Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2016 r., I SA/Po 1245/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2016 r., I SA/Po 1245/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 1245/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 października 2016 r. oddalające wniosek [...] w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 W dniu 21 listopada 2016 r., po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego, tut. Sąd wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 października 2016 r. oddalające wniosek [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis ww. postanowienia, z pouczeniem o jego prawomocności, doręczono skutecznie skarżącemu w dniu [...] r. (k. 93 akt).

3 Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie pismem z [...] r., zatytułowanym jako "sprzeciw" i skierowanym do tut. Sądu (k. 96 – 97 akt).

4 Sąd zważył, co następuje:

5 Na wstępie rozważań należy wskazać, że Sąd nie jest związany tytułem wnoszonego przez skarżącego pisma, lecz jego treścią i aktualnym stanem sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 3566/15, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 października 2016 r., sygn. akt I SA/Po 998/16, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając okoliczności sprawy stwierdzić więc należy, że wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy stanowi de facto zażalenie na postanowienie Sądu z 21 listopada 2016 r., kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego a nie sprzeciw kierowany do tut. Sądu.

6 Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 P.p.s.a. Stosownie zaś do postanowień art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Brzmienie tego przepisu obliguje sąd do odrzucenia zażalenia, jeżeli jest ono niedopuszczalne, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.

7 Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zauważyć, że stosownie do postanowień art. 260 § 1 P.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu [tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis]. Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zaznaczyć również należy, że przepis art. 260 P.p.s.a., przed dniem wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

8 Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z 21 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 31 października 2016 r., oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe, rozpoznawane zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.

9 W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.