Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2021 r., II SA/Sz 1009/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2021 r., II SA/Sz 1009/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.- dalej "k.p.a.") oraz art. 59 ust. 1-2 , art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.- dalej "u.p.z.p."), po rozpoznaniu wniosku M. M., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb S. [...], gmina S..

3 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na terenie Gminy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach ewidencyjnych G., D., S. i S. (uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r.). Zgodnie z ustaleniami ww. planu w dalszym sąsiedztwie dz. nr [...] w S. dla terenu oznaczonego symbolem 8R/EE o pow. 6,19ha dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200m (wysokość skrajnego skrzydła w pozycji pionowej nad poziom terenu). Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 981 - dalej "u.i.e.w.") organ przyjął, że minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od ww. obszaru powinna być równa lub większa od 2000m. Działka nr [...] zlokalizowana jest natomiast w odległości ok. 1670m od granicy terenu 8R/EE, a zatem znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni, a tym samym nie spełnia wymogów zawartych w art. 4 ust. 1 i art. 5 u.i.e.w. Ponadto na terenie gminy S. i sąsiedniej gminy M. obowiązują jeszcze inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych, jednakże na podstawie ww. planów do dnia dzisiejszego nie nastąpiła realizacja żadnej elektrowni wiatrowych.

4 Dalej organ podkreślił, że ustawodawca w u.i.e.w. zastosował przepisy przejściowe (art. 14 ust. 1 i 2) dla postępowań administracyjnych w przedmiocie wydawania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa, zgodnie z którymi wydawanie ww. decyzji było możliwe przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia wżycie ustawy. Termin ten upłynął w dniu 16 lipca 2019 r. Od tego dnia nie ma zatem możliwości lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub mieszanej w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa. Wszystkie działki, zespół działek lub części działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych, nie spełniają wymogów zawartych w art. 4 ust. 1 i art. 5 u.i.e.w. W związku z powyższym organ nie może ustalić warunków zabudowy mieszkaniowej dla tych terenów, ponieważ inwestycja ta stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.)

5 D. i W. P. złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie:

6 - art. 15 ust. 8 u.i.e.w. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności opisanych w powyższym przepisie,

7 - art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na sprawę,

8 - art. 30 ust. pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 - dalej "u.s.g.") w związku z art. 18 ust. 5 u.i.e.w. poprzez zaniechanie przedłużenia regulacji odnoszących pozytywny wpływ na zagospodarowanie terenu,

9 - art. 9 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.

10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

11 Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium podkreśliło, że wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek. Celem postępowania wyjaśniającego w sprawie jest m.in. stwierdzenie, czy planowana przez wnioskodawcę inwestycja, o określonej funkcji, architekturze i gabarytach, jest możliwa do realizacji w odniesieniu do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy oraz inwestycja ta nie będzie naruszać przepisów odrębnych. Jak z akt sprawy wynika, organ wyznaczył wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w zakresie warunków, o których mowa ww. przepisie. Z tej analizy jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt od 1 od 4 u.p.z.p. Natomiast organ dopatrzył się niezgodności inwestycji z przepisami u.i.e.w., co stanowi podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium ustaliło, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębie S. (uchwała Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.) określona dopuszczalna maksymalna całkowita wysokość elektrowni wiatrowej wynosi 200 m. W myśl art. 4 ust. 1 u.i.e.w. dla elektrowni wiatrowej o powyższej wysokości odległość, w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny powinna być równa lub większa od 2000 m. Według przeprowadzonej analizy odległość pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji jest mniejsza niż wymagana i wynosi około 1670 m. Planowana inwestycja budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] znajduje się więc w obszarze oddziaływania planowanej elektrowni, co jest niezgodne z wymaganiami u.i.e.w. i stanowi o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

12 W odniesieniu do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, po 16 lipca 2019 r. w wyznaczonej strefie 10H nie jest obecnie możliwe, o czym przesądza treść art. 14 u.i.e.w. Z kolei art. 15 ust. 8 u.i.e.w. nie stosuje się do planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej (art. 15 ust. 9), zatem skorzystanie z omawianego wyjątku jest możliwe tylko, jeśli na terenie objętym opracowaniem planistycznym elektrownia wiatrowa już istnieje. Stąd też zastosowanie ww. przepisu w przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia.

13 Dalej Kolegium zaznaczając, że nie jest władne orzekać w kwestii prawidłowości obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazało na przewidzianą w art. 101 ust. 1 u.s.g. możliwość zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego.

14 Zdaniem organu odwoławczego, niezasadny jest również zarzut skarżących, iż organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku zawiadomienia stron postępowania o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyznaczając 7-dniowy termin wniesienia uwag. Przedmiotowe pismo zostało odebrane w dniu [...] czerwca 2020 r.

15 W. P. i D. P. zaskarżyli wyżej opisaną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze decyzji tej zarzucili:

16 a) naruszenie prawa materialnego:

17 - art. 15 ust. 8 u.i.e.w. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności opisanej w art. 15 ust 8 u.i.e.w. w wydanej decyzji pierwszej instancji oraz zaniechanie oceny tego deliktu przez organ drugiej instancji, co może mieć istotny wpływ na prawa materialne strony,

18 - art. 61 ust. 5 u.p.z.p w zw. z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. poprzez nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji wszystkich okoliczności mających wpływ na poprawność wydanej decyzji oraz zaniechanie oceny tego deliktu przez organ drugiej instancji,

19 - art. 30 ust. 2 pkt 1 u.s.g. w zw. z art. 15 ust 8 u.i.e.w. poprzez zaniechanie przedłożenia regulacji odnoszącej pozytywny wpływ na zagospodarowanie terenu oraz brak oceny organu drugiej instancji,

20 b) naruszenie prawa proceduralnego:

21 - art. 9 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. poprzez jego niezastosowanie co spowodowało, że organ administracji publicznej pierwszej instancji w wydanej decyzji nienależycie i niewyczerpująco poinformował skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, natomiast organ drugiej instancji zaniechał oceny działania organu pierwszej instancji w tym przedmiocie,

22 - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji podczas postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dz. nr [...] obr. S., gm. S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze skutkiem, o którym mowa w art. 81 k.p.a.,

23 - art. 11 k.p.a. poprzez pomięcie w uzasadnieniu przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 8 u.i.e.w. co spowodowało, że organ administracji publicznej niedostatecznie wyjaśnił skarżącym zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast organ odwoławczy nie podjął próby oceny poprawności działania organu pierwszej instancji w tym przedmiocie.

24 W motywach skargi skarżący podnieśli, że twierdzenie organu jakoby od dnia 16 lipca 2019 r. nie było możliwości lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub mieszanej w zgodności z przepisami ustawy jest błędne, gdyż taką możliwość stwarza art. 15 ust. 8 u.i.e.w. Zaakcentowali, że organ nie podjął próby uregulowania tej kwestii poprzez uchwalenie miejscowego planu przewidującego lokalizację ww. zabudowy jak i nie wyjaśnił motywów braku podjęcia stosownych działań. Decyzja narusza zatem nie tylko interes prawny wnioskodawcy, ale także każdego kto na obszarze jest właścicielem nieruchomości.

25 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

26 Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę w stosunku do D. P..

27 W dniu [...] sierpnia 2021 r. wpłynęło do Sądu pismo W. P. i D. P., w którym ww. poinformowali, że w dniu [...] lipa 2020 r. Wójt Gminy S. przygotował projekt uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. dla zachodniego fragmentu wsi S., którym to zasięgiem objęto działkę nr [...], zaś w dniu [...] sierpnia 2020 r. Rada Gminy w S. podjęła uchwałę w tym przedmiocie. W ich ocenie, skoro organ w dacie wydania decyzji odmawiającej zamierzał zwrócić się do innego organu z wnioskiem o przystąpienie do sporządzenia planu dla terenu objętego negatywną decyzją, to winien zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zawiesić postępowanie administracyjne.

28 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

29 Skarga jest niezasadna.

30 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia

31 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

32 Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów uznał, że skarga nie jest zasadna.

33 Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia na rzecz inwestora, którym nie są skarżący, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb S. [...], gmina S..

34 Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, a jednym z tych wymogów jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

35 Na gruncie niniejszej sprawy organy administracji przyjęły, że objęta wnioskiem inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi zawartymi w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zdaniem Sądu stanowisko to zasługuje na akceptację.

36 Ustawodawca w u.i.e.w. ograniczył możliwość lokalizacji budynków mieszkalnych zarówno w stosunku do istniejących, jak i planowanych elektrowni wiatrowych, stanowiąc, w art. 4, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1,a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 u.i.e.w.). Z kolei w świetle art. 6 pkt 3 u.i.e.w. odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają organy gminy i wojewoda - przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.

37 W sprawie nie jest kwestionowane, że działka objęta planowaną inwestycją nie spełnia norm odległościowych wynikających z art. 4 u.i.e.w., bowiem położona jest w odległości mniejszej niż 2000 m (tj. 1670 m) od terenu oznaczonego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębie S. (uchwała Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.) - symbolem 8R/EE, na którym dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200 m. Natomiast skarżący uważa, że w takim stanie faktycznym odmowa ustalenia warunków zabudowy narusza zarówno interes wnioskodawcy jak i każdego kto na tym obszarze jest właścicielem nieruchomości, gdyż organy niezasadnie decyzje oparły jedynie o treść art. 14 ust. 1 i 2 u.i.e.w., pomijając art. 15 ust. 8 u.i.e.w.

