Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1049/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1049/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Izby Rolniczej na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości stanowiących własność Powiatu [...] oddala skargę

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] Izba Rolnicza (zwana dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości stanowiących własność Powiatu [...], położonych w [...] [...] i [...] (zwanej dalej: Uchwała), wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

3 Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie interesu prawnego oraz uprawnienia skarżącej w zakresie:

4 1. współdziałania z jednostkami prowadzącymi szkoły rolnicze, wspierania ich działalności, inicjowania powstawania nowych szkół i zmian w programach nauczania oraz współorganizowanie praktyk, tj. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1079, zwanej dalej: UIR), polegającego na uniemożliwieniu skarżącej podjęcia tychże działań w stosunku do Zespołu Szkół [...] w [...],

5 2. opiniowania aktów prawa miejscowego dotyczących rolnictwa, rozwoju wsi i rynku rolnych, tj. naruszenia art. 5a ust. 1 UIR, polegającego na zaniechaniu uzyskania stanowiska skarżącej co do planowanego zbycia nieruchomości rolnych.

6 Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że kwestionowaną uchwałą organ stanowiący powiatu [...] wyraził akceptację na zbycie nieruchomości wchodzących w skład mienia powiatu. Nieruchomości te dotychczas stanowiły bazę dydaktyczno-szkoleniową dla Zespołu Szkół [...] Centrum Kształcenia Praktycznego w [...][...]. Posiadane zaplecze w postaci areału gruntów rolnych pozwala, zdaniem skarżącej, na należyte przygotowanie do wykonywania zawodów związanych z produkcją rolniczą.

7 Kolejno skarżąca wskazała, że [...] Izba Rolnicza powstała jako jednostka organizacyjna samorządu rolniczego powołanego do działania na rzecz rolnictwa, reprezentowania interesów zrzeszonych w nim podmiotów, a nadto do wpływania na kształtowanie polityki rolnej oraz uczestniczenie w jej realizacji (art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 4 UIR). W ocenie skarżącej w tym zakresie istotne miejsce zajmuje kształcenie i oświata rolnicza, jako działalność silnie oddziaływująca się na kondycję rolnictwa, a zatem jako element składowy prowadzonej polityki rolnej. Ustawodawca zaś wprost zobowiązał izby do inicjowania i uczestniczenia w wykonywaniu tejże polityki, jak również polecił, ażeby samorząd rolniczy reprezentował interesy zrzeszonych w nim podmiotów. Według skarżącej interesem członków tej organizacji jest również zapewnienie polskiemu rolnictwu stałego dopływu odpowiedniej liczby wykwalifikowanych producentów rolnych (art. 5 ust. 1 pkt 12 UIR). W konsekwencji powyższego, zdaniem skarżącej, podjęcie uchwały w przedmiocie sprzedaży gruntu stanowiącego zaplecze praktyczne dla szkoły rolniczej, stanowi naruszenie uprawnienia samorządu rolniczego do współdziałania z jednostkami prowadzącymi szkoły rolnicze oraz wspierania ich działalności. W szczególności wyjaśniono, że naruszenie w tym wypadku dotyczy braku jakichkolwiek konsultacji w zakresie zasadności zamierzonej czynności oraz jej konsekwencji dla jakości oferty edukacyjnej placówki w [...][...]. Organ stanowiący powiatu [...] naruszył zatem, według skarżącej, art. 5 ust. 1 pkt 12 UIR.

