Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2011 r., IV SA/Po 353/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2011 r., IV SA/Po 353/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę

Uzasadnienie

2 A.S. reprezentowana przez radcę prawnego M.S., wystąpiła z wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz przechowywanie sadzonek na działce nr [...] obręb U. w rejonie ul. H. M. w P.

3 Prezydent Miasta P, działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1, w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm. - dalej upzp) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji stwierdził, że działka stanowi użytek gruntowy LsV o powierzchni 49876 m2. Jest to działka leśna, niezabudowana, położona w peryferyjnej części miasta, w sąsiedztwie terenów leśnych, rolnych oraz terenów zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Teren, na którym planuje się inwestycję, objęty jest projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Morasko - Radojewo - Umultowo", (Uchwała Rady Miasta Poznania nr XXVII/203/IV/2003, z dnia 09.09.2003 r.), a także znajduje się w granicach Zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Morasko" (Uchwała Nr CV/610/94 Rady Miejskiej Poznania z dnia 10.05.1994 r.). Odnosząc się do kwestii poruszanych przez pełnomocnika inwestora przytoczono definicję lasu zawartą w art. 3 ustawy o lasach z dnia 28.09.1991 r. (j. t. Dz. U. Nr 45 poz. 435 z 2005 r. ze zm.), zgodnie z którą lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków; związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

4 W świetle ustaleń z organem zajmującym się nadzorem nad gospodarką leśną w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa (ZZM) oraz z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów leśnych (RDLP) stwierdzono, że realizacja planowanego zamierzenia budowlanego (budowa leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz przechowywanie sadzonek, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...] ark. [...] obręb U.) na działce należącej do spółki handlowej, stanowiącej grunt leśny nie jest związana z funkcją produkcyjną tego lasu, albowiem wielkość terenu leśnego oraz zakres działań niezbędnych do pielęgnacji lasu nie wymaga budowy budynków mieszkalnych oraz gospodarczych. Tym samym, zdaniem organu I instancji, zamierzenie wnioskowane przez inwestora stanowi próbę obejścia obowiązujących przepisów, które mają za zadanie ochronę gruntów leśnych. Tym bardziej, że las rosnący na działce nr [...], jak dotąd, ma charakter lasu ochronnego, a zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych: "W lasach ochronnych nie mogą być wznoszone budynki i budowle, z wyjątkiem służących gospodarce leśnej, obronności kraju i bezpieczeństwu wewnętrznemu, oznakowaniu nawigacyjnemu, ochronie zdrowia oraz wypoczynkowi i obsłudze turystów".

5 A.S., kwestionując powyższą decyzję, wniosła odwołanie. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 art. 61 ust. 2 upzp. W odwołaniu wskazano również na naruszenie zasad zawartych w art. 6-8 kpa i naruszenie art. 64 § 2 kpa, polegające na podjęciu merytorycznego rozstrzygnięcia przy jednoczesnym stawianiu zarzutu wnioskodawczyni, że nie uzupełniła wniosku o ustalenie warunków zabudowy, pomimo braku wezwania. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy zaznaczono, że zamierzeniem jest realizacja inwestycji związanej z produkcją leśną, którą określono jako budowa leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz sadzonek. Dodatkowo wskazano, iż w uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że zamierzeniem jest zrealizowanie inwestycji o charakterze produkcyjnym, a więc inwestycji, która ze względu na swój charakter korzysta z uprzywilejowania płynącego z art. 61 ust. 2 upzp, polegającego na wyłączeniu stosowania do niej art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Skarżąca wskazała, że organ I instancji nie przytoczył powyższego przepisu, ani nie wyjaśnił wnioskodawczyni, w jaki sposób rozumie powyższy przepis i nie wyjaśnił też powodów dla których odmówił zastosowania normy z tego przepisu do załatwienia sprawy z jej wniosku. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 kpa skarżąca wskazała, że organy administracji nie mogą oceniać, czy zamierzenie inwestora ma uzasadnienie ekonomiczne, albo merytoryczne, ani czy pozostaje ono w proporcji, czy też w dysproporcji wobec ".. .niezbędnych do wykonania na danym terenie prac...". Odnosząc się do naruszenia art. 7 kpa skarżąca zarzuciła, że organ I instancji bezkrytycznie przyjął jako własne poglądy Zarządu Zieleni Miejskiej i Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Z pewnością stanowisko takie nie uwzględnia zamierzenia wnioskodawczyni, która nie zamierza wzorować się w zakresie prowadzenia gospodarki leśnej na Lasach Państwowych. Zamierza bowiem prowadzić gospodarkę leśną zasadniczo odmienną, o wiele bardziej intensywną od tej, jaką prowadzą Lasy Państwowe. Organ I instancji nie wziął pod uwagę powyższych uwarunkowań. W szczególności nie uwzględnił tego, że gospodarki leśnej nie można prowadzić racjonalnie w taki sam sposób na 5 ha, co i na l000 ha. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 kpa skarżąca wskazała, że organ I instancji przyjął założenie, iż wnioskodawczyni, wnosząc o ustalenie warunków zabudowy, chce obejść prawo. Nie pogłębia także zaufania obywateli, ale wręcz przeciwnie - podważa to zaufanie - twierdzenie, stanowiące przeinaczenie sensu przepisów art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odwołaniu stwierdzono również, że organ uznając, że skarżąca nie uzupełniła wniosku o ustalenie warunków zabudowy o stanowisko dostarczycieli mediów, pomimo wezwania jej do takiego uzupełnienia, powinien dojść do wniosku, że nie dysponuje wszystkimi przesłankami koniecznymi do podjęcia w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia i na podstawie art. 64 § 2 kpa powinien pozostawić wniosek bez rozpoznania, a nie podejmować rozstrzygnięcie merytoryczne tak, jak gdyby chciał doprowadzić do zaistnienia w przedmiotowej sprawie stanu powagi rzeczy osądzonej i uniemożliwić tym samym ponowne procedowanie w tej sprawie.

