Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2014 r., II SA/Rz 961/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2014 r., II SA/Rz 961/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A.M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - p o s t a n a w i a - I. przyznać adwokatowi A.M. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 221,40 złotych (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 złotych (słownie: czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, II. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 10 października 2011 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku pokrycia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 961/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA w Rzeszowie) oddalił skargę A.B. na opisane w sentencji postanowienie. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1175/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.B. od powyższego wyroku.

3 Podaniem z dnia 7 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy - adwokat A.M., wystąpił z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie w pierwszej i drugiej instancji (w tym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) oraz o zwrot uzasadnionych kosztów przejazdu na trasie [..] w kwocie 491,45 zł. Wniosek zawierał oświadczenie, że wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu nie zostało mu wypłacone ani w całości ani w części.

4 Postanowieniem z dnia 24 litego 2014 r. referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy kwotę 221,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zaś w pozostałym zakresie oddalił wniosek. Od orzeczenia tego z zachowaniem ustawowego terminu pełnomocnik wniósł sprzeciw. W jego uzasadnieniu zawarł oświadczenie, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie w pierwszej instancji złożył omyłkowo, gdyż wynagrodzenie za postępowanie pierwszoinstancyjne przyznano mu wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2012 r. W pozostałym zakresie podtrzymał żądanie zawarte we wniosku z dnia 7 lutego 2014 r.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

6 Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

7 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

8 Sąd rozpoznał wniosek pełnomocnika uwzględniając treść oświadczenia zawartego w sprzeciwie, w którym ograniczył żądanie do wynagrodzenia za postępowanie kasacyjne.

9 Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a. wyznaczonemu w ramach instytucji prawa pomocy adwokatowi przysługuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 461, dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 19 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.

10 W niniejszej sprawie stawka minimalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji wyniosła 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia). W świetle § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zasądzając opłatę za czynności związane z zastępstwem prawnym, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę tą Sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Mając to na względzie, Sąd przyznał pełnomocnikowi tytułem wynagrodzenia kwotę 180 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług w wysokości 23 % podstawy wymiaru.

11 Zdaniem Sądu, koszty podróży poniesione przez pełnomocnika, związane z jego udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie mieszczą się w pojęciu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, o których mowa w art. 250 P.p.s.a. i § 19 rozporządzenia. Brak jest podstaw, by wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego w ramach instytucji prawa pomocy powiększyć o koszty jego dojazdu do sądu w wypadku, gdy siedziba kancelarii mieści się w innej miejscowości niż właściwy sąd. Zgodnie bowiem z art. 253 P.p.s.a. jeżeli ustanowiony w ten sposób adwokat ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa okręgowa rada adwokacka, na wniosek ustanowionego adwokata, wyznaczy w razie potrzeby adwokata z innej miejscowości.

12 W związku z powyższym, orzekając na podstawie art. 250 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.