Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2012 r., II SA/Po 809/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2012 r., II SA/Po 809/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 roku sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wielkopolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] lipca 2012 roku Nr [...] w przedmiocie statusu nauczyciela mianowanego; oddala skargę

Uzasadnienie

2 Burmistrz Miasta i Gminy W. decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 1, 4 pkt 2 i art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2006r., nr 97, poz. 674 ze zm., dalej: Karta Nauczyciela), art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19 poz. 239 ze zm.) oraz art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. Nr 111 poz. 1194 z późn. zm.), stwierdził, że Pani E. M. nie nabyła statusu nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

3 W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. E. M. wystąpiła o zweryfikowanie jej statusu nauczyciela kontraktowego i "przywrócenie" stopnia nauczyciela mianowanego. Do wniosku dołączyła akt nadania stopnia nauczyciela kontraktowego z dnia [...] 2005 r., podanie o przyjęcie do pracy na stanowisko nauczyciela kontraktowego w Przedszkolu Nr [...] w [...], wyliczenia stażu pracy na dzień [...] sierpnia 2006 r., akt mianowania z dnia [...] 1985 r. nr [...] oraz kserokopię pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...].

4 W dalszej kolejności organ przedstawił przebieg zatrudnienia wymienionej w placówkach oświatowych. Podano, iż E. M., posiadając wykształcenie wyższe pedagogiczne – kierunek Nauczanie Początkowe, podjęła pracę w charakterze nauczycielki w dniu [...] 1979 r. Aktem minowania z dnia [...] 1985 r. została nauczycielem mianowanym, zatrudnionym na podstawie mianowania. Jako nauczyciel mianowany pracowała do [...] stycznia 1998 r. Po rozwiązaniu stosunku pracy w szkole pracowała w firmie A. Z dniem [...] marca 2005 r. podjęła pracę w przedszkolu na stanowisku nauczyciela kontraktowego. Nie przystąpiła do postępowania kwalifikacyjnego w celu nadania stopnia nauczyciela mianowanego. Występując o "przywrócenie" tego statusu argumentowała, że mianowanie uzyskane w1985 r. jest decyzją administracyjną, która zachowała swą ważność.

5 Przeprowadzając prawną ocenę statusu wnioskodawczyni oraz charakteru prawnego aktu mianowania wydanego stronie w 1985 r., organ przeanalizował przepisy Karty Nauczyciela dotyczące mianowania. Wskazano, że akt mianowania nadawany był na podstawie art. 11 Karty Nauczyciela w brzmieniu "nauczyciela mianuje dyrektor szkoły w uzgodnieniu z organem sprawującym nadzór pedagogiczny nad szkołą" i akt taki stanowił akt prawa pracy – jako podstawa nawiązania stosunku pracy. Po uzyskaniu takiego mianowania nauczyciel był zatrudniany na podstawie mianowania. Zdaniem organu pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 1997 r. sygn. akt 1 PKN 57/96, w którym zawarto tezę, iż akt mianowania na stanowisko nauczyciela mianowanego nie jest decyzją administracyjną w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa). Zgodnie z przepisem art. 11 Karty w pierwotnym brzmieniu, nauczycieli mianuje lub zawiera z nimi umowę o pracę dyrektor szkoły, który w zakresie nawiązywania stosunku pracy z nauczycielem nie może być uznany za organ administracji publicznej w rozumieniu art. 1 §1 pkt 1 i § 2 kpa, natomiast akt mianowania na stanowisko nauczyciela jest czynnością z zakresu prawa pracy.

