Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2017 r., II SA/Sz 1156/14
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2017 r., II SA/Sz 1156/14
Sentencja
1 Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. I. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.
Uzasadnienie
2 Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. J. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
3 Następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...] r. zostało przyznane D. J. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
4 Pełnomocnikiem skarżącej w dniu [...] r. wyznaczony został adwokat K. T., który w dniu [...] r. złożył skargę kasacyjną od opisanego wyroku Sądu z dnia 5 lutego 2015 r.
5 W dniu 18 listopada 2016 r. do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczony został adwokat M. I.
6 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w dniu 28 lutego 2017 r., sygn.. akt I OSK 2521/15 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...].
7 W dniu 5 września 2017 r. adwokat M. I. złożył do tut. Sądu wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
8 Pełnomocnik podniósł, że mimo upływu ponad pół roku od wydania przez NSA wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie orzekł o przynależnym mu wynagrodzeniu, pomimo, że z uzasadnienia wyroku wynika, że orzeczenie w tym zakresie wyda WSA w Szczecinie.
9 Z uwagi na powyższe i wobec niewydania dotychczas orzeczenia w przedmiocie należnych kosztów za reprezentację skarżącej przed NSA, w ocenie pełnomocnika niniejszy wniosek jest uzasadniony i konieczny.
10 Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje:
11 Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej P.p.s.a. wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
12 Zasady te w niniejszej sprawie precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata z urzędu.
13 Zatem stosownie do art. 250 § 1 oraz 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po zakończeniu postępowania w danej instancji na wniosek pełnomocnika zawierający oświadczenie, o którym mowa w § 20 powołanego rozporządzenia.
14 W myśl § 20 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Złożenie wskazanego oświadczenia stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.06.2008 r., I OZ 390/08).
15 W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik ani na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (protokół rozprawy przed NSA z dnia 28.02.2017 r., karta 89 akt), ani odrębnym pismem nie wystąpił z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną, a zatem pomimo wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku, brak było podstaw do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozstrzygnięcia w tym zakresie.
16 Z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik wystąpił dopiero w dniu [...] r., jednakże wniosek ten nie zawierał stosownego oświadczenia o którym mowa w § 20 powołanego rozporządzenia.
17 Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 P.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 – 48 P.p.s.a. Oświadczenie to, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA 24 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 200/2010, z dnia 18 października 2005 r., IIFZ 625/05,.; z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827; z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, LEX nr 550321). Jeżeli wniosek adwokata lub radcy prawnego ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawiera oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, to należy odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14).
18 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.