6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu II instancji, postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z prawem, zaś zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Jak podniósł organ II instancji, dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan gospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 upzp wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazując na art. art. 61 ust. 1 upzp stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia ściśle określonych warunków określonych w tym przepisie. Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostały określone w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Kolegium odnosząc powyższe przepisy do niniejszego postępowania, stwierdziło, że organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości wskazanej przepisami ww. rozporządzenia, tj. nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tzn. w odległości 50 m i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Kolegium, analiza urbanistyczna została przygotowana prawidłowo, w szczególności w części graficznej porównano parametry wszystkich nieruchomości zabudowanych znajdujących się w wyznaczonym obszarze, objętym analizą, zgodnie z §3 ust. 1 rozporządzenia. Wyniki analizy zostały określone przez urbanistę zgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 4 - § 8), a projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów i architektów, a dowód potwierdzający jej członkowstwo dołączono do akt.

7 Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że dla oceny prawidłowości postępowania nie ma znaczenia nazwanie we wniosku przez inwestora planowanego przedsięwzięcia jako budowa leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej. W istocie, przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wraz z zabudowaniami gospodarczymi, tyle, że położonym na gruntach leśnych. Samo bowiem usytuowanie inwestycji na takich gruntach nie może zmieniać jej charakteru, na związanego z prowadzoną na terenie Lasów Państwowych produkcją leśną, miejscem zamieszkania leśniczego. Dlatego organ I instancji zobowiązany był do ustalenia warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji według wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 upzp, z których cztery wymienione w przepisie muszą zostać spełnione łącznie aby ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było dopuszczalne. W związku z powyższym, nie mają w niniejszej sprawie zastosowania przepisy art. 61 ust 2 i 4 ustawy, wyłączające badanie w sprawie tzw. dobrego sąsiedztwa dla przyszłej inwestycji, z tego mianowicie względu, że wnioskowana inwestycja nie jest inwestycją produkcyjną zlokalizowaną na terenie przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który obowiązywał na tym obszarze i utracił moc z końcem 2003 r., nie stanowi też zabudowy zagrodowej, którą można sytuować na terenach poddanych produkcji rolnej. A zatem, organ przeprowadzając analizę urbanistyczną słusznie doszedł do wniosku, że inwestycja ta nie spełnia wymogu przewidzianego w pkt.1 art.61 ust.1 ustawy, dotyczącego konieczności nawiązania planowanej zabudowy do już istniejącej na danym terenie, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ II instancji stwierdził również, iż w niniejszym przypadku przedmiotowa nieruchomość, jako grunt leśny, objęta była wymogiem uzyskania zgody na jej przeznaczenie na cele nieleśne – pod zabudowę mieszkaniową, co powinno zostać skonkretyzowane w planie miejscowym, a ponieważ wymóg ten nie został spełniony, ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji należy uznać za niedopuszczalne.

8 A.S. reprezentowana przez radcę prawnego M.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż obie decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7 kpa oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez bezzasadne, wbrew intencji wnioskodawcy oraz wbrew treści złożonego przez niego wniosku jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 61 ust. 2 ustawy poprzez bezzasadną odmowę jego zastosowania, a nadto zignorowanie zasady wolności zabudowy i zagospodarowania terenu, przysługującej każdemu, komu przysługuje do danej nieruchomości tytuł prawny, wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Pełnomocnik skarżącej argumentuje, iż przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy ustanawia zasadę wolności zagospodarowania terenu, która przysługuje temu, kto ma tytuł prawny do nieruchomości. W jej świetle, prawo do zagospodarowania terenu, w tym i prawo do jego zabudowy, nie jest nikomu dawane przez władzę publiczną w formie planu miejscowego, czy decyzji o warunkach zabudowy, lecz wchodzi w zakres uprawnień właścicielskich. Każdy posiada je z racji posiadania tytułu własności nieruchomości. Ograniczenia wynikające z przepisów obowiązującego prawa, z planów miejscowych oraz z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozostające w opozycji do wspomnianej wolności winne być interpretowane ściśle, co znajduje oparcie w takim stanowisku zarówno orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i nauki prawa. Zadaniem organu lokalizacyjnego jest, według pełnomocnika skarżącej, jedynie odniesienie się do wniosku inwestora. Tymczasem w niniejszej sprawie, w opinii pełnomocnika skarżącej, organ zmodyfikował zamierzenie skarżącej wyrażone we wniosku.

9 Pełnomocnik skarżącej stwierdza, że w szczególności organ II instancji potraktował inwestora jak oszusta, który występuje z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla leśniczówki, a tymczasem chodzi mu o inne zamierzenie. Organ lokalizacyjny II instancji nie wziął też pod uwagę, że obowiązujące prawo przewiduje cały szereg instytucji, które umożliwiają zapobieganie nadużyciom tego rodzaju, o jaki posądza inwestora – m.in. przepisy prawa budowlanego, przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz przepisy podatkowe. Pełnomocnik skarżącej konstatuje, że w sytuacji, gdy wcześniej skarżąca spotkała się z odmową ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej, obecnie zmieniła zamierzenie i chciałaby zrealizować taką inwestycję, której realizacja na terenie objętym wnioskiem jest dopuszczalna. W opinii pełnomocnika skarżącej, sformułowania zastosowane w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazują na to, iż organ ten nie kierował się przepisami określającymi prawne uwarunkowania dla wydania rozstrzygnięcia lokalizacyjnego, lecz tym, w jaki sposób inwestor zechce w przyszłości zrealizowaną inwestycję użytkować, co pozostaje poza obszarem zadań i kompetencji organów lokalizacyjnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, planowana inwestycja ma bez wątpienia charakter produkcyjny, o czym świadczy jej charakterystyka oraz położenie, natomiast każdy właściciel lasu, będący także osobą fizyczną, ma tę produkcję prowadzić zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu oraz pod nadzorem organów administracji publicznej. Tym samym, inwestycja ta jest inwestycją uprzywilejowaną w rozumieniu ustawy i nie dotyczą jej obostrzenia związane z tzw. "dobrym sąsiedztwem". W opinii pełnomocnika skarżącej, organy lokalizacyjne nie uwzględniły przywołanych okoliczności, błędnie natomiast oparły się na pozaprawnej analizie ekonomicznej racjonalności planowanego przedsięwzięcia.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga jest bezzasadna.

12 Podstawą materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 upzp. Oznacza to, że niespełnienie chociażby jednego ze wskazanych w tym przepisie warunków prowadzić musi do wydania w sprawie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jednym z warunków jest to, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 64 §1 pkt 4 upzp.).

13 W pierwszym przypadku znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie (teren planowanej inwestycji nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 upzp), strona występująca o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może uzyskać pozytywną decyzję, jeśli teren, na którym ma być realizowana inwestycja w ogóle nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Chodzi więc o sytuacje, gdy żaden przepis obowiązujących ustaw nie przewiduje obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organy właściwe w sprawie ustalenia warunków zabudowy muszą więc zbadać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Powyższej oceny należy dokonać z uwzględnieniem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j. t. Dz. U. z 2004r. nr 121, poz. 1266 ze zm.).

