Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2010 r., II SA/Rz 33/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2010 r., II SA/Rz 33/10

Sentencja

1 Dnia 10 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na pismo Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2009 roku, nr [...] w przedmiocie wyników naboru na wolne stanowisko urzędnicze - postanawia - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Zarządzeniem Wójta Gminy O. z dnia 30 czerwca 2009 roku, nr [...] ogłoszono nabór na stanowisko urzędnicze – referent ds. ochrony środowiska

3 w Referacie Budownictwa, Ochrony Środowiska i Gospodarki Komunalnej Urzędu Gminy O. Jednym z kandydatów, którzy przystąpili do konkursu był P. T. Pismem z dnia 24 lipca 2009 roku, nr [...] Przewodniczący Komisji Konkursowej poinformował go, że nie został zakwalifikowany do II etapu konkursu. Pismem z dnia 2 października 2009 roku, oznaczonym jako odwołanie, P. T. zakwestionował podstawę niezakwalifikowania go do II etapu konkursu, domagając się jednocześnie, niezwłocznego przyjęcia do pracy. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2009 roku, nr [...] Wójt Gminy O. wskazał na merytoryczne argumenty, uzasadniające podjęte przez Komisję Konkursową rozstrzygnięcie. Końcowo stwierdził, że: "(...) odwołanie Pana nie znajduje uzasadnienia prawnego.". Na powyższe pismo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł P. T. Szeroko argumentując, iż spełnia wszelkie wymagania niezbędne do objęcia stanowiska, którego dotyczył nabór, wniósł o natychmiastowe przyjęcie go do pracy w Urzędzie Gminy O. oraz zasądzenia odszkodowania w kwocie 60 tysięcy złotych.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

5 Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Z powołanych unormowań wynika iż, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został – stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji –

6 w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Jak wynika z jej art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych

7 w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Należy zatem wskazać, iż sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych

8 w pkt 1-4.

9 W niniejszym postępowaniu skarżący kwestionuje pismo Wójta Gminy O., którym nie uwzględniono jego "odwołania" od pisma Przewodniczącego Komisji Konkursowej informującego go o niezakwalifikowaniu do II etapu konkursu na stanowisko urzędnicze.

10 Odnosząc się do tak ustalonego przedmiotu skargi należy stwierdzić, iż procedura wyboru kandydata na wolne stanowiska urzędnicze uregulowana jest przepisami ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. 2008 r. nr 223 poz.1458; dalej u.p.s.). Nawiązanie stosunku pracy na stanowisku, którego dotyczył nabór miało nastąpić na podstawie umowy o pracę – art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.s. Przewidziany treścią u.p.s. tryb konkursowy, mający wyłonić przyszłego pracownika nie ma charakteru postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydaje się akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej. Jest to postępowanie poprzedzające nawiązanie stosunku pracy na podstawie umowy

11 o pracę. Wszelkie wynikłe w jego toku spory, stosownie do treści 43 ust. 1 i 2 u.p.s. rozstrzygane są przez Sądy Pracy. Wniesione przez skarżącego pismo z dnia 2 października 2009 roku, oznaczone jako odwołanie, nie mogło więc spowodować uruchomienia toku instancji, albowiem nie mamy tu do czynienia z administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym. Kwestionowane w skardze pismo Wójta Gminy O. nie jest więc decyzją administracyjną, bądź innym aktem, który podlegałby kontroli sądu administracyjnego.

12 Uwzględniając powyższe kwestie Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.