Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 października 2004 r., SA/Rz 757/03

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 października 2004 r., SA/Rz 757/03

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. P., K. P. i M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących H. P., K. P. i M. M. solidarnie kwotę 265 zł /słownie: dwieście sześćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 SA/Rz 757/03

U Z A S A D N I E N I E

3 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., [...] i orzekł w stosunku do H. P., K. P., M. M. i M. P. obowiązek zamurowania otworów okiennych i otworu drzwiowego od strony północno-wschodniej w budynku mieszkalnym położonym na działce nr 1939 w J. przy ul. P., w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, wyznaczając dla dokonania tych czynności terminu do 30 września 2003 r. i określając sposób ich wykonania.

4 Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyły do NSA OZ w Rzeszowie H. P., M. M. oraz K. P. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i ustaleniami faktycznymi. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że okna i drzwi będące przedmiotem toczącego się postępowania wykonane zostały w lecie 1966 r., a więc w chwili budowy domu. Skoro stan taki nie przeszkadzał sąsiadom Państwu K. przez około 40 lat, to nie ma powodów aby ten stan zmieniać wydając nakaz ich zamurowania.

5 Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

7 Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi, gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, dalej: prawo o p.s.a., nie jest związany zarzutami w niej wskazanymi, ani podstawą prawną czy wnioskami formułowanymi przez stronę.

8 Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy.

9 Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że decyzja ta i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., [...] podlegają uchyleniu jako niezgodne z prawem, gdyż wydane bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr 1939 w J. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 13 lipca 1966 r., [...] wykonany został z naruszeniem zasad wynikających z pozwolenia na budowę, a jego ściana północno-wschodnia została wykonana w odległości 2,57 do 3,50 m od granicy działki sąsiada, przez co odległość tego budynku od budynku sąsiada wynosi 7,65 – 7,57 m. W ścianie tej inwestor wykonał okna łazienkowe i drzwi zewnętrzne /tarasowe/. Stosownie do treści § 20 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz. U. Nr 38, poz. 196/ odległość wolnostojącego budynku zwróconego do budynku sąsiedniego ścianą przeciwpożarową nie mogła być mniejsza niż 3 m. Pojęcie ściany przeciwpożarowej definiował § 76 powołanego rozporządzenia, który dopuszczał otwory w ścianie przeciwpożarowej - § 76 ust. 5 rozporządzenia. Z kolei z treści § 78 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, że ściany zewnętrzne budynków mogą być położone w odległości mniejszej niż wynikająca z § 20 ust. 1 i 2, przy czym nie odnosi się ta regulacja do zabudowy bliźniaczej, grupowej lub szeregowej, bo dla tego typu budownictwa wprost przewidziano regulację odmienną /§ 78 ust. 2/. Z zestawienia tych przepisów wynika, że obowiązujące prawo w chwili budowy budynku objętego postępowaniem nakazywało zachowywać minimalną odległość budynku od drugiego budynku – 3 m, ale dopuszczało także sytuację, gdy faktycznie ta odległość była mniejsza. Wymagało jednak, aby we wszystkich sytuacjach spełnione były warunki ochrony przeciwpożarowej. Co więcej § 20 ust. 2 rozporządzenia, na który wskazują organy i przyjmują, że nakazem prawa jest zachowanie między budynkami odległości 8 m, nie ma zastosowania w sprawie rozpoznawanej przez Sądy, gdyż budynek objęty postępowaniem nie spełnia warunków dyspozycji tego przepisu. Dla sytuacji objętej postępowaniem zastosowanie znajduje przede wszystkim § 20 ust. 3 rozporządzenia wskazujący na odległość budynku wolnostojącego od innego budynku i ta odległość nie mogła być mniejsza niż 3 m.

10 Z akt sprawy wynika, że taka odległość między budynkami jest zachowana, zatem opieranie rozstrzygnięcia na stwierdzeniu, że brak prawem wymaganej odległości między budynkami ma skutkować nakazaniem określonych działań dla inwestora /skarżących/ jest naruszeniem treści art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 103 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, z 2000 r., poz. 1126 ze zm./, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) prawa o p.s.a. skutkować musiało uchyleniem decyzji obu instancji.

11 Poza tym zarzutem Sąd stwierdza, że niezastosowanie przepisów dotyczących odległości sytuowania budynków musi wiązać się z wykazaniem, że nie są spełnione warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego, na które wskazują § 76 i § 77 rozporządzenia z 1961 r. Niewyjaśnienie tych okoliczności jest naruszeniem zasad dotyczących prowadzenia postępowania, bowiem prowadzi do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to jest podstawą do uchylenia decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a.

12 O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 prawa o p.s.a.