6 Następnie organ wyjaśnił, że nowelizacja Karty Nauczyciela z 2000 r. istotnie zmieniła i rozszerzyła pojęcie mianowania, dodając mu drugie znaczenie w postaci stopnia awansu zawodowego nauczycieli. Wszyscy nauczyciele, zatrudnieniu w dniu wejścia w życie nowelizacji (6 kwietnia 2000 r.), otrzymali z mocy prawa określony stopień awansu zawodowego: nauczyciela stażysty, nauczyciela kontraktowego, mianowanego czy dyplomowanego. Sytuację prawną nauczycieli, którzy w chwili wejścia nowelizacji w życie nie byli zatrudnieni w szkole, a poprzednio byli zatrudnionymi na podstawie mianowania, regulują przepisy art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...) oraz art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...). Przepisy te zawierają warunek mianowania - jako stopnia awansu zawodowego nauczyciela, w postaci limitu czasu przerwy w zatrudnieniu. Okres ten nie może przekraczać 5 lat. W przypadku wnioskującej o weryfikację posiadanego stopnia awansu zawodowego przerwa w zatrudnieniu w szkole trwała ponad 5 lat, zatem nie była uprawniona do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

7 W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] 1985 r. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że akt mianowania z dnia [...] 1985 r. nie stanowił decyzji administracyjnej. Skarżąca przytoczyła treść powyższego przepisu w brzmieniu w jej ocenie właściwym, zarzucając organowi odniesienie się w decyzji do nieprawidłowej jego treści. Zdaniem skarżącej z treści przepisu przytoczonego w odwołaniu wynika kto dokonuje mianowania oraz czy pochodzi ono od organu administracji, a w konsekwencji jakiego rodzaju to jest czynność. Uwzględnienie błędnego brzmienia przepisu spowodowało, że cały dalszy wywód dokonany przez organ obarczony jest błędem. Potwierdza to również treść przepisu art. 25 Karty Nauczyciela w brzmieniu na dzień [...] 1985 r., który stanowi, iż "decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy z nauczycielem na podstawie art. 23 wydaje organ uprawniony do jego mianowania, w trybie określonym w tym artykule". W ocenie skarżącej akt mianowania ma charakter aktu administracyjnego, co potwierdza uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 1993 r. sygn.. akt I PZP 26/93 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych; skarżąca odwołała się do wyroku NSA z 18 lutego 2011 r. sygn.. akt I OSK 1478/10 oraz wyroku tut. Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 207/10. Skarżąca podniosła, że skoro uzyskała stopień nauczyciela mianowanego nadany w drodze decyzji administracyjnej, to powinna być zatrudniona zgodnie z posiadanym stopniem awansu zawodowego, bez względu na przerwę w zatrudnieniu, jak wskazano w załączonym do wniosku piśmie Ministerstwa Edukacji Narodowej.

8 Wielkopolski Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazano, że skarżąca będąc zatrudniona w Szkole w [...], w dniu [...] 1985 r. otrzymała Akt mianowania wydany przez Urząd Miasta i Gminy W. Wydział Oświaty i Wychowania. Organ podniósł, że przy ponownym zatrudnieniu jako nauczyciel skarżąca nie spełniła warunku uprawniającego ją do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego w oparciu o art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela (...), bowiem w dniu wejścia w życie tej ustawy nie była zatrudniona jako nauczyciel, natomiast w dniu ponownego zatrudnienia w dniu [...] marca 2005 r. w placówce podlegającej systemowi oświaty, przerwa w zatrudnieniu wynosiła ponad 5 lat. Odnosząc się do zarzutu nie uznania aktu mianowania z dnia [...] 1985 r. za decyzję administracyjną, odwołano się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2004 r. sygn. akt P 15/03, w którym stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązujących przed 6 kwietnia 2000 r. mianowanie oznaczało sposób nawiązania stosunku pracy z nauczycielem. Natomiast akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, jako decyzja administracyjna kształtująca prawa i obowiązki jej adresata w zakresie awansu zawodowego, wprowadzony został ustawą z dnia 18 lutego 2000 r., która modyfikowała dotychczasowe rozwiązania. Obecnie ustawa rozróżnia mianowanie jako sposób nawiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym i dyplomowanym (art. 10 ust. 5 Karty Nauczyciela) oraz mianowanie jako szczebel awansu zawodowego (art. 9a ust. 1 pkt 3 Karty). Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego znalazło odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W tym zakresie organ przytoczył obszerne fragmenty uzasadnień wyroków wydanych w sprawach o sygn. akt IV SA/Wr 361/10 oraz II SA/Bk 102/08. Zdaniem organu odwoławczego w tej sytuacji nie można mówić o "przywróceniu" skarżącej stopnia nauczyciela mianowanego, gdyż przed nowelizacją z 2000 r. nie istniały stopnie awansu zawodowego.