8 Niezależnie od powyższego skarżąca domagała się usunięcia naruszenia jej uprawnienia i interesu prawnego sprowadzającego się do prawa opiniowania aktów prawa miejscowego dotyczących rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych, a zatem naruszenia art. 5a ust. 1 UIR. W ocenie skarżącej uchwałę samorządu powiatowego w zakresie sprzedaży gruntów rolnych należy kwalifikować jako akt prawa miejscowego dotyczący rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych. Nawet zaś jeżeli uznać, iż zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, to niewątpliwie nie można jej traktować jako aktu o charakterze porządkowym. W ocenie skarżącej, przy założeniu racjonalności działania ustawodawcy należy uznać, iż określenie "akty prawa miejscowego" użyte w art. 5a ust. 1 UIR odnosiło się do wszystkich tych aktów zatytułowanych "uchwała", które dotyczą rolnictwa, a nie są przy tym przepisami porządkowymi. W konsekwencji rada powiatu zanim podejmie uchwałę w tym przedmiocie winna uzyskać stanowisko właściwej miejscowo izby rolniczej przedkładając w tym celu jej projekt.

9 Tymczasem skarżąca w przedmiocie projektu wspomnianej uchwały nie zajmowała żadnego stanowiska, z uwagi na brak stosownego wniosku ze strony organów powiatu [...]. W konsekwencji, w opinii skarżącej, brak stanowiska skarżącej odnośnie do projektu kwestionowanej uchwały, przedmiotem której miałaby być sprzedaż gruntów rolnych, stanowi naruszenie art. 5a ust. 1 UIR.

10 W odpowiedzi na skargę Rady Powiatu [...] (zwana dalej: Rada) wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej i wniesionej przez podmiot nie mający interesu prawnego do zaskarżenia Uchwały. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze Rada wskazała, że interes prawny bądź też uprawnienie, o których mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm., zwana dalej: USP), powinny niewątpliwie wynikać z przepisów prawa materialnego, albowiem to z tych przepisów wywodzić można interes prawny bądź też uprawnienie. Skarżąca, jako źródło takiego interesu prawnego, wskazała art. 5a ust. 1 UIR. Nie można jednak, w ocenie organu, upatrywać interesu prawnego skarżącej w przytoczonym przez nią art. 5a ust. 1 UIR. Zgodnie bowiem z art. 25b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 518 z późn. zm., zwanej dalej: UGN), powiatowym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd powiatu. Przepisy art. 25 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Z art. 25 ust. 2 wynika natomiast, że gospodarowanie zasobem polega w szczególności na wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 23 ust. 1, tj. w szczególności zbywaniu nieruchomości (ust. 1 pkt 7 UGN). Zdaniem rady organem zatem posiadającym kompetencje do sprzedaży nieruchomości powiatowej jest zarząd powiatu i na mocy art. 12 pkt 8 lit. a USP, do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych powiatu dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata łub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Uchwała rady powiatu jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość, a do czasu określenia zasad zarząd może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady powiatu. Rada wskazała, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja unormowana w końcowej części ww. przepisu. Nie funkcjonuje bowiem uchwała określająca zasady nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność Powiatu oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Skoro zatem to zarząd powiatu jest organem kompetentnym do sprzedaży nieruchomości, to – zdaniem Rady – uchwała rady powiatu wyrażająca zgodę na takie rozporządzenie jest kierowana tylko i wyłącznie do zarządu. Nikt inny, w tym skarżąca, nie jest jej adresatem. Prowadzi to do konkluzji, że po stronie skarżącej brak jest interesu prawnego czy też uprawnienia, które tą uchwałą mogły zostać naruszone.

11 Rada wywodziła następnie, iż – wbrew sugestiom skarżącej – uchwała tego typu nie jest prawem miejscowym i jako taka nie podlega zaopiniowaniu przez właściwą miejscowo izbę rolniczą. Przepis art. 5a ust. 1 UIR wyraźnie wskazuje, że to wyłącznie projekty aktów prawa miejscowego, a i to na dodatek nie stanowiących przepisów porządkowych, podlegają zaopiniowaniu przez izbę rolniczą.

12 Kolejno organ odniósł się do twierdzeń Skarżącej jakoby podjęcie uchwały w przedmiocie sprzedaży gruntu stanowiącego zaplecze praktyczne dla szkoły rolniczej, stanowiło naruszenie uprawnienia samorządu rolniczego do współdziałania z jednostkami prowadzącymi szkoły rolnicze oraz wspierania ich działalności. Organ w tej mierze wskazał, że nieruchomości będące przedmiotem zaskarżonej uchwały stanowią własność Powiatu [...] i nie zostały oddane Zespołowi Szkół [...] Centrum Kształcenia Praktycznego w [...][...] (zwanemu dalej: Zespół Szkół [...]) w trwały zarząd. Do roku 2005 przy Zespole Szkół [...] funkcjonowało Gospodarstwo Pomocnicze, które m.in. zarządzało gruntami rolnymi. Z uwagi na malejącą rokrocznie liczbę uczniów pragnących kształcić się w zawodzie rolnika decyzją Dyrektora Zespołu Szkół [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Gospodarstwo Pomocnicze zostało zlikwidowane. Nieruchomości po zlikwidowanym Gospodarstwie jako zbędne dla dalszego funkcjonowania szkoły "powróciły" do zasobu Powiatu. Powiat podjął wówczas decyzję o sprzedaży części nieruchomości oraz o wydzierżawieniu pozostałych. Warunkiem wydzierżawienia kompleksu nieruchomości o powierzchni [...] ha było zawarcie porozumienia o współpracy z Zespołem Szkół [...]. Po rozstrzygnięciu przetargu wyłoniony w nim dzierżawca zawarł z Dyrektorem Szkoły porozumienie o zasadach współpracy, zgodnie w którym dzierżawca zobowiązał się do umożliwienia uczniom uczestnictwa we wszystkich pracach jego gospodarstwa i dostęp do bazy gospodarstwa zgodnie z programem kształcenia praktycznego, w zakresie produkcji zwierzęcej, roślinnej jak i mechanizacji rolnictwa. Umowa dzierżawy zawarta została na czas oznaczony do dnia [...] grudnia 2015 r. Dyrekcja szkoły nie zgłaszała Powiatowi, aby przez czas trwania umowy dzierżawy obowiązki te nie były przez dzierżawcę realizowane. W marcu 2014 r. dotychczasowy dzierżawca zrezygnował z wydzierżawiania gruntów o pow. [...] ha, będących przedmiotem zaskarżonej uchwały, jednakże wydzierżawia on nadal [...] ha, zatem nadal wiąże go porozumienie, o którym mowa wyżej, w związku z powyższym obowiązki z niego wynikające mogą być nadal realizowane.

13 Rada wskazała również, że w czasie udzielania odpowiedzi na skargę w Zespole Szkół [...] nie kształcił się żaden uczeń w zawodzie rolnik, na kierunku mechanizacji rolnictwa uczy się natomiast [...] uczniów, na ogólną liczbę [...] uczniów, co stanowi zaledwie [...] %. Uzupełniająco Rada wywodziła, że kształcenie w szkołach zawodowych opiera się przede wszystkim na podejmowaniu przez uczniów praktyk w zakładach pracy, na podstawie porozumień zawieranych z poszczególnymi pracodawcami. Szkoła nie musi posiadać bazy do kształcenia fryzjerów, piekarzy czy handlowców, musi jednak zapewnić możliwość praktycznej nauki zawodu. W ocenie Rady nie ma zatem przeszkody aby nauka młodzieży w klasie mechanizacji rolnictwa odbywała się na dotychczasowych warunkach. W konsekwencji, zdaniem Rady, podjęcie zaskarżonej Uchwały w żaden sposób nie uniemożliwiło podjęcia skarżącej działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 12 UIR. Zaskarżona uchwała nie ma żadnego związku z realizacją powyższych zadań, zatem i w tej kwestii brak jest interesu Skarżącej do kwestionowania przedmiotowej uchwały.

14 W ocenie organu zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z prawem, w ramach zawartej w art. 12 pkt 8 lit a USP wyłącznej kompetencji Rady do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych powiatu, dotyczących zbywania nieruchomości powiatowych, w sytuacji gdy Rada ta nie podjęła uchwały w przedmiocie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż [...] lata lub na czas nieoznaczony. Z uwagi z kolei na fakt, że zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego, nie było konieczne wystąpienie do właściwej miejscowo izby rolniczej o zaopiniowanie jej projektu.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje orzekanie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

17 Art. 87 ust. 1 USP stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 147 § 1 ustawy Ppsa sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ww. ustawy).

18 W rozpatrywanej sprawie kluczowym zagadnieniem sporu jest zatem rozważenie istnienia interesu prawnego po stronie skarżącej. Postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest bowiem na zasadzie skargowości. W świetle art. 50 Ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ustawa samorządowa wprowadza zatem wymóg naruszenia interesu lub uprawnienia przez uchwałę rady powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, co stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 Ppsa. Sąd jest zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 USP nie jest zatem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis). Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por.: wyrok NSA z 12 stycznia 2010 r., II OSK 1736/09, wyrok WSA w Szczecinie z 19 czerwca 2013 r., II SA/Sz 57/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

19 W doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że o tym, czy strona ma interes prawny (uprawnienie), a nie tylko interes faktyczny, decyduje ostatecznie to, czy jej żądanie znajduje oparcie w przepisach prawa. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego, w trybie art. 87 USP, na przedmiotową uchwałę strona skarżąca winna wykazać, że istnieje prawnomaterialny związek pomiędzy jej prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Związek polegający na tym, że uchwała ta narusza jej własny interes prawny lub uprawnienie "z zakresu administracji publicznej", czyli wypływa z ochrony dobra publicznego, związanego z obowiązkiem realizacji zadań publicznych, umocowanych w przepisach prawa administracyjnego i służących zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości.

20 Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej sposób rozumienia interesu prawnego, który w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na podstawie art. 87 UPS winien mieć swoje źródło w przepisach prawa administracyjnego, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszała jej uprawnienie wynikające z konkretnego przepisu prawa materialnego. Nawet bowiem ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona uchwała naruszyła ich interes prawny lub uprawnienie, a naruszenie to miało miejsce najpóźniej w dacie wniesienia skarg (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gd 98/14, LEX nr 1471647).

21 Strona skarżąca naruszenia swego interesu prawnego upatruje w uniemożliwieniu jej podjęcia działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 12 UIR tj. współdziałania z jednostkami prowadzącymi szkoły rolnicze, wspierania ich działalności, inicjowania powstawania nowych szkół i zmian w programach nauczania oraz współorganizowanie praktyk, w stosunku do Zespołu Szkół [...] oraz w zaniechaniu uzyskania stanowiska skarżącej co do planowanego zbycia nieruchomości rolnych, wbrew art. 5a ust. 1 UIR nakładającemu obowiązek zasięgania opinii właściwej miejscowo izby rolniczej o projektach aktów prawa miejscowego dotyczących rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych, z wyjątkiem przepisów porządkowych.

22 Należy wskazać, że zgodnie z art. 25a Ugn do powiatowego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności powiatu i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego powiatu. Art. 25b ww. ustawy, w związku ze stosowanymi odpowiednio przepisami art. 25 ust. 2 i 23 ust. 1 tej ustawy, przewiduje zaś, że powiatowym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd powiatu, który może zbywać nieruchomości wchodzące w skład tego zasobu. Przy czym przez zbywanie nieruchomości należy rozumieć dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste (art. 4 pkt 3b tej ustawy).

23 Gospodarowanie mieniem powiatu w tej formie podlega kontroli organu stanowiącego powiatu. Zgodnie bowiem z art. 12 pkt 8 lit. a USP, w przypadku braku aktu prawa miejscowego określającego zasady nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, czynności zbycia majątku powiatu dokonywane są za zgodą rady powiatu, wyrażaną w drodze indywidualnej uchwały. Uchwała wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości w indywidualnym przypadku, w sytuacji gdy nie został uchwalony akt prawa miejscowego określający zasady zbywania majątku powiatu, z założenia zastępuje zatem ten akt (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 lipca 2008 r. I SA/Wa 815/08, LEX nr 519145).

24 Uchwała rady powiatu wyrażająca zgodę na zbycie przez zarząd powiatu określonego mienia ma charakter indywidualny. Zaskarżona uchwała nie jest zatem aktem prawa miejscowego. Podjęta została w indywidualnej sprawie związanej z wykonywaniem uprawnień właścicielskich jednostki samorządu terytorialnego i zmierza do wywołania skutków cywilnoprawnych. Mając zatem na uwadze treść przytoczonych przepisów, a także postanowień zaskarżonej uchwały, która nie zawiera norm generalnych i abstrakcyjnych, należy uznać, iż badana uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego. W konsekwencji zaś wymyka się regulacji art. 5a UIR, a także nie jest możliwe powoływanie się przez skarżącą w niniejszej sprawie na ten właśnie przepis, jako źródło interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu Uchwały. Jednocześnie wskazać należy, że interpretacja tego przepisu nie nastręcza trudności, wobec jego jasnego i kategorycznego brzmienia. Niedopuszczalna jest taka wykładnia tego przepisu, jaką zaprezentowano w skardze, albowiem prowadzi ona do sprzeczności z literalnym brzemieniem tego przepisu. Wymóg zasięgania opinii właściwej miejscowo izby rolniczej dotyczy tylko i wyłącznie projektów aktów prawa miejscowego. Do takich zaś aktów zaskarżona Uchwała nie należy. Nie można zatem zasadnie mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącej przez podjęcie Uchwały.

25 Po wtóre Sąd nie dopatrzył się również naruszenia interesu prawnego skarżącej, który wywodzi ona z art. 5 ust. 1 pkt 12 UIR. W ocenie sądu Uchwała, jako uchwała wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości, a zatem stanowiąca pewien etap procedury obowiązującej w realizacji przyznanej ustawowo zarządowi powiatu kompetencji w zakresie gospodarowania mieniem, interesu tego nie narusza. Zdaniem Sądu Uchwała nie uniemożliwia skarżącej współdziałania z jednostkami prowadzącymi szkoły rolnicze, wspierania ich działalności, inicjowania powstawania nowych szkół i zmian w programach nauczania oraz współorganizowania praktyk.

26 Z akt sprawy wynika, że – i w tej mierze sąd przyznaje słuszność organowi – wyrażenie zgody na sprzedaż nieruchomości opisanych wcześniej, a nawet dalej – ich sprzedaż nie wpłynie na możliwość realizowania przez skarżącą zadań, o których mowa w ww. przepisie. Wyłoniony w drodze przetargu dzierżawca wydzierżawia [...] ha, będąc związanym porozumieniem o współpracy z Zespołem Szkół [...], zgodnie z którym zobowiązał się do umożliwienia uczniom uczestnictwa we wszystkich pracach jego gospodarstwa i dostęp do bazy gospodarstwa zgodnie z programem kształcenia praktycznego, w zakresie produkcji zwierzęcej, roślinnej jak i mechanizacji rolnictwa.

27 Znamiennym jest dla Sądu, że Dyrekcja szkoły nie zgłaszała, aby przez czas trwania umowy dzierżawy obowiązki te nie były przez dzierżawcę realizowane. Zdaniem Sądu pomimo rezygnacji przez dzierżawcę z wydzierżawiania gruntów o pow. [...] ha, których dotyczy zaskarżona Uchwała, pozostały w dzierżawie grunt o pow. [...] ha, umożliwia dzierżawcy wywiązanie się z ciążących na nim, z mocy ww. porozumienia obowiązków.

28 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga musiała ulec oddaleniu, o czym orzekł na podstawie art. 151 Ppsa.