Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2010 r., II SA/Po 657/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2010 r., II SA/Po 657/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę. /-/ E. Brychcy /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Starosta [...], po ponownym rozpatrzenia sprawy, odmówił Gminie W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków socjalnych na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa.

3 W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. inwestor wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia dla przedmiotowej budowy. Wobec stwierdzenia niezgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr VIII/77/99 Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki we wsi [...], decyzją z dnia [...] 2010 r. organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja ta została następnie uchylona przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda wskazał na naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz nie zgodził się z interpretacją organu I instancji co do zapisów w planie miejscowym.

4 Powołując się na treść art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) organ uznał, iż utraciła moc uchwała nr IV/23/94 Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 października 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Wronki. Istnieje natomiast wątpliwość, czy zachowała moc obowiązującą uchwała nr VIII/77/99 Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki we wsi [...] (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 1999 r. Nr 22, poz. 482).

5 Analiza przedmiotowej uchwały doprowadziła organ do wniosku, że nie może ona stanowić odrębnie funkcjonującego planu miejscowego, bowiem nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów planu, przewidzianych zarówno w art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), jak i w art. 15 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania uchwały, w tym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. Odwołując się do poglądów orzecznictwa organ uznał, iż przedmiotowa uchwała straciła moc i w takiej sytuacji inwestor winien przedstawić decyzję o warunkach zabudowy, stosownie do wymogów art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ wyjaśnił, iż nawet gdyby uznać, że uchwała zachowała moc, to stosownie do § 5 tej uchwały, na terenie objętym wnioskiem, plan nie dozwala na wznoszenie nowych obiektów, a jedynie przebudowę ("modernizację"). Zdaniem organu przewidując nową zabudowę plan musiałby zawierać parametry i wskaźniki intensywności zabudowy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym lub w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z samego faktu określenia przeznaczenia terenu w § 5 planu jako terenu zabudowy mieszkaniowo - usługowej nie można domniemywać, że plan pozwala na wznoszenie nowych budynków. W ocenie organu plan w § 5 określa przeznaczenie terenu dla przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania.

6 Na uzasadnienie swojego stanowiska organ podniósł także, iż z samego tylko wskazania linii zabudowy w części graficznej planu, bez wskazania parametrów nowej zabudowy, czy też jakiegokolwiek odniesienia się [w tekście planu] do tej linii dowodzi, że przedmiotowa uchwała nie ma charakteru samodzielnego i straciła moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r.

7 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor, zarzucając naruszenie art. 87 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i stwierdzenie, że uchwała Rady Miejskiej Wronek z 1999 r. w sprawie zatwierdzania zmiany planu miejscowego utraciła moc, a także art. 14 i art. 15 ust. 2 tej ustawy poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że plan miejscowy określa jedyny i ściśle oznaczony, a nie jeden z wielu możliwych, sposobów zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Zdaniem odwołującego w sytuacji, gdy plan uchwalony został przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zmieniony w zakresie przedmiotowego obszaru po tej dacie, to w zakresie objętym zmianą, plan ten zachował moc obowiązującą na podstawie art. 87 ust. 1 powołanej ustawy, zaś w pozostałym zakresie na podstawie art. 87 ust. 3 tej ustawy stracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. W ocenie inwestora w uchwale z 1999 r. zmieniającej plan miejscowy nie zakazano w żaden sposób lokalizacji nowej zabudowy na terenach oznaczonych symbolem Mu jako tereny przeznaczone pod zabudowę na cele mieszkalno - usługowe, mimo że wskazówki dotyczące zabudowy odnoszą się do tej już istniejącej na tym terenie. Skarżąca gmina domagała się zmiany zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie uchylenia tej decyzji i przekazania organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzupełnieniu odwołania strona przedstawiła opinię prawną co do obowiązywania przedmiotowego planu miejscowego.

8 Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. (znak [...]) Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

9 W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż kwestia nadrzędną w niniejszej sprawie jest obowiązywanie lub utrata mocy planu miejscowego (uchwały z dnia 26 marca 1999 r. nr VIII/77/99), w oparciu o który zaplanowano przedmiotową inwestycję, w związku z treścią art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przytoczył treść art. 87 ust. 3 tej ustawy oraz zauważył, iż przepisy przejściowe poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 67 ust. 2) zawierały regulacje odnoszącą się do zmian w planach dokonanych na zasadach tej ustawy i stanowiły, iż takie zmiany planów nie tracą mocy. Nowa ustawa nie zawiera jakichkolwiek przepisów przejściowych określających los prawny zmian dokonanych w planach zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy miał na uwadze orzecznictwo sądowoadministracyjne w kwestii obowiązywania zmiany w planach, z którego wynika, że pomimo wyraźnej regulacji ustawowej zmiana planu uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. dokonana na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązuje jedynie wówczas, gdy ma na tyle samodzielny charakter, że w sposób zupełny określa przeznaczenie i zagospodarowanie terenu. Wobec tego organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i uznał, że zmiana planu dokonana uchwałą z 1999 r. Rady Miejskiej Wronek nr VIII/77/99 utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., stosownie do treści art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

10 W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego Gmina W. zarzuciła zaskarżonej decyzji, analogicznie jak w odwołaniu, naruszenie art. 87 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i stwierdzenie, że uchwała Rady Miejskiej Wronek z 1999 r. w sprawie zatwierdzania zmiany planu miejscowego utraciła moc. Ponadto naruszenie art. 10 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że uchwalona zmiana planu miejscowego nie ma charakteru samodzielnego, a w konsekwencji uznanie, że uchwała w tym przedmiocie utraciła moc. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wszystkie okoliczności sprawy zostały w sposób dostateczny wyjaśnione. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji ją poprzedzającej, ewentualnie uchylenia decyzji organu II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

11 W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż § 12 uchwały Rady Miejskiej we Wronkach nr VIII/77/99 określa wyraźne, iż tracą moc ustalenia uchwały nr IV/23/94 Rady Miasta i Gminy Wronki z 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki, na obszarze objętym uchwałą. Dlatego też w zakresie objętym zmianą plan ten jest dla określonego obszaru nowym planem i zachował moc obowiązującą na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w pozostałym zakresie utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 tej ustawy z dniem 31 grudnia 2003 r. W ocenie skarżącej zmiana planu miejscowego dokonana uchwałą Rady Miejskiej Wronek nr VIII/77/99 z 1999 r. nosi cechy samodzielności, a charakter zawartych w niej przepisów umożliwia zupełne określenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uchwała ta zawiera wszystkie niezbędne dla obszaru nią objętego elementy, o których mowa w art. 10 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podkreśliła, iż Wojewoda nie odniósł się w ogóle do przywołanego przepisu, a jedynie za Starostą, bez szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie, przyjął, że plan utracił moc. Skoro przedmiotowa uchwała w sprawie zmiany planu miejscowego obowiązuje i na obszarze, którego miałoby dotyczyć pozwolenie na budowę, dopuszcza zabudowę na cele mieszkaniowo-usługowe, to tym samym dopuszcza tam jednocześnie lokalizację nowej zabudowy, a to umożliwia realizację inwestycji zaplanowanej przez Gminę W.

12 Zdaniem skarżącej, Wojewoda naruszył przepisy art. 7 i art. 77 kpa, bowiem nie zbadał całokształtu sprawy i nie zbadał czy przedmiotowa zmiana planu rzeczywiście może stanowić odrębnie funkcjonujący plan miejscowy i nie podjął próby wykazania niesamodzielnego charakteru zmian planu w niniejszej sprawie.

13 W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

15 Skarga okazała się niezasadna.

16 Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Generalnie rzecz ujmując naruszenie prawa materialnego może mieć dwojaką postać. Po pierwsze może polegać na błędnej wykładni prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas gdy organ administracyjny błędnie przyjął, że określony przepis prawny obowiązuje lub nie obowiązuje w danej sprawie, albo niewłaściwie zinterpretował treść lub znaczenie tego przepisu. W konsekwencji wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie. Po drugie, naruszenie prawa materialnego może polegać na niewłaściwym zastosowaniu prawa (subsumcji). Ma to miejsce w przypadku, gdy organ administracyjny prawidłowo ustalił treść normy prawnej, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego sprawy ( por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, wyd. 3 str. 591). W niniejszym postępowaniu organy administracyjne orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, gdyż w ocenie Sądu, błędnie dokonały wykładni przepisu art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jednakże to naruszenie nie miało ostatecznie wpływu na wynik sprawy.

17 Podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 135, poz.1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwolenie na budowę zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

18 Skarżąca składając wniosek z dnia [...] stycznia 2010r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków socjalnych w miejscowości [...] - [...] powołała się na zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Nr VIII/77/99 Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki we wsi [...]. Zgodnie z § 12 tej uchwały, z chwilą jej podjęcia, utraciły moc ustalenia uchwały Nr IV/23/94 Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 października 1994r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Wronki, na obszarze objętym uchwałą zmieniającą.

19 Należy podnieść, iż w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W art. 87 ust. 3 przedmiotowej ustawy prawodawca zadecydował, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

20 Zagadnieniem decydującym w tej sytuacji jest, jak trafnie uznały organy orzekające w sprawie, ustalenie czy plan miejscowy uchwalony w dniu 26 marca 1999r., na który powoływała się skarżąca gmina, obowiązywał w chwili wydawania zaskarżonej decyzji.

21 Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie II SA/Łd 712/07, LEX nr 441235 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie II SA/Ol 582/09, LEX nr 553135, iż przyjmując jednolitość i spójność aktu prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego uznać należy, iż częściowa zmiana jego treści po 1 stycznia 1995 r. nie usprawiedliwia twierdzenia, