Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2010 r., I SA/Rz 139/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2010 r., I SA/Rz 139/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 11 maja 2010r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął poniższy stan faktyczny i prawny sprawy.

3 Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez S.Z. (dalej: strona/skarżący) od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2009r. nr [...]

4 Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, iż pismem z dnia [...] września 2009r. strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o wydanie decyzji "odnośnie obowiązku opłacania wysokości składki zdrowotnej wypływającej z faktu dokumentu określającego przedmiot mojej działalności oznaczonej symbolem 5020Z".

5 W odpowiedzi na to pismo organ, wskazanym wyżej pismem z dnia [...] października 2009r., poinformował stronę, iż nie jest organem właściwym do wydawania decyzji w przedmiocie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Właściwym organem w tej mierze jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ poinformował także ogólnie, o sposobie obliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz o jej wysokości.

6 Od tego pisma S.Z. wniósł odwołanie, w którym zwrócił się z prośbą o jednoznaczne potwierdzenie bądź zaprzeczenie prawidłowości jego postępowania odnośnie odliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Dodał, iż jego intencją jest dotarcie do NSA, który "stwierdzi nieważność orzeczenia Izby Skarbowej".

7 We wstępnym stadium postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w R. ustalił, że w sprawie nie został wydany akt administracyjny, od którego przysługiwałoby prawo wniesienia odwołania (także innego środka zaskarżenia np. zażalenia). Dyrektor zauważył, iż od takiego pisma jakie w niniejszej sprawie zostało skierowane do strony nie przysługuje odwołanie. Stwierdził, że w sprawie zaistniała przedmiotowa przesłanka niedopuszczalności odwołania, tj. brak przedmiotu zaskarżenia.

8 Jako podstawę prawną podjętego w postanowieniu rozstrzygnięcia organ powołał art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60, ze zm., zwanej dalej: Ordynacją podatkową).

9 W skardze strona zarzuciła, iż w/w postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem.

10 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2010r. I SA/Rz 899/09. W uzasadnieniu tego wyroku sąd zajął stanowisko, iż postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma nie będącego decyzją lub postanowieniem (a stanowiącym czynność materialno-techniczną), nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem nie mieści się w katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga okazała się nieuzasadniona.

13 Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

14 Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu podatkowego wyrażonego w tym postanowieniu. Postanowienie to znajduje bowiem podstawy w przepisach prawa.

15 Zdaniem Sądu, w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w R. prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania.

16 W myśl art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zapis art. 228 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast między innymi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

17 Organ odwoławczy, po otrzymaniu odwołania, zobowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania (patrz: wyrok NSA z dnia 10 marca 2009r., sygn. akt II OSK 316/08, publ.: LEX nr 526409). Dopuszczalność odwołania, co słusznie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w R., jest wyznaczona przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Przesłanki przedmiotowe, to istnienie aktu, od którego przepisy prawa przewidują środek zaskarżenia w postaci odwołania.

18 Poza sporem pozostaje, iż w niniejszej sprawie odwołanie od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] października 2009r. nr [...]., złożył legitymowany podmiot, a więc zaistniała pierwsza z w/w przesłanek dopuszczalności wniesienia odwołania (przesłanka podmiotowa).

19 W rozpoznawanej sprawie brak jest natomiast przesłanki przedmiotowej dopuszczalności odwołania, tj. aktu administracyjnego (decyzji), od którego przysługiwałby prawnie określony środek zaskarżenia (odwołanie).

20 Sąd stwierdza, iż od wydanego w stosunku do strony pisma informującego, przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania (także żadnego innego, np. zażalenia). Tym samym w sprawie zasadnym było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych, tj. wskutek braku przedmiotu zaskarżenia.

21 Odnośnie, zawartego w odpowiedzi na skargę, wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie o odrzucenie skargi sąd zauważa, iż powołany przez organ wyrok z dnia 19 stycznia 2010r. I SA/Rz 899/09 zapadł w nieco innym stanie faktycznym. Mianowicie w sprawie tej wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania nie kończyło postępowania w sprawie, bowiem w dalszym ciągu znajdowała się ona na etapie postępowania przed organem I instancji.

22 Natomiast w rozpoznawanej sprawie, wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w R.postanowienia o niedopuszczalności odwołania, niewątpliwie powoduje sytuację procesową w której, postępowanie w sprawie należy uznać za zakończone.

23 Tak więc, wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.