Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2018 r., IV SA/Po 1081/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2018 r., IV SA/Po 1081/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy i Miasta Raszków z dnia 11 maja 2017 r., nr XXVII/220/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 6 pkt 6 i 7 uchwały, § 13 w zakresie słów "nie określa się także szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych", § 18 pkt 11 lit. a w zakresie wyrazów "dla obiektu na terenie 24MN", 2. zasądza od Rady Gminy i Miasta Raszków na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie

2 IV SA/Po 1081/17

3 U z a s a d n i e n i e

4 Wojewoda Wielkopolski w skardze na uchwałę nr XXVII/220/2017 Rady Gminy i Miasta Raszków z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Raszków dla obszaru wsi Jaskółki wnosił o stwierdzenie nieważności uchwały w części a mianowicie § 6 pkt 6 i 7, w § 13 w zakresie słów "nie określa się także szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych" oraz § 18 pkt 11 lit. a w zakresie wyrazów "dla obiektu na terenie 24 MN" – ze względu na istotne naruszenie prawa.

5 W uzasadnieniu skargi organ nadzoru stwierdził, że w § 6 pkt 6 uchwały ustalono przeznaczenie terenów – teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka, oznaczony na rysunku planu symbolem "E" oraz w pkt 7 teren infrastruktury technicznej - rurociąg paliwowy, oznaczony na rysunku planu symbolem "XR". Tymczasem na rysunku planu nie wyznaczono terenów E jak i XR lecz wprowadzono oznaczenia istniejących linii elektroenergetycznych E 15KV i istniejącego rurociągu paliwowego XR wraz z ich pasami ochronnymi. Organ nadzoru uzyskał wyjaśnienia Burmistrza Gminy i Miasta Raszków, że w planie nie wyznaczono terenów o przeznaczeniu "E" i "XR", a na rysunku planu zastosowano oznaczenia umożliwiające odczyt istniejących elementów infrastruktury technicznej E 15 KV, XR, dlatego wymienianie ich w § 6 jest zbędne. W § 13 uchwały ustalono, że "Na obszarze planu nie wyznacza się terenów wymagających wszczęcia postępowania scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych; nie określa się także szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych". Natomiast szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości zostały zawarte w dalszych ustaleniach § 13.

6 W § 18 pkt 11a uchwały w zakresie ochrony obiektów zabytkowych odniesiono się jedynie do obiektu usytuowanego na terenie 24 MN, natomiast z § 9 pkt 2 lit. a uchwały oraz z rysunku planu stanowiącego załącznik do uchwały, wynika, że na terenie 26 MN znajduje się obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków.

7 Uznając, że wymienione wyżej błędy stanowią istotne naruszenie prawa, Wojewoda wnosił o stwierdzenie ich nieważności.

8 W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta Raszków wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że stwierdzone uchybienia nie stanowią istotnego naruszenia prawa.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny

10 zważył co następuje:

11 Skarga Wojewody zasługuje na uwzględnienie.

12 Na wstępie należy stwierdzić, że przy uchwalaniu planu organy gminy zachowały procedurę uchwalania planu o której mowa w art. 17 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. 2017 poz. 1073) dalej o p.z.p. Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o p.z.p. plan miejscowy składa się zarówno z części tekstowej jak i graficznej. Powyższe wynika również z § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1587) dalej rozporządzenie.

13 Z art. 20 ust. 1 zdanie 2 ustawy o p.z.p. wynika, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią jedynie załączniki do uchwały. Treść tych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa zawiera normy prawne. Rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu.

14 Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której ustalenia planu miejscowego pozostawiają wątpliwości co do rodzaju infrastruktury przebiegającej przez obszar objęty planem, a co za tym idzie – co do warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w jego użytkowaniu. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa i kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a zatem powinny zawierać ustalenia jednoznaczne i niebudzące wątpliwości.

15 W kontrolowanej sprawie na rysunku planu wrysowano istniejącą napowietrzną linię elektroenergetyczną wysokiego napięcia wraz z pasem eksploatacyjnym i określono wymiar strefy ochronnej. Na rysunku wrysowano również istniejący rurociąg paliwowy, nanosząc powyższe nie wyznaczono jednak terenów o jakich mowa w § 6 pkt 6 i 7 uchwały. Wskazać w tym miejscu należy, że w § 14 planu określono szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy w pasie ochronnym wzdłuż napowietrznych linii elektroenergetycznych 15kV i strefy bezpieczeństwa istniejącego rurociągu paliwowego. Wrysowana linia elektroenergetyczna i rurociąg paliwowy wraz z naniesionymi strefami odpowiada wymaganiom określonym w § 14 planu. Wobec powyższego, słuszna jest opinia organu nadzoru, że istnieje konieczność stwierdzenia nieważności § 6 pkt 6 i 7 uchwały, co doprowadzi do wewnętrznej spójności części tekstowej oraz jej zgodności z częścią graficzną, nie naruszając przy tym komunikatywności całego aktu prawnego.

16 Oczywistą jest sprzeczność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 13 w zakresie słów "nie określa się także szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych", gdyż pozostałe zapisy § 13 regulują właśnie szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Wskazana sprzeczność brzmienia wskazanego przepisu uzasadniała stwierdzenie nieważności § 13 w zakresie słów ujętych wyżej w cudzysłów.

17 Zasadnym jest również zarzut organu nadzoru dotyczący § 18 pkt 11 lit. "a" w zakresie wyrazów "dla obiektu na terenie 24 MN".

18 Z treści planu § 9 pkt 2 lit. "a" skarżonej uchwały wynika również, że obiektem podlegającym ochronie jest obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków usytuowany na terenie 26 MN. Z tych powodów zasady dotyczące ochrony obiektów zabytkowych winny w sposób spójny i wyczerpujący określać obiekty zabytkowe, które podlegają ochronie. Ponieważ jednak same zapisy § 9 uchwały zapewniają taką ochronę należało również stwierdzić nieważność § 18 pkt 11 lit. "a" zaskarżonej uchwały.

19 W orzecznictwie wskazuje się, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, co oznacza, iż plan nie jest aktem, w którym zamieszcza się informacje, zalecenia, czy też innego rodzaju niewiążące sugestie dla właścicieli bądź potencjalnych inwestorów.

20 Również zamieszczanie w planie informacji nieprecyzyjnych czy też sprzecznych co do możliwości sposobu zagospodarowania objętych planem nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację.

21 Z powyższych powodów Sąd nie podzielił argumentów odpowiedzi na skargę, że stwierdzone uchybienia w zaskarżonej uchwale stanowią nieistotne naruszenia prawa i na podstawie art. 147 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 poz. 1369) orzekł jak w sentencji wyroku.

22 O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.

23 MZ