednakże, zdaniem organu, z treści orzeczenia Sądu, ani nawet z porozumienia czy jego załącznika (rodzicielskiego planu wychowawczego) nie wynika, aby strony sprawowały tzw. opiekę naprzemienną nad swoimi córkami.

18 Nie zgadzając się z powyższą decyzją T.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. i uznanie, że córka K.B. z małżeństwa z D.B., zalicza się do członków rodzin obydwojga rodziców, gdyż przysługuje im naprzemienna opieka nad dzieckiem, przez co skarżący ma prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci K. i L. B.

19 Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

20 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1a ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy w zw. z art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że porozumienie skarżącego z D.B. w przedmiocie ustalenia rodzicielskiego planu wychowawczego dotyczącego dzieci stron – K. i H. B. z dnia [...] r., zawarte przed notariuszem i w związku z prowadzonym przed Sądem Okręgowym w S. postępowaniem w sprawie o rozwód, sygn. akt [...], nie jest tożsame z przyznaniem obojgu rodzicom opieki naprzemiennej nad w/w dziećmi i stąd stwierdzenie jakoby, na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz znajdującej się tam definicji "rodziny", córki skarżącego z małżeństwa z D.B. nie mogły być zaliczone do rodzin obydwojga rozwiedzionych rodziców - co skutkowało nieprzyznaniem świadczenia wychowawczego skarżącemu;

21 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez błędne przyjęcie jakoby opieka naprzemienna - aby można było uznać, że jest przyznana obojgu rodzicom - musi być orzeczona jedynie wyrokiem sądowym, podczas gdy w praktyce nie ma możliwości orzekania o naprzemiennej opiece w niniejszej formie (przyjęcie takiej możliwości prowadziłoby do naruszenia reguł systemowej interpretacji przepisów), a dopuszczalnym sposobem uregulowania opieki jest porozumienie rodziców w formie rodzicielskiego planu wychowawczego;

22 3) przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienie w sposób dokładany stanu faktycznego sprawy, a w następstwie tego przerzucenie konsekwencji z tym związanych na skarżącego, a nadto nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, zapewniający rzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy.

23 Zdaniem skarżącego, przedłożone przez rodziców w sądzie rozwodowym porozumienie było przejawem porozumienia małżonków we wszystkich istotnych sprawach dziecka, a zatem rodzice wykonują władzę rodzicielską zgodnie i naprzemiennie, bowiem gdyby sąd rozwodowy przyjął odmiennie, nie wydałby wyroku, w którym pozostawił władzę rodzicielską obojgu rodzicom.

24 Ponadto T.B. zwrócił uwagę, że na tle sposobu uregulowania władzy rodzicielskiej rodziców żyjących w rozłączeniu często dochodzi do mylnego definiowania opieki naprzemiennej np. pół roku – jeden rodzic, a przez drugą połowę drugi z rodziców. W ocenie skarżącego, taki czasowy podział wykonywania władzy rodzicielskiej nigdy nie był i nie jest nadal dopuszczalny na gruncie obowiązującego Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zdaniem skarżącego, dopuszczalnym sposobem uregulowania opieki jest porozumienie rodziców w formie rodzicielskiego planu wychowawczego, które należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej. Przedstawiony przez skarżącego rodzicielski plan wychowawczy jest ważny, obowiązuje strony do dnia dzisiejszego i zgodnie z przyjętą doktryną oraz art. art. 58 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może stanowić podstawę do stwierdzenia, że opieka nad dziećmi sprawowana jest naprzemiennie.

25 Podsumowując skarżący podniósł, że Kolegium w sposób widoczny posiłkowało się jedynie martwymi przepisami, które nie mają zastosowania w rzeczywistości, nie uwzględniając argumentów wskazywanych przez skarżącego i nie dokonując dogłębnej analizy dokumentów załączanych przez skarżącego, w szczególności porozumienia z dnia [...] r. oraz rodzicielskiego planu wychowawczego. Skarżący zarzucił Kolegium oparcie się jedynie na twierdzeniach organu I instancji, nieprzeprowadzenie przez organ dowodu ze wskazanych dokumentów, które niewątpliwie wpłynęło na wynik sprawy i przesądziło o wydaniu decyzji na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego. Bowiem wbrew twierdzeniom organu, skarżącemu przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci: K.B. oraz L.B.

26 W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

27 w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

28 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

29 W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

30 Kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie poddane zostało rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. odmawiającą przyznania T.B. świadczenia wychowawczego na K.B. oraz L.B., czyli drugie i trzecie dziecko skarżącego.

31 Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonych decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

32 Warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia regulują przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

33 Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. W przedmiotowej sprawie wniosek złożył ojciec dziecka.

34 Stosownie do art. 2 pkt 16 rodzina w rozumieniu ustawy - oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

35 W myśl art. 5 ust. 2 ustawy w przypadku urodzenia dziecka, ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się dzieląc kwotę tego świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które to świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę.

36 Wobec powyższego w przypadku rodziców rozwiedzionych ich wspólne dziecko, co do zasady, może być zaliczone tylko do jednej z rodzin. Jedynym wyjątkiem pozwalającym na zaliczenie dziecka do obu rodzin jest sytuacja, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców. Ponadto z powołanych regulacji wynika bezsprzecznie, że uprawnionym do świadczenia wychowawczego jest wyłącznie ten rodzic dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad tym dzieckiem lub każdy z rodziców w sytuacji opieki naprzemiennej adekwatnej do liczby dni opieki.

37 W przedmiotowej sprawie T.B. domagał się świadczenia wychowawczego na drugie i trzecie dziecko, wskazując, że w skład jego rodziny wchodzi: H.B. i K.B. ([...]) oraz L.B. ([...]). Organy administracji uznały, że skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad swoimi córkami z pierwszego małżeństwa, zatem nie można ich zaliczyć do składu rodziny wnioskodawcy, które to stanowisko zakwestionował T.B. podnosząc, że zawarte z byłą żoną porozumienie, w formie rodzicielskiego planu wychowawczego, należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej.

38 Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, małżeństwo skarżącego z pierwszą żoną – D.B. zostało rozwiązane na mocy wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r., w którym wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi H. i K. powierzono obojgu rodzicom, ustalając miejsce pobytu córek przy matce – D. B.

39 Ponadto strony zawarły w dniu [...] r. porozumienie, w którym ustaliły kwestię wysokości alimentów i władzy rodzicielskiej, w tym zasady sprawowania wspólnej władzy rodzicielskiej określone szczegółowo w załączniku do porozumienia stanowiącego rodzicielski plan wychowawczy.

40 Z treści rodzicielskiego planu wychowawczego wynika, że:

41 - dzieci będą spędzać czas u ojca dwa popołudnia w tygodniu, [...] oraz [...], w który to dzień dzieci będą nocować u ojca;

42 - w każdy [...] weekend miesiąca;

43 - w Święta Bożego Narodzenia ojciec będzie miał prawo spędzić z dziećmi 1 dzień;

44 - w Święta Wielkanocne ojciec będzie miał prawo spędzić z dziećmi 1 dzień;

45 - w ferie zimowe dzieci będą spędzać z ojcem 1 tydzień, zaś w wakacje letnie 1 miesiąc.

46 Podkreślenia wymaga, że pojęcie "naprzemiennej opieki" rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem, które stanowi kwestię sporną pomiędzy stronami w niniejszej sprawie pojawiło się dopiero w przepisach ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, która to ustawa weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2016 r. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych "opiekę naprzemienną" – cechuje równość pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad dzieckiem, które mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców. Inaczej rzecz ujmując opiekę naprzemienną należy wiązać z sytuacją, w której z orzeczenia Sądu, bądź porozumienia rodziców wynika, że rodzice rozwiedzeni sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem (dziećmi) na przemian, w mniej więcej równych powtarzających się okresach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1102/16, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1209/16, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

