Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2014 r., II SA/Rz 428/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2014 r., II SA/Rz 428/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego - postanawia – odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 I. M. zaskarżyła (w dniu 25 marca 2014 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], która odmawiała przyznania jej prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do niego.

3 Wymieniona wyżej decyzja została doręczona skarżącej dnia 14 lutego 2014r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie jej odbioru osobiście przez adresatkę.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania złożonej skargi uwarunkowane jest uprzednim stwierdzeniem, że zachowane zostały wszystkie, przewidziane prawem wymogi formalne w tym zakresie. Jednym z nich jest - w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", konieczność dochowania trzydziestodniowego terminu na wniesienie skargi. Zgodnie z powołanym przepisem, jest on liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

6 Konsekwencją braku terminowego złożenia skargi jest obowiązek jej odrzucenia, wynikający z brzmienia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

7 Mając na uwadze treść powyższych unormowań prawnych oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż zaistniała konieczność odrzucenia skargi I. M. Została ona bowiem złożona do tut. Sądu w organie dnia 25 marca 2014 r., o czym świadczy odpowiednia adnotacja pracownika tego organu na prezentacie ("osobiście"). Tymczasem doręczenie skarżącej kwestionowanej przez nią decyzji nastąpiło w dniu 14 lutego 2014 r. Przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do złożenia na nią skargi upłynął zatem wobec I. M. dnia 17 marca 2014 r. [przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którą w razie, gdy ostatni dzień terminu – w niniejszej sprawie 16 marca 2014 r. przypada na dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela), za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy tj. w niniejszym wypadku poniedziałek 17 marca 2014 r.].

8 Z uwagi więc na spóźnione złożenie przez I. M. skargi na wymienioną na wstępie decyzję SKO Sąd odrzucił ją, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a.