38 W odniesieniu do powyższego wyjaśnienia wymaga, że wprawdzie powołane przepisy normują kwestie intertemporalne wprowadzając odmienne okresy przejściowe, które pozwalają na pominięcie rygorów u.i.e.w., jednakże każdy z nich znajduje zastosowanie w innym konkretnym przypadku. Mianowicie art. 14 ust. 1 i 2 u.i.e.w. - do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, z kolei art. 15 ust. 8 u.i.e.w. - do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidującego lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.

39 W myśl art. 14 ust. 1 u.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Natomiast według art. 14 ust. 2 u.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

40 Analiza zacytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że rację ma organ odwoławczy, iż nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa po 16 lipca 2019 r. (tzn. po 36 miesiącach od dnia wejścia w życie ustawy, co miało miejsce 16 lipca 2016 r.), w sytuacji gdy znajduje się w wyznaczonej strefie dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej. Również w orzecznictwie podnosi się, że uwzględniając przepisy przejściowe zawarte w art. 14 u.i.e.w., w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przez 36 miesięcy od 16 lipca 2016 r. organy właściwe do wydania decyzji nie były zobowiązane do uwzględniania wymogów odnośnie do odległości wskazanych w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. Natomiast od 17 lipca 2019 r. wymóg uwzględnienia tej zasady spoczywa bezwzględnie na organie właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 102/12 oraz sygn. akt II SA/Ol 103/21, z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 104/21 jak i z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 105/21, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W realiach niniejszej sprawy ww. termin minął, a zatem zgodzić należy się z organem odwoławczym, że dopuszczenie uchwalonym w dniu [...] grudnia 2015 r. planem lokalizacji elektrowni wiatrowej wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy na obszarze jej odziaływania obejmującym swym zasięgiem strefę dziesięciokrotności wysokości elektrowni. Trafności poglądu tego w żaden sposób nie podważa argumentacja skargi.

41 Zgodnie z przywołanym przez skarżącego art. 15 ust. 8 u.i.e.w. - w ciągu 72 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dopuszcza się uchwalanie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych. Jak już wyżej wskazano, a co wymaga zaakcentowania, przepis ten odnosi się do lokalizacji zabudowy w drodze miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a nie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższego przepisu jak i żadnego innego nie wynika obowiązek uchwalenia takiego planu. Organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1501/11, opubl. w Lex nr 1151908). Również wójt, choć na mocy art. 30 ust. 2 pkt 1 u.s.g. do jego zadań należy przygotowywanie projektów uchwał rady gminy, nie ma obowiązku inicjowania procedury planistycznej. Z tych też względów sugestia skarżącego jakoby organ gminy zobowiązany był przed wydaniem decyzji, do podjęcia próby uregulowania w drodze uchwały możliwości zabudowy mieszkalnej lub mieszanej, tak aby dopuścić inwestycję na obszarach objętych odziaływaniem elektrowni wiatrowych, jest nieuprawiona. Co więcej zasadność takiego postępowania organu I instancji nie mogła być przedmiotem oceny organu odwoławczego, gdyż nie stanowi okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Także przywołany w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi fakt podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swym zasięgiem działkę nr [...] - z uwagi na treść art. 15 u.i.e.w.- pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

42 Mając powyższe na uwadze podkreślić trzeba, że aczkolwiek skarżący został uznany za stronę przez organ I instancji, jednakże nie sposób przyjąć, aby decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki [...], której nie jest właścicielem, w jakikolwiek sposób naruszała jego interes prawny. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło także do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Organy prawidłowo bowiem zastosowały regulacje u.p.z.p i u.i.e.w. zasadnie przyjmując, że w przedmiotowej sprawie nie można ustalić warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Przy czym nie uchybiły art. 9, 10 i 11 k.p.a., gdyż wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy jak i dopełniły obowiązku należytego informowania stron. Poza tym zapewniono skarżącemu - jako stronie - czynny udział w prowadzonym postępowaniu, w tym pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. poinformowano o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z którego to uprawienia skarżący nie skorzystał. Oznacza to zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż w realiach badanej sprawy nie można pozytywie załatwić wniosku o warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego w odległości mniejszej niż 2000 m od granic terenu, dla którego to sposób zagospodarowania określony w planie dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowej. W takiej sytuacji, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, skarżący może co najwyżej - w celu ochrony swojego interesu prawnego - skorzystać z prawa zaskarżenia planu do sądu administracyjnego.

43 W tym stanie rzeczy, wobec nieuzasadnionych podstaw skargi przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.