47 W świetle powołanych rozważań oraz w kontekście przedstawionych materiałów dowodowych należy stwierdzić, że organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie doszły do prawidłowych wniosków przyjmując, że skarżący nie sprawuje naprzemiennej opieki (pieczy) nad córkami – H.B. oraz K.B. Brak jest podstaw do przyjęcia, że okresy przebywania dzieci u każdego z rodziców za mniej więcej równe, bowiem poza okresami Świąt, ferii i wakacji, córki skarżącego mieszkają na co dzień ze swoją matką, która w zdecydowanie większym wymiarze sprawuje opiekę nad córkami (przez – średnio - niemal 5 dni w tygodniu). Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 pkt 16 ustawy. Jednocześnie odnosząc się do stanowiska skarżącego dotyczącego mylnego definiowania opieki naprzemiennej jako sprawowania opieki przez pół roku przez jednego z rodziców, a drugą połowę przez drugiego – należy stwierdzić, że takie rozumienie opieki (pieczy) naprzemiennej nie wynika ani z przepisów prawa ani z dotychczasowego orzecznictwa. Jak podaje się w opracowaniu Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości autorstwa dr Macieja Domańskiego "Orzekanie o pieczy naprzemiennej w wyrokach rozwodowych" (wyd. Warszawa 2015r., dostępne LEX), częstość okresów sprawowania pieczy jest ustalana w orzeczeniach sądowych w różny sposób. Najczęściej okres po jakim następuje zmiana osoby sprawującej pieczę przyjmuje się tygodniowy, dwutygodniowy, miesięczny półtoratygodniowy bądź półtygodniowy zaś w inny sposób określany jest niezwykle rzadko.

48 Wbrew argumentom skarżącego, zarzucającego błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji jakoby opieka naprzemienna musiała być orzeczona jedynie wyrokiem sądowym - Kolegium prawidłowo stwierdziło, że brak opieki naprzemiennej nad H. oraz K. wynika nie tylko z orzeczenia sądu stwierdzającego rozwód skarżącego z D.B. ale również przyjętego przez rozwodzących się małżonków rodzicielskiego planu wychowawczego stanowiącego załącznik do porozumienia z dnia [...] r.

49 W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczający możliwość ustalenia opieki (pieczy) naprzemiennej nie tylko w wyroku sądu, lecz również w wyniku porozumienia zawartego między małżonkami. Taka interpretacja jest zgodna z aktualnym brzmieniem przepisu art. 58 § 1 i § 1 a ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r., poz. 2082) obowiązującego od dnia 29 sierpnia 2015 r., który stanowi, że w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia (art. 58 § 1a ww. ustawy).

50 Niezależnie od powyższego, w sytuacji, gdy przepis art. 58 § 1a ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięć podjętych przez organy administracji publicznej, zatem za niezasadny należy uznać zarzut jego naruszenia.

51 W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że samo uregulowanie przez rodziców opieki nad dziećmi w formie rodzicielskiego planu wychowawczego należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej. Podkreślenia wymaga, że takie porozumienie powinno podlegać każdorazowemu badaniu przez organ administracji publicznej, pod kątem tego czy ustalenia zawarte w porozumieniu między małżonkami cechuje względnie równy podział w opiece nad dziećmi konieczny do stwierdzenia opieki naprzemiennej, której jak zostało to wykazane wyżej nie można stwierdzić w niniejszej sprawie.

52 Zdaniem Sądu, Kolegium należycie oceniło materiał dowodowy w kontekście przepisów prawa procesowego, właściwie ustaliło brak podstaw do stwierdzenia opieki naprzemiennej sprawowanej nad H.B. oraz K.B., a w konsekwencji nie uwzględniło w składzie rodziny wnioskodawcy córek T.B. z pierwszego małżeństwa. Dokonane ustalenia, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Podkreślenia wymaga, że odmienna od oczekiwań skarżącego ocena przez organy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie świadczy jednak o tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zatem zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "k.p.a." polegający na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego, w kontekście dokumentów przedstawionych w toku postępowania w szczególności rodzicielskiego planu wychowawczego, do których odniósł się organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, nie zasługuje na uwzględnienie.

53 Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

54 Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

55 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.