9 Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w skardze z dnia 24 czerwca 2008r., którą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wywodząc swoje uprawnienie do stopnia nauczyciela mianowanego z treści art. 11 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela z dnia 26 stycznia 1982 r. w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] 1985 r. Zdaniem skarżącej przywołane w zaskarżonej decyzji orzeczenia są nieadekwatne do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Podkreśliła, że akt mianowania z [...] 1985 r. był decyzją administracyjną, co wynika z ówczesnego brzmienia przepisu art. 25 Karty Nauczyciela, który stanowi o "decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy" z nauczycielem mianowanym.

10 Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Zdaniem organu akt mianowania z [...] 1985 r. był czynnością z zakresu prawa pracy, tj. nawiązaniem stosunku pracy, a nie nadaniem stopnia awansu zawodowego. W przepisach obowiązujących w 1985 r. nie istniały bowiem stopnie awansu zawodowego nauczycieli.

11 Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 14 listopada 2012 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko akcentując, iż w jej przypadku akt mianowania z 1985 r. został wydany na podstawie art. 11 Karty Nauczyciela, przez organ administracyjny – Wydział Oświaty Urzędu Miasta i Gminy w imieniu którego działał Inspektor Wydziału Oświaty i Wychowania – osoba na tym stanowisku podpisała akt mianowania. Skarżąca dodatkowo podniosła, że według jej wiedzy inne osoby z tej samej szkoły otrzymywały akta mianowania z art. 10 Karty Nauczyciela i wówczas akt ten nadawał dyrektor szkoły. W jej ocenie do takich sytuacji odnosi się stwierdzenie organu, że akt mianowania to akt prawa pracy.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

13 Skarga nie jest zasadna.

14 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 powołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zgodnie z jej art. 1 § 2. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

15 Stan faktyczny niniejszej sprawy jest między stronami bezsporny, przedmiotem rozbieżności jest natomiast ocena stanu prawnego, kształtującego status zawodowy skarżącego nauczyciela. Skarżąca wniosła o "przywrócenie" statusu nauczyciela mianowanego, którego w jej ocenie nie utraciła w związku z zaprzestaniem pracy w szkole w dniu [...] stycznia 1998 r. i niewykonywania zawodu nauczyciela przez okres ponad 7 lat, liczonym od tej daty do dnia [...] marca 2005 r. Zdaniem skarżącej status nauczyciela uzyskała aktem mianowania z dnia [...] 1985 r., który jest decyzją administracyjną. Decyzja ta, w ocenie skarżącej, nadal ma moc wiążącą i powinna być uwzględniona przy ocenie jej statusu. Stanowiska tego Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie podziela.

16 Istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jest ustalenie relacji pomiędzy nauczycielem mianowanym - jako zatrudnionym na podstawie aktu mianowania, a stopniem nauczyciela mianowanego - jako jednym ze stopni awansu zawodowego uzależnionym od spełnienia kwalifikacji ustalonych ustawą. Skarżąca została nauczycielem mianowanym w 1985 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela, która weszła w życie z dniem jej ogłoszenia tj. 1 lutego 1982r. (Dz.U. z 1982r., nr 3 poz. 19). W pierwotnym brzmieniu, obowiązującym w dacie uzyskania przez skarżącą aktu mianowania ([...] 1985 r.) ustawa nie przewidywała stopni awansu zawodowego, podobnie jak przyjęto w poprzedzającej ją ustawie z dnia 27 kwietnia 1972 r. Karta praw i obowiązków nauczyciela (Dz.U. z 1972 r., nr 16, poz. 114, dalej: Karta praw i obowiązków). Przepisy Karty praw i obowiązków – rozdziału poświęconego zawiązaniu stosunku pracy przewidywały, że stosunek pracy z nauczycielem i nauczycielem akademickim, który ma być zatrudniony w pełnym wymiarze zajęć, zawiązuje się przez mianowanie na stałe, do odwołania albo na czas określony (art. 79 ust. 1 Karty praw i obowiązków). Wyjątki od tego sposobu nawiązania stosunku pracy, przewidziano w art. 79 ust. 2 , ust. 3 i ust. 4 tej ustawy, wskazując tam, że stosunek pracy może powstać poprzez zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony lub na czas określony, bądź umowy zlecenia. Ponadto, zgodnie z art. 83 ust. 1 stosunek pracy w drodze mianowania zawiązuje się z dniem określonym w akcie nominacji, a jeżeli dnia tego nie określono - z dniem doręczenia osobie mianowanej tego aktu. Również przepisy przejściowe Karty praw i obowiązków (art. 112 - 113) określały, że nauczyciele i nauczyciele akademiccy mianowani na podstawie dotychczasowych przepisów są nauczycielami i nauczycielami akademickimi mianowanymi na stałe w rozumieniu ustawy. W świetle całości regulacji przyjętych w Karcie praw i obowiązków, pod pojęciem mianowania należało rozumieć wyłącznie sposób nawiązania stosunku pracy. Tożsame rozwiązania ustawodawca przyjął uchwalając w dniu 26 stycznia 1982 r. ustawę Karta Nauczyciela. Pod pojęciem nauczyciela mianowanego w dalszym ciągu rozumieć zatem należało nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania. Z art. 10 ust.1 Karty Nauczyciela – w jego pierwotnym brzmieniu – jasno wynika, że analogicznie do przepisów Karty praw i obowiązków, stosunek pracy z nauczycielem nawiązywano bądź to w drodze mianowania, bądź umowy o pracę.

17 W obu wymienionych ustawach - Karcie praw i obowiązków oraz Karcie Nauczyciela w jej pierwotnym brzmieniu, nie było przepisów regulujących stopnie awansu zawodowego. Przez pojęcie nauczyciela mianowanego, w rozumieniu tych aktów prawnych, rozumieć należało wyłącznie nauczyciela z którym stosunek pracy nawiązano na podstawie aktu mianowania. Z tych względów art. 96 ust. 1 Karty Nauczyciela określającego, że nauczyciele mianowani na stałe na podstawie dotychczasowych przepisów stają się nauczycielami mianowanymi w rozumieniu ustaw (treść ta nie uległa zmianie od chwili wejścia Karty Nauczyciela w życie), nie można rozumieć, jako przepisu mającego zastosowanie do nauczyciela mianowanego jako stopnia awansu zawodowego.

18 Skarżąca z dniem [...] stycznia 1998 r. zaprzestała pracy w szkole, w dniu [...] marca 1998 r. zatrudniając się w firmie A. Ponowne zatrudnienie w zawodzie nauczyciela skarżąca podjęła z dniem [...] marca 2005 r. W okresie, gdy skarżąca pozostawała w zatrudnieniu poza systemem szkolnictwa, nastąpiła istotna dla statusu nauczycieli zmiana ustawy Karta Nauczyciela.

19 Ustawą nowelizującą z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw wprowadzono do Karty Nauczyciela stopnie awansu zawodowego nauczycieli, dodając rozdział 3a zatytułowany "Awans zawodowy nauczycieli". Zgodnie z tą ustawą, nowo dodany art. 9a ust. 1 Karty Nauczyciela w punktach od 1 do 4 określał cztery stopnie awansu zawodowego: nauczyciela stażystę, nauczyciela kontraktowego, nauczyciela mianowanego i nauczyciela dyplomowanego. Ustawa z dnia 18 lutego 2000r. weszła w życie z dniem 6 kwietnia 2000r., a więc w okresie, kiedy skarżąca nie była zatrudniona jako nauczyciel, dlatego też nie ma do niej zastosowania art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. stanowiący, że nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania w rozumieniu Karty Nauczyciela, z tym że z nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, stosunek pracy wygasa z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzupełnią kwalifikacji lub nie zostanie z nimi rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie. W sposób jednoznaczny przepis ten odnosi skutek jedynie wobec nauczycieli zatrudnionych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r.

20 Zbliżoną co do istoty regulację zawiera art. 27 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2001r., nr 111, poz. 1194 ze zm., dalej ustawa z 23 sierpnia 2001r.). Wskazano tam, że nauczyciele, którzy byli zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. zgodnie z kwalifikacjami, jednak w tym dniu byli zatrudnieni w szkole na stanowisku, do którego zajmowania nie posiadali wymaganych kwalifikacji, uzyskują z mocy prawa w dniu wejścia w życie ustawy stopień nauczyciela mianowanego.

21 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji wskazano, że art. 28 ustawy z 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...), która weszła w życie z dniem 20 października 2001r., określał, że nauczyciele, którzy w dniu 31 sierpnia 2001r. spełniali warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 marca 2000r., otrzymują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego:

22 1. z dniem wejścia w życie ustawy, jeśli są zatrudnieniu w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć,

23 2. z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat o ile wcześniej nie uzyskali stopnia nauczyciela mianowanego.

24 Obie z powyższych regulacji wskazują zatem na konieczność bycia zatrudnionym w chwili wchodzenia w życie odpowiednich przepisów, którego to wymogu skarżąca nie spełniała. Organ ustalił, że skarżąca od [...] stycznia 1998r. do [...] marca 2005r. nie była zatrudniona jako nauczyciel w szkole, a więc przerwa w zatrudnieniu przekroczyła 5 letni okres. Tym samym zasadnym było przytoczenie przez organy obu instancji przepisów art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. oraz art. 28 ustawy z 23 sierpnia 2001r.

25 Ubocznie wskazać należy, że zestawienie przepisu art. 96 ust. 1 Karty Nauczyciela z przepisami ustaw przytoczonych powyżej wskazuje na konsekwencję ustawodawcy w rozróżnianiu pojęć nauczyciela mianowanego i stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W art. 96 Karty posłużono się zwrotem nauczycieli mianowanych odnosząc się wyłącznie do sposobu nawiązania stosunku pracy. Natomiast w przepisach ustawy z 18 lutego 2000r. – która wprowadziła stopnie awansu zawodowego i przepisach wydanych po tej dacie, ustawodawca posługuje się pojęciem stopnia nauczyciela mianowanego, z czego wynika, że chodzi o poziom spełnianych kwalifikacji zawodowych.

26 Reasumując powyższe rozważania, uznać należało, że decyzje poddane w niniejszej sprawie kontroli Sądu, wydane zostały bez naruszeń prawa materialnego i procesowego które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawowe jest bowiem odróżnienie pojęcia nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania od nauczyciela mianowanego w rozumieniu stopnia awansu zawodowego. O ile bowiem sposób nawiązania stosunku pracy pozostaje w związku z kwalifikacjami zawodowymi, to jednak w świetle wykładni językowej, celowościowej i historycznej, nie można tych dwóch kwestii utożsamiać, tak jak wywodziła to skarżąca. W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przyjęte przez tut. Sąd w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 287/08. Podkreślenia wymaga, iż sytuacja skarżącej uregulowana została w przepisach przejściowych i problem ustalenia, jaki stopień awansu zawodowego jej przysługuje, sprowadzał się jedynie do subsumpcji w zakresie tych przepisów ustawy nowelizującej. Wyłącznie te przepisy określają, na jakim szczeblu awansu znaleźli się (z mocy prawa) nauczyciele zatrudnieni w dacie wprowadzenia awansowania, czyli od jakiego stopnia mogą rozpocząć uzyskiwanie kolejnych szczebli. Dla nauczycieli rozpoczynających pracę w zawodzie, także tych powracających do pracy w zawodzie nauczyciela, taki punkt wyjściowy określony jest w ponownym akcie nawiązania stosunku pracy. Natomiast uzyskiwanie kolejnych stopni awansu zawodowego następuje w drodze decyzji administracyjnych, zgodnie z art. 9b Karty Nauczyciela. To właśnie do takich decyzji, wydawanych po wejściu w życie nowelizacji Karty Nauczyciela z 2000 r., odnoszą się uwagi i wyjaśnienia zawarte w piśmie Ministerstwa Edukacji Narodowej, na które skarżąca powoływała się w postępowaniu administracyjnym, nie zauważając, że w piśmie tym wyraźnie rozróżniono charakter aktu mianowania wydanego przed tą nowelizacja oraz po jej wejściu w życie. Z powołanego pisma jednoznacznie wynika, że jego autor za decyzję administracyjną uznaje wyłącznie akty nadania stopnia awansu zawodowego po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela. Akt mianowania skarżącej na stanowisko nauczyciela – [...] z dnia [...] 1985 r. nie może zostać uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu kpa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1997 r. sygn. akt I PKN 57/96 OSNP 1998/4/112).

27 Skarżąca podniosła, że akt mianowania z [...] 1985 r. wydany został na podstawie art. 11 ust. 1 Karty Nauczyciela, a nie na podstawie art. 10, co uzasadniałoby przyjęte w sprawie stanowisko organów administracji. W ocenie Sądu okoliczność ta nie ma w tym przypadku znaczenia, bowiem jak wyżej wskazano, nie budzi wątpliwości jaki charakter miał akt mianowania z 1985 r., a nadto sytuację skarżącej normowały przepisy przejściowe do ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. Odnosząc się jednakże do powyższego zarzutu zauważyć należy, że przepis art. 10 w ówczesnym brzmieniu określał jedynie, jakie wymogi muszą zostać spełnione, aby z nauczycielem nawiązany został stosunek pracy na podstawie mianowania lub umowy o pracę. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 1 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w 1985 r., nauczycieli mianował lub zawierał z nimi umowę o pracę organ nadzorujący bezpośrednio szkołę, w której nauczyciel ma być zatrudniony, za zgodą dyrektora tej szkoły lub na jego wniosek. Zgodnie z ust. 2 organ, o którym mowa w ust. 1, może przekazać dyrektorowi szkoły, na jego wniosek, uprawnienia do zawierania umów o pracę z nauczycielami. Przepis ten został zmieniony przez art. 97 pkt 10 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.1991.95.425) z dniem 25 października 1991 r. i otrzymał brzmienie: Nauczycieli mianuje lub zawiera z nimi umowę o pracę dyrektor szkoły. Do dnia 5 kwietnia 2000 r. przepis ten zezwalał dyrektorowi szkoły na mianowanie nauczycieli jedynie w uzgodnieniu z organem sprawującym nadzór pedagogiczny. Komentatorzy ustawy wskazują, że Karta Nauczyciela nie przewidywała sankcji związanej z niedochowaniem tego trybu, w konsekwencji mianowanie nauczyciela pozostawało ważne i skuteczne w przypadku niewystąpienia dyrektora szkoły w ogóle do organu sprawującego nadzór pedagogiczny z wnioskiem o mianowanie nauczyciela oraz nieuwzględnienia stanowiska tego organu (za: Lex: Maria Szymańska. Komentarz do art. 11 Karty Nauczyciela). Organem nadzorującym bezpośrednio szkołę w 1985 r. był w omawianym przypadku Wydział Oświaty i Wychowania Urzędu Miasta i Gminy W.

28 Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270), skargę oddalił.