Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2015 r., IV SA/Po 63/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2015 r., IV SA/Po 63/14

Sentencja

1 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata K.G. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia odmówić przyznania kosztów zastępstwa prawnego

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 14 października 2014r. na mocy postanowienia referendarza sądowego przyznano skarżącemu A.W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

3 Pismem opatrzonym datą 19 listopada 2014r. Okręgowa Rada Adwokacka w P. poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu o tym, że pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adwokat K.G., który pismem z dnia 4 listopada 2014r. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu i oświadczył, że wynagrodzenie to nie zostało pokryte w żadnej części. Pełnomocnik wskazał, iż cofa skargę, wnosi o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego i wnosi o poinformowanie Burmistrza Miasta J. o uchybieniu terminu w postaci niewykonania wyroku WSA z dnia 26.03.2014r. sygn. akt IV SA/Po 887/13.

4 W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że podjął swe czynności w sprawie i przekonał skarżącego, że nawet pozytywne rozpatrzenie przez Sad wniesionej skargi nie doprowadzi do pozywanego dla skarżącego celu jakim jest uzyskanie świadczeń socjalnych.

5 Celem rozpoznania zgłoszonego wniosku wskazać należy, iż zagadnienie przyznawania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przez pełnomocników wyznaczonych z urzędu normuje art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia nie zawiera jednak uregulowania pełnego, lecz odsyła do zasad określonych w wypadku adwokatów w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 461). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata w sprawach, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

6 W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. oznacza bowiem obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym w nim związanym. Stąd też Sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Wskazać należy również, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie za faktyczne, realne jej udzielenie.

7 Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż czynności podjęte przez pełnomocnika w żaden sposób nie odnosiły się do sytuacji procesowej strony. Wskazać należy bowiem, iż postanowieniem z dnia 25 marca 2014r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę, uznając iż postanowienie Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione nie może być oceniane przez sąd administracyjny. Oceniając treść i tytuł pisma stanowiącego "wycofanie skargi" pismo pełnomocnika z dnia 4 listopada 2014r. nie może być zatem uznane za opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd pismem z dnia 5 grudnia 2014r. wyjaśnił pełnomocnikowi stan sprawy i poinformował, że cofniecie skargi możliwe jest dopiero po jej wniesieniu. Wyjaśniono również, iż postanowienie sygnalizacyjne skład orzekający sądu administracyjnego może wydać w dniu rozpoznania sprawy, co w przedmiotowej sprawie nie jest już możliwe z uwagi na odrzucenie skargi postanowieniem z dnia 25.03.2014r. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik nie podjął już żadnej czynności procesowej.

8 Dalej stwierdzić należy, iż czynności podjęte w niniejszym postępowaniu przez wyznaczonego pełnomocnika nie mogą być uznane za inne czynności, za które zgodnie z treścią §18 i § 19 rozporządzenia przysługuje wynagrodzenie. Jak wynika bowiem z akt sprawy Sąd wydając w dniu 9 grudnia 2014r. postanowienie uchylające własne zarządzenie z dnia 21 lipca 2014r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zarządzenia z dnia 24 czerwca 2014r. działał na podstawie zażalenia wniesionego osobiście przez skarżącego.

9 Wobec powyższego, na mocy powołanych wyżej przepisów, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.