14 Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. A zatem, zmiana przeznaczenia wszystkich gruntów leśnych na cele nieleśne wymaga zgody właściwego organu i to niezależnie od powierzchni obszaru gruntu projektowanego do zmiany przeznaczenia i formy własności. Zmiana przeznaczenia gruntu leśnego może jednak nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (zob. uchwała NSA z dnia 29.11.2010r., sygn. akt II SA 1/10). Jak słusznie zatem zauważył organ odwoławczy, przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wraz z garażem nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp.

15 Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter produkcyjny nie znajduje potwierdzenia w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z wniosku, inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego opisanego jako leśniczówka wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz przechowywanie sadzonek na działce nr [...] obręb U. w rejonie ul. H. M. w P. Skarżący powołując na treść art. 61 ust. 2 upzp podnosi, że planowana inwestycja ma charakter produkcyjny. Zwrócić należy uwagę, że planowana inwestycja położona jest na terenie uznanym z mocy prawa za ochronny na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 11, poz. 79). Ochronny charakter lasu, na terenie którego skarżąca planuje inwestycję, utrzymany został na podstawie art. 77 ustawy z dnia 28.09.1991r. o lasach (j. t. z 2011r. Dz. U. nr 12, poz. 59). Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej, obronności lub bezpieczeństwu państwa, oznakowaniu nawigacyjnemu, geodezyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzenia służące turystyce. Z przepisów art. 3 ust. 2 ustawy o lasach oraz z art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, iż na terenie objętym wnioskiem dopuszczalne jest zlokalizowanie budynków i budowli służących "gospodarce leśnej". Pojęcie "gospodarka leśna" oznacza, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o lasach, działalność leśną w zakresie urządzenia, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nie przerobionym. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z §1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk w Służbie Leśnej, na których zatrudnionym pracownikom przysługuje bezpłatne mieszkanie albo równoważnik pieniężny, oraz sposobu i trybu przyznawania i zwalniania tych mieszkań, a także ustalania i wypłaty równoważnika pieniężnego (Dz.U. nr 221, poz. 1751) wydanego na podstawie art. 46 ust. 4 ustawy o lasach, bezpłatne mieszkanie przysługuje pracownikowi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe zaliczanemu do Służby Leśnej, zatrudnionemu na stanowisku nadleśniczego albo leśniczego. Z powyższych przepisów wynika, że przez budynki służące "gospodarce leśnej" należy również rozumieć budynki mieszkalne dla osób, których obowiązki wymagają stałej obecności w miejscu wykonywania ich zadań służbowych związanych z gospodarką leśną. Dotyczy to jednak tylko mieszkań funkcyjnych wraz z budynkami gospodarczymi położonych w miejscu wykonywania pracy przez uprawnione osoby zatrudnione w konkretnym nadleśnictwie .

16 Projektowana zabudowa nie spełnia powyższych wymogów i nie pozostaje w związku z celami określonymi w art. 1 ustawy o lasach, gdyż po pierwsze przedmiotowy las nie stanowi własności Skarbu Państwa, w związku z czym nie mają w sprawie zastosowania przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, starosta (prezydent miasta) sprawuje nadzór nad lasami niestanowiącymi własności Skarbu Państwa. W lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa gospodarkę leśną prowadzi się na podstawie uproszczonego planu urządzania lasu (art. 7 ust. 1 ustawy o lasach), który w przypadku lasów ochronnych nastawiony jest na trwałość utrzymania i powszechną ich ochronę. Powyższe wyklucza budowę budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym na terenie lasu posiadającego status lasu ochronnego. Jego powierzchnia (4,99 ha) oraz ochronny charakter nie uzasadnia uznania budowy budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym za służące gospodarce leśnej. Projektowana budowa na terenie lasu, w dodatku objętego szczególną ochroną, pozostaje w wyraźnej sprzeczności m.in. z dyrektywą ustawową wyrażoną w art. 6 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ustawy o lasach (zob. wyrok NSA z dnia 3 marca 1999r. sygn. akt IV SA 1960/98, LEX nr 47290).

17 Skoro więc budowa budynku objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu będącym obszarem leśnym nie została ujęta w postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym można zmienić przeznaczenie gruntu leśnego i nie mieściła się w pojęciu budynków związanych z gospodarką leśną, to nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, iż zaskarżone decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie na ruszają prawa.

18 W związku z czym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.