Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2013 r., I SA/Rz 970/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2013 r., I SA/Rz 970/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 roku - oddala skargę-

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił I.K. (dalej: Podatnik) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. w kwocie 71,00zł. Organ I instancji wskazał, iż na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków ustalono, że I.K. jest właścicielem niezabudowanego gruntu położonego w obrębie Z. oznaczonego jako działka nr 1849 o pow. 0,15 ha. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka ta sklasyfikowana była następująco: droga (dr) 229 m2 i grunty orne (RIIIa) 0,1271 ha. Powyższe dane wprowadzono na skutek modernizacji ewidencji gruntów, ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego nr 78 z dnia 23 sierpnia 2010r., działka nr 1849 o pow.0,15 ha została sklasyfikowana jako droga (dr) o pow. 0,0229ha i grunty orne (RIIIa) o pow. 0,127 ha. Wydana decyzja uwzględnia aktualny stan ewidencyjny odnośnie powierzchni i klas gruntów, dlatego na wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego składa się podatek rolny od 0,1271ha powierzchni gruntów ornych oraz podatek od nieruchomości od 0,0229ha powierzchni gruntu sklasyfikowanego jako droga.

3 Od tej decyzji odwołanie złożył I.K, kwestionując sposób wymiaru podatku. Uznał, że jego działka nie została objęta modernizacją gruntów, ponieważ była rozgraniczona przez Sąd Rejonowy w R. prawomocnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2004r., wydanym na podstawie opinii geodezyjnej

4 i szkicu rozgraniczeniowego. Organ Administracyjny dokonał samowolnie poszerzenia służebności drogowej o 0,1 m2 na całej długości działki.

5 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Podatnika, utrzymało

6 w mocy decyzję organu I instancji. Organ uzasadnił, iż podstawą wymiaru podatków zgodnie z art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne

7 i kartograficzne (Dz. U. Nr 240 z 2005r. poz.2027 ze zm.) są dane wynikające

8 z ewidencji gruntów, a organy muszą je respektować mimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Organy podatkowe nie mogą więc dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotu opodatkowania, a wypis z ewidencji gruntów stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy dodał, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów może wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję.

9 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożył I.K., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i ustalenie od nowa wysokości podatku. Jego zdaniem decyzje zostały wydane

10 z naruszeniem przepisów, a stan faktyczny ustalono nieprawidłowo. Na jego działce ustanowiona jest służebność, a granice służebności zostały wyznaczone podczas rozgraniczenia. Z tego względu jego działka nie powinna podlegać tzw. modernizacji. Mimo tego, organ administracji samowolnie dokonał poszerzenia granicy służebności o 1m na całej długości działki, nazywając to "modernizacją". Skarżący uważa, że zabrano mu bezprawnie 29 m2 i mimo jego licznych pism i wyjaśnień urzędnicy zbywają go, że tak ma być.

11 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów

14 z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, dalej: ustawa p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

15 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 roku, FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw.

16 W ocenie Sądu, zarzuty skargi są nieuzasadnione.

17 Dokonując ustaleń odnośnie powierzchni nieruchomości gruntowej organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne

18 i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej

19 i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych,

20 w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

21 w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich klasyfikacji. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dane w nim ujawnione nie mogą być skutecznie podważone przez powoływanie się na mapy, wyjaśnienia urzędników, dokumenty rozgraniczeniowe czy nawet orzeczenia sądów powszechnych w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Odnosząc się do treści tych dokumentów oraz zarzutów z nimi związanych, podnoszonych także w odwołaniu, zasadnie Kolegium stwierdziło, że kwestie dotyczące nieprawidłowo - zdaniem skarżącego - ujawnionej wielkości powierzchni gruntów i ich klasyfikacji mogą być rozpatrzone w odrębnym postępowaniu, przed organem właściwym w sprawach ewidencyjnych (w niniejszym przypadku jest to Prezydent Miasta), natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku.

22 Stanowisko to należy podzielić.

23 Sąd podkreśla, iż kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków

24 z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806).

25 Zatem organy prawidłowo uznały, stosownie do treści zalegającego w aktach wypisu z rejestru gruntów, że część działki nr 1849 to droga (dr) o powierzchni 0,0229 ha, a pozostała część działki nr 1849 to grunty orne (RIIIa) - o powierzchni 0,1271ha.

26 Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.,

27 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz.613 ze zm.) - dalej: u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wskazano, że przez użyte w tej ustawie określenia, m.in. w zakresie pojęcia "użytek rolny" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

28 Z kolei w myśl art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 136 z 2006r., poz.969 ze zm.) – dalej: u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Pojęcie "użytek rolny" zostało bliżej sprecyzowane w § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ze zm.) i obejmuje ono m.in. grunty orne, oznaczone symbolem "R". Zatem prawidłowo część działki nr 1849

29 o powierzchni 0,1271ha opodatkowano podatkiem rolnym, jako właściwym dla tego rodzaju gruntu ujawnionego w ewidencji.

30 Pozostała część działki nr 1849 tj. droga (dr) - o powierzchni 0,0229ha została w należyty sposób opodatkowana stawką właściwą dla gruntów pozostałych.

31 Wobec powyższego powyższa ponieważ organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego, skarga jako bezzasadna podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.