Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2020 r., II SA/Rz 1412/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2020 r., II SA/Rz 1412/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski NSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty i odroczenia terminu płatności należności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2019 r., nr: [...]

Uzasadnienie

2 II SA/Rz 1412/19

UZASADNIENIE

3 Przedmiotem skargi GW jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] dotyczącą rozłożenia na raty oraz odroczenia płatności za pobyt dzieci KKW i MW w rodzinnie zastępczej.

4 Płatności te wynikają z dwóch decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016 r. i dotyczącą należności 3567,08 zł za pobyt dzieci w rodzinie zastępczej LP KP, za okres od dnia 18 grudnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r., oraz z dwóch decyzji z dnia 25 listopada 2016 r. i dotyczą kwoty należności 11 527,68 zł za pobyt w rodzinie zastępczej LP KP za okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r.

5 W dniu 24 października 2018 r. GW zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o rozłożenie na raty w wysokości 100 zł miesięcznie, wraz z odroczeniem spłaty opłaty za pobyt jego dzieci – KW MW w rodzinie zastępczej. Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że nie posiada żadnych oszczędności, a jego comiesięczne dochody z tytułu zatrudnienia przeznacza w pełni na zapewnienie utrzymania siebie oraz synów. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, regularnie wywiązuje się obowiązku alimentacyjnego o charakterze pieniężnym i nie jest w stanie spłacić zadłużenia w wysokości 17 181,80 zł.

6 Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie dokonał wnikliwej analizy sytuacji majątkowej oraz rodzinnej odwołującego w kontekście wystąpienia przesłanek do udzielenia skarżącemu ulgi. Rozpatrując wniosek winien mieć na uwadze, że poza zadłużeniem w łącznej wysokości 15 094,76 zł za okres od 18 grudnia 2015 r. do 31 sierpnia 2017 r., na wnioskodawcy ciąży zadłużenie w wysokości 12 290,88 zł za pobyt dzieci w rodzinie zastępczej w okresie od 1 września 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r. Ponadto organ I instancji winien mieć na uwadze, że opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą solidarnie, zaś w opisywanej sprawie matka dzieci nie żyje i wnioskodawca jest jedyną osobą zobowiązaną.

7 Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...]:

8 I. rozłożył GW na 12 rat kwotę należności 3567,08 zł za pobyt KW MW w rodzinie zastępczej LP KP, za okres od dnia 18 grudnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r., wynikającą z decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr P[...] oraz z decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]

9 II. odroczył GW na okres 12 miesięcy, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna termin płatności kwoty należności 11 527,68 zł za pobyt dzieci: KW MW w rodzinie zastępczej LP KP za okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r., wynikającej z decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...];

10 III. odmówił GW rozłożenia na raty po 100,00 zł miesięcznie należności oraz odroczenia terminu płatności kwoty należności w wysokości przekraczającej kwotę wynikającą z pkt II decyzji.

11 W podstawie prawnej organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) – dalej: "K.p.a.", art. 182 ust. 3, art. 193 ust. 1 pkt 1 i art. 194 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1111 z późn. zm.) – dalej: "u.w.r." oraz § 2 pkt 2 i 5, § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] określającej szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka lub osoby pełnoletniej w pieczy zastępczej ([...] – dalej: "Uchwała".

12 Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji podał, że dochód wnioskodawcy, w rozumieniu § 2 pkt 2 Uchwały, uzyskany w październiku 2018 r. wyniósł 2206,05 zł netto (wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w kwocie 3006,05 zł netto po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób w wysokości 800,00 zł). Pozostałe zobowiązania i wydatki nie pomniejszają dochodu skarżącego w rozumieniu zapisów Uchwały. Organ I instancji podniósł, że pomimo zastosowanych wobec GW ulg polegających na odstąpieniu w części od ustalenia miesięcznej opłaty za pobyt dzieci w rodzinie zastępczej, a co za tym idzie ustaleniem miesięcznej opłaty na podstawie uzyskiwanego dochodu pomniejszonego o świadczone alimenty, do dnia wydania decyzji skarżący nie poniósł żadnych ustalonych opłat za pobyt dzieci w pieczy zastępczej. Biorąc pod uwagę zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy (zatrudnienie w oparciu o umowę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, wysokość uzyskiwanych stałych dochodów, bieżące regulowanie alimentów i opłat związanych z utrzymaniem domu, pomoc rodziców, partycypację w kosztach utrzymania domu przez osobę mającą dożywotnią służebność) uznano, że GW nie pozostaje w sytuacji zagrożenia braku możliwości zaspakajania egzystencjalnych potrzeb. Jednocześnie mając na względzie wytyczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz sytuację skarżącego uniemożliwiającą jednorazowe uiszczenie kwoty zadłużenia, w ocenie organu I instancji zasadne było rozłożenie części zadłużenia na raty wraz z odroczeniem terminu płatności, w sposób wskazany w rozstrzygnięciu decyzji. Zdaniem Prezydenta, uwzględniając uzyskiwane przez wnioskodawcę dochody, rozłożenie na raty należności za pobyt dzieci w rodzinie zastępczej nie pogorszy sytuacji bytowej zobowiązanego w stopniu powodującym zagrożenie braku możliwości zaspokajania egzystencjalnych potrzeb.

13 We wniesionym odwołaniu GW podniósł, że decyzja organu I instancji jest dla niego wyjątkowo krzywdząca i niemożliwa do zrealizowania. Podkreślił, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, na bieżąco reguluje zobowiązania z tego tytułu oraz zobowiązania alimentacyjne, a wszystkie wydatki pokrywa wyłącznie ze swojej pensji. Podał, że utrzymanie gospodarstwa kosztuje go relatywnie dużo i niemożliwe jest zrezygnowanie z któregoś z wydatków, ponieważ są to "koszty podstawowe". Odwołujący podał, że gdy znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji pożycza pieniądze od znajomych, a następnie systematycznie, w miarę możliwości finansowych, je zwraca. Podkreślił też fakt, że nie ma możliwości sprzedaży nieruchomości ze względu na ciążące na niej dożywotne służebności oraz fakt, że jest jednym z trzech jej współwłaścicieli. Skarżący podkreślił, że wyraża chęć spłaty zadłużenia, jednakże nie jest w stanie tego uczynić w sposób wskazany przez organ.

14 Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

15 W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji pozwala na ocenę aktualnej sytuacji życiowej, rodzinnej, zawodowej i finansowej skarżącego. Organ ten w sposób prawidłowy i kompleksowy ocenił sytuację materialno – bytową skarżącego pod kątem zaistnienia przesłanek do zastosowania wnioskowanej ulgi, a wyprowadzone przez tenże organ wnioski nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że skarżący nie pozostaje w sytuacji braku możliwości zaspokajania egzystencjalnych potrzeb w przypadku konieczności uregulowania ciążących na nim należności, przy zastosowaniu ulg objętych rozstrzygnięciem decyzji organu I instancji.

16 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, GW wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej pkt I i III rozstrzygnięcia.

17 Powtarzając argumentację sformułowaną w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji podniósł, że jego żona nie żyje, wszystkie zobowiązania spłaca sam dysponując jedynie comiesięcznym wynagrodzeniem za pracę, zaś na utrzymaniu ma ciotkę zmarłej żony, która nie partycypuje w kosztach utrzymania domu. Przyznał, że nie posiada żadnych oszczędności, nie może sprzedać nieruchomości, zaś wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego znacznie przekraczają jego dochody, w związku z czym zmuszony jest posiłkować się pożyczkami od rodziców.

18 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

20 Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

21 Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących.

22 Dokonując takiej kontroli w rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, ze skarga zasługuje na uwzględnienie.

23 Decyzja pierwszoinstancyjna wydana została na podstawie art. 182 ust. 3, art. 193 ust. 1 pkt 1 i art. 194 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1111 z późn. zm.) – dalej: "u.w.r.". Zgodnie z ostatnio wymienionym przepisem, starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Uchwałą podejmowaną na podstawie art. 194 ust. 2 u.w.r. jest uchwała rady powiatu określająca szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty. Przy czym ustawowa delegacja do wydania uchwały zawierająca szczegółowe warunki stosowania ulg w opłatach za pobyt dziecka w pieczy zastępczej nie zawiera regulacji, z której wynikałoby, jakiego rodzaju przesłanki mogłyby być zawarte w takiej uchwale. Zwrot "szczegółowe warunki" sugeruje wskazanie konkretnych okoliczności stosowania ulg, nie oznacza jednak całkowitego wyłączenia oceny indywidualnego przypadku dokonywanej przez organ w ramach uznania administracyjnego.

24 Mająca zastosowanie w rozpoznawanie sprawie uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], określająca szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka lub osoby pełnoletniej w pieczy zastępczej ([...]) – dalej: "Uchwała" dostrzega "szczególność" sytuacji, w których znalazła się osoba zobowiązana i po wskazaniu na kilka różnorodnych przypadków, dodaje kolejny określając go, jako "inne ważne przyczyny". Z § 4 ust. 1 i 2 Uchwały wynika, że ulgi (umorzenie należności w całości lub w części łącznie z odsetkami, rozłożenie na raty, lub odroczenie w zakresie terminu płatności) udzielane są z uwzględnieniem uzasadnionego interesu dłużnika, biorąc pod uwagę w szczególności zagrożenie braku możliwości zaspokajania egzystencjalnych potrzeb dłużnika lub osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wywołane: 1) bezrobociem; 2) bezdomnością; 3) ubóstwem; 4) niepełnosprawnością; 5) długotrwałą lub ciężką chorobą; 6) klęską żywiołową; 7) zdarzeniem losowym; 8) pozostawaniem osoby zobowiązanej na wyłącznym utrzymaniu innej osoby; 9) inną ważną sytuacją życiową.

25 Zastosowanie przesłanki z § 4 ust. 2 pkt 9 Uchwały pozwala na objęcie ulgą w spłacie należności w okolicznościach, które nie zostały wymienione w punktach poprzedzających, a z punktu widzenia zobowiązanego są równie istotne i determinują jego sytuację finansową. Należy pamiętać, że nie ma możliwości wyczerpującego i precyzyjnego opisania wszystkich szczególnych lub nadzwyczajnych sytuacji, w których będzie możliwość zastosowania określonej ulgi. To sam ustawodawca przenosząc obowiązek ustalania szczegółowych warunków stosowania ulg w zakresie opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej uznał, że ulgi te mogą być różnorodne, dostosowane do lokalnych warunków. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, gdyby wolą ustawodawcy nie było pozostawienie w zakresie działania samorządu powiatowego stosowania ulg, to mógłby określić w samej ustawie przesłanki, których zaistnienie umożliwiłoby zastosowanie danej ulgi. Skoro tak jednak ustawodawca nie uregulował tej kwestii, a nadto przekazał ją do uregulowania samorządowi powiatowemu, to nie można domniemywać istnienia dodatkowych ograniczeń, co do tego, jakie przesłanki mogłoby uzasadniać przyznanie ulgi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.12.2017 r., III SA/Kr 1156/17 , wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10.07.2019 r., II SA/Rz 509/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

26 Brzmienie art. 104 ust. 3 u.w.r. jednoznacznie wskazuje, że rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis ma charakter uznaniowy. Z tego względu w postępowaniu administracyjnym szczególnego znaczenia nabiera zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 k.p.a. nakazująca organom uwzględniać interes społeczny oraz słuszny interes obywatela. Organ nie przekroczy granic uznania administracyjnego, jeżeli zdoła wykazać, że wydane rozstrzygnięcie o charakterze negatywnym nie narusza słusznego interesu strony, a więc nie pozbawia jednostki korzyści chronionych prawem. Dlatego też uzasadnienie decyzji uznaniowej ma wykazać, że organ rozważył i wszechstronnie ocenił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a przyjęte rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Organy działając w ramach uznania administracyjnego w sprawie zastosowanie ulg w obowiązku wnoszenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej, winny dokonać takiego wyboru z istniejącego katalogu ulg, który będzie w ich przekonaniu w sposób maksymalny uwzględniał okoliczności życiowe strony. Słusznie zauważa Kolegium, że przewidziana w art. 194 ust. 3 u.w.r. możliwość umorzenia w całości lub w części łącznie z odsetkami opłaty, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty winna być stosowana począwszy od środka wywołującego najmniejszy dla budżetu skutek aż po środek wywołujący skutek największy. Wskazać bowiem należy, że starosta w oparciu o tę regulację wydaje decyzję administracyjną nie tylko z inicjatywy osoby zobowiązanej ale także z urzędu, czyli bez odpowiedniego żądania podmiotu uprawnionego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18.01.2018 r., II SA/Rz 797/17).

27 Organ I instancji ustalił, że aktualny dochód skarżącego w rozumieniu § 2 pkt 2 uchwały uzyskany w październiku 2018 r. wynosi 2 206,05 zł netto (wynagrodzenie z tyt. pracy w kwocie 3 006,05 zł netto po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz dzieci tj. 800 zł). Pozostałe zobowiązania (poza alimentami) i wydatki nie pomniejszają dochodu skarżącego w rozumieniu Uchwały. Organ I instancji stwierdził, że skarżący uzyskuje stałe dochody z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu i dlatego jego sytuacja finansowa jest stabilna. Ponadto pomimo zastosowania ulgi polegającej na odstąpieniu w części od ustalenia miesięcznej opłaty za pobyt dzieci w rodzinie zastępczej do dnia wydania decyzji skarżący nie poniósł żadnych ustalonych opłat za pobyt dzieci w pieczy zastępczej. W konsekwencji organy uznały, że z uwagi na zawartą umowę o pracę na czas nieokreślony, wysokość uzyskiwanych stałych dochodów, bieżące regulowanie alimentów i opłat związanych z utrzymaniem domu, pomoc rodziców oraz partycypację w kosztach utrzymania domu przez osobę mającą dożywotnią służebność, GW nie pozostaje w sytuacji zagrożenia brakiem możliwości zaspokojenia potrzeb egzystencjalnych.

28 Zastosowanie natomiast ulgi – rozłożenie kwoty 3567,08 zł na 12 rat oraz odroczenie płatności kwoty 11527,68 na 1 rok są adekwatne do sytuacji skarżącego.

29 Należy zauważyć, że argumentacja ta nie odnosi się szczegółowo do indywidualnej sytuacji dochodowej i życiowej wskazywanej przez skarżącego.

30 W toku postępowania dołączył on szereg dokumentów, które miały na celu wykazanie jego sytuacji w szczególności na jakie wydatki przeznacza zarobione pieniądze. W ocenie Sądu istotne jest to, że skarżący jest jedynym żyjącym rodzicem dzieci, płaci regularnie alimenty, przeznacza środki na utrzymanie domu, który jest we współwłasności z dziećmi, co powoduje, że nie może go sprzedać również ze względu na obciążenie nieruchomości prawem dożywocia. Spłaca również kredyt, który zaciągnął wspólnie z żoną na remont domu.

31 W uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji brak odniesienia się do przedstawionej sytuacji życiowej skarżącego, udokumentowanej przedłożonymi rachunkami w kontekście przesłanek, o których mowa w § 4 ust. 2 uchwały. Organy nie ustaliły, jaka suma pieniężna pozostaje skarżącemu de facto na miesięczne utrzymanie i czy jest to kwota uzasadniająca przyjęcie przesłanki z § 4 ust. 2 pkt 9 Uchwały. Kwestia ta nie została oceniona w aspekcie aktualnej sytuacji życiowej i finansowej skarżącego, gdyż organy obydwu instancji nie przeprowadziły stosownego postępowania wyjaśniającego i nie ustaliły stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a. Takie działania organów naruszyły też art. 80 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

32 Ocena ta musi również uwzględniać postawę skarżącego, który nie uchyla się od obowiązku ponoszenia opłaty i nie zwraca się o jej umorzenie, ale deklaruje chęć systematycznych spłat dostosowanych do jego możliwości płatniczych.

33 Sąd zwraca też uwagę, że skarżący jest jedynym żyjącym rodzicem swoich małoletnich dzieci, co skutkuje ponoszeniem odpłatności w 100%. Okoliczność ta powinna być również objęta oceną z tego względu, że rodzice są zobowiązani na mocy art. 193 ust. 2 ustawy do ponoszenia tej opłaty solidarnie. Podobnie zresztą okoliczność, że skarżący wywiązuje się regularnie z obowiązku alimentacyjnego i jako jedyny ponosi koszty utrzymania budynku mieszkalnego, którego współwłaścicielem jest tylko w 1/3 części nie mogą być pomijane w ocenie jego sytuacji materialnej.

34 Przedstawione przyczyny musiały zadecydować o uwzględnieniu skargi, gdyż wydane w sprawie administracyjnej decyzje nie uwzględniają wszystkich istotnych pod względem prawnym jak i faktycznym okoliczności. Ponadto organy nie dokonały w sposób niebudzący wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy, dlatego doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

35 Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

36 Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia.