Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2021 r., I SA/Po 464/21

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2021 r., I SA/Po 464/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. B. i Z. B. na pismo Biura [...] Urzędu Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania bonifikaty przy sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] złotych.

Uzasadnienie

2 W dniu [...] kwietnia 2021 r. A. B. i Z. B. wnieśli skargę na pismo Biura [...] Miasta [...] z [...] marca 2021 r. w przedmiocie odmowy sprzedaży lokalu mieszkalnego z bonifikatą.

3 W odpowiedzi na powyższą skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie w całości.

4 Sąd zważył, co następuje:

5 Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

6 Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."") przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzycielka o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

7 Mając na uwadze tak określony zakres właściwości sądów administracyjnych, należy wskazać, że skarga na pismo informacyjne organu dotyczące odmowy udzielenia bonifikaty przy wykupie lokalu mieszkalnego nie mieści się w ww. katalogu aktów i czynności podlegających kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się bowiem tylko takie akty lub czynności, które zawierają w sobie element władztwa administracyjnego, którego brak zaskarżonemu pismu. Działaniem władczym określa się bowiem taki przejaw działalności organów administracji publicznej, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem.

8 W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, ponieważ gospodarowanie nieruchomościami, w tym m.in. dokonywanie sprzedaży lokali, odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm) - art. 1 ust. 1 pkt 1 u.g.n. - i dla swojej ważności wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego (art. 27 u.g.n.), w odniesieniu zaś do sprzedaży lokalu mieszkalnego najemcy dokonywanego w trybie bezprzetargowym, podstawę zawarcia takiej umowy stanowi podpisany wcześniej protokół rokowań (art. 28 ust. 2 i 3 u.g.n.), a zatem czynności te mają charakter cywilnoprawny i z tych względów nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Dodatkowo ustawodawca w art. 34 u.g.n. (zasada pierwszeństwa nabycia) określił szczegółowe zasady obowiązujące przy sprzedaży, a w art. 68 ust. 1 u.g.n. sformułował ogólne zasady dopuszczalności udzielania bonifikat nabywcom, wskazując, że precyzyjne uregulowania w tym zakresie powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w aktach właściwych organów uchwałodawczych.

9 Należy również podkreślić, że nie ma obecnie przepisu u.g.n., który nakazywałby organowi administracji publicznej wydawanie decyzji administracyjnych o sprzedaży lokalu z zasobu gminnego, czy też decyzji o wysokości mającej przysługiwać w związku z taką sprzedażą bonifikaty. Nie ma również podstaw do działania właściwego organu w innych formach władczych w stosunku do konkretnych osób zainteresowanych nabyciem lokalu mieszkalnego z zasobu gminnego. Tym samym jedynym aktem o charakterze administracyjnym podejmowanym w sprawach nabywania i zbywania lokali jest więc – podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372) – uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego określająca zasady gospodarowania nieruchomościami komunalnymi. Wykonanie tej uchwały następuje jednak w drodze cywilnoprawnych umów, których warunki, a także ewentualny obowiązek lub uprawnienie do ich zawarcia, pozostają poza jurysdykcją sądów administracyjnych, które nie mogą kontrolować, czy też stwierdzać obowiązku podpisania takich umów z określoną bonifikatą udzieloną nabywcy, będącym najemcą (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białystoku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 272/12 - dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli więc strona skarżąca uważa, że ma prawo domagać się, aby lokal mieszkalny, który obecnie zajmuje, został jej sprzedany za określoną cenę, może roszczenie swoje realizować występując z powództwem do sądu powszechnego, np. w oparciu o treść art. 64 K.c.

10 Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę, jednocześnie zwracając skarżącym cały uiszczony przez nich wpis od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.