Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2021 r., I SA/Rz 319/21

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2021 r., I SA/Rz 319/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A", na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia (...) marca 2021 r., nr (...), w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej o przyznanie jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, w związku ze skargą kasacyjną skarżącej od postanowienia z 20 maja 2021 r., w przedmiocie odrzucenia skargi - postanawia – uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o przyznanie jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, na podstawie art. 15 gga ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm., zwanej dalej: ustawą z 2020 r.).

3 Wojewódzki Urząd Pracy, zaskarżoną informacją (pismem) z [.] marca 2021 r., poinformował skarżącą, że nie należy ona do podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie jej pomocy, na podstawie art. 15 gga ustawy z 2020 r. Ośrodek bowiem, jako jednostka lokalna skarżącej, nie posiada statusu przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162).

4 Wnosząc skargę na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z (...) marca 2021 r., "A" wystąpiła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

5 W swojej skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 15 gga ust. 2 i ust. 9 oraz art. 40 pkt 6 ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1347 z późn. zm.).

6 Wojewódzki Urząd Pracy w [.], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji Sądu do jej rozpoznania.

7 Sąd, postanowieniem z 20 maja 2021 r., odrzucił wniesioną w sprawie skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a) uznając, iż do rozpoznania przedmiotowej sprawy nie jest właściwy sąd administracyjny. Podstawą uzyskiwania wsparcia, o które ubiegała się skarżącą jest bowiem umowa cywilnoprawna, a wszelkie roszczenia związane z jej zawarciem (czy też odmową zawarcia) oraz wykonaniem winny być rozpatrywane na drodze cywilnoprawnej.

8 Skargę kasacyjną od tego postanowienia wywiodła skarżąca, domagając się jego uchylenia. Swój środek odwoławczy nazwała ona zażaleniem, jednakże z uwagi na fakt że od postanowienia o odrzuceniu skargi, wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna, a wniesiony przez skarżącą środek, choć błędnie nazwany, posiada wszystkie jej cechy, Sąd potraktował go właśnie w ten sposób, tj. jako skargę kasacyjną.

9 W przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzucono, że zaskarżone nią postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż informacja o odmowie przyznania środków, stanowiła czynność z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

10 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że procedura, w ramach której skarżąca ubiegała się o przyznanie jej środków, miała charakter dwuetapowy. Na jej pierwszym etapie, mającym charakter administracyjny, organ ustalał czy wnioskodawca może zawrzeć umowę o dofinansowanie, dopiero zaś w kolejnym, zawierał z nim umowę regulowaną przepisami prawa cywilnego, o ile oczywiście do jej zawarcia został zakwalifikowany.

11 Skarżąca podkreśliła też, że po odmowie zakwalifikowania jej do podpisania umowy, nie przysługiwało i nadal nie przysługuje jej roszczenie o zawarcie umowy, gdyż obowiązek jej zawarcia nie wynika z żadnego przepisu.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 179 a P.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

14 Zacytowany wyżej przepis reguluję instytucję tzw. autokontroli, umożliwiającą wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi kasacyjnej we własnym zakresie, w sytuacji stwierdzenia jej zasadności lub zaistnienia przesłanek nieważności postępowania oraz ponowne rozpoznanie sprawy.

15 Zastosowanie autokontroli jest uprawnieniem sądu, z którego może on skorzystać do czasu przedstawienia sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

16 W niniejszej sprawie, mając na uwadze jej okoliczności, a także treść podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, Sąd uznał go za zasadny, gdyż procedura przyznawania pomocy, o którą skarżąca się ubiegała, rzeczywiście miała dwuetapowy (hybrydowy) charakter. Najpierw bowiem odbywała się kwalifikacja do zawarcia umowy w tym przedmiocie i dopiero po jej pozytywnym wyniku, możliwe było jej podpisanie.

17 W niniejszym przypadku niezakwalifikowanie skarżącej do podpisania z nią umowy, miało charakter czynności z zakresu administracji publicznej. Skarżąca w tej sytuacji nie miała więc możliwości dochodzenia przed sądem cywilnym zawarcia przez Wojewódzki Urząd Pracy umowy z nią.

18 W opisanym wyżej zakresie Sąd w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wydanych wyrokach: z 7 lipca 2021 r., sygn. I GSK 574/21, 2 czerwca 2021 r., sygn. I GSK 230/21, 7 kwietnia 2021 r., sygn. I GSK 211/21 (wszystkie dostępne w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).

19 Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 179 a w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.