Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2010 r., I SA/Rz 753/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2010 r., I SA/Rz 753/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym K.K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 29 czerwca 2009r. oddalającego skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - postanawia - odmówić przywrócenia terminu

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K.K. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. O mającej odbyć się rozprawie skarżąca została prawidłowo zawiadomiona już w dniu 11 maja 2009r. na który stawiła się w wyznaczonym terminie. Nie stawiła się natomiast na ogłoszenie wyroku co nastąpiło w dniu 29 czerwca 2009r. Zwróciła się natomiast o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wydanego wyroku, jednakże pismo zawierające ten wniosek nadała w ostatnim dniu ustawowego 7- dniowego terminu, za pośrednictwem poczty belgijskiej, co spowodowało uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku.

3 Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009r. tutejszy Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 listopada 2009r. sygn. akt I FZ 440/09 oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie WSA w Rzeszowie.

4 Wraz z opisanym zażaleniem, Skarżąca wniosła również o przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, stwierdzając iż nie ponosi winy za zaistniałe uchybienie terminu, gdyż postąpiła zgodnie z pouczeniem uzyskanym od pracownika sądu w przedmiocie sposobu wnoszenia pism do sądu, które następnie okazało się błędne. Podała, iż w dniu 6 lipca 2009r. kontaktowała się telefonicznie z Wydziałem Informacji Sądowej WSA w Rzeszowie, w celu uzyskania informacji dotyczących warunków spełnienia ustawowego terminu do wniesienia wniosku o sporządzenia uzasadnienia. Informując, iż przebywa za granicą i zamierza skorzystać z usług tamtejszej poczty, otrzymała informację, iż dla zachowania terminu do wniesienia pisma ma znaczenia jedynie data stempla pocztowego. Nie poinformowano skarżącej, iż chodzi o stempel polskiego urzędu pocztowego bądź polskiego urzędu konsularnego, ani nie odesłano do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Tym samym wprowadzoną ją w błąd, będący następnie przyczyną uchybienia terminu.

5 O uzyskaniu błędnego pouczenia, Skarżąca dowiedziała się dopiero z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 14 lipca 2009r, doręczonego jej w dniu 24 lipca 2009r.

6 Podkreślając, iż do uchybienia terminu doszło na skutek uzyskania od pracownika sądu błędnego pouczenia, a odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku zamyka drogę do zaskarżenia niekorzystnego wyroku, Skarżąca wniosła o przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, uiszczając jednocześnie stosowną opłatę kancelaryjną.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

8 Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 czerwca 2009r. nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Z brzmienia art. 86 § 1 oraz 87 §1 p.p.s.a. wynika, że Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując równocześnie czynności, których nie dokonano w terminie.

10 Ponieważ przepis ten jest zbieżny z uregulowaniem obowiązującym w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2003 roku, pozwala to nawiązać do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury. Zgodnie z nimi uchybienie terminu jest niezawinione jedynie wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw, strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy nie zachodzi zatem w przypadku świadomego dopuszczenia się lekkiego choćby niedbalstwa.

11 Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, iż przyczyna jaką przedstawiła strona, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu, nie uprawdopodabnia w żaden sposób brak jej winy w zaistniałym uchybieniu.

12 Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 i art. i 140 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, a przy ogłoszeniu wyroku, udzielać wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia środka odwoławczego. Jednakże należy podkreślić, iż obowiązek ten należy do sądu rozumianego jako skład orzekający w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Wszelkich pouczeń i wskazówek udziela stronom przewodniczący w toku rozprawy głównej bądź też w formie stosownych zarządzeń.

13 Skarżąca nie stawiając się na ogłoszenie wyroku w jej sprawie, w sposób dobrowolny zrezygnowała ze swego uprawnienia do wysłuchania ustnych motywów wyroku, oraz do wysłuchania pouczenia co do sposobu i terminów wniesienia środka odwoławczego, a zatem zobowiązana jest samodzielnie i na własną odpowiedzialność ustalić tryb i termin składania dalszych pism i wniosków. Nie może przy tym powoływać się na braki, błędy, bądź niekompletność uzyskanych informacjach, jeśli nie pochodzą one od podmiotu uprawnionego do udzielania pouczeń.

14 Do zadań Wydziału Informacji Sądowej nie należy zaś pouczanie stron w kwestiach, w których jak zostało wyżej powiedziane, pouczać może wyłącznie sąd w osobie przewodniczącego składu orzekającego. Wydział Informacji Sądowej to komórka odpowiedzialna za informowanie stron i osób zainteresowanych o właściwości sądów administracyjnych, stanie załatwianych spraw, udostępnianie do wglądu akt sprawy czy też udostępnianie informacji publicznej o działalności sądu, ale w żadnym wypadku do zadań pracowników tego Wydziału nie należy pouczanie i udzielanie wskazówek dotyczących procedury sądowoadministracyjnej, w tym przewidzianych w niej trybów i terminów do wnoszenia środków odwoławczych.

15 W tym stanie faktycznym strona nie może powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a zatem nie istnieją przesłanki do jego przywrócenia.

16 Sąd orzekający zauważa, że na piśmie przewodnim datowanym 28 lipca 2009r. i podpisanym przez K.K. istnieje pieczęć Wydziału Konsularnego – Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Królestwie Belgii, jednakże żaden pracownik Ambasady nie potwierdził własnym podpisem, że w tym dniu został złożony wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku (karta 80 akt sądowych). Natomiast w piśmie Ambasady RP w Brukseli z dnia 28 lipca 2009r., stwierdza się, że przesyłają tylko zażalenie na postanowienie tut. Sądu sygn. akt I SA/Rz 753/08, pomimo że wniosek o przywrócenie terminu stanowił oddzielne pismo (karta 79 akt sądowych).

17 Na kopercie znajdującej się w aktach sądowych na karcie 85 nie ma opisu iż zawierała wniosek o przywrócenie terminu.

18 W tych okolicznościach nie można przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został istotnie złożony w Ambasadzie RP w Brukseli w dniu 28 lipca 2009r., lub w ostatnim dniu siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 85 § 1 p.p.s.a. – w polskiej placówce pocztowej lub w tut. Sądzie – do którego wpłynął w dniu 3 sierpnia 2009r.

19 Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 86 § 1 i 2 oraz art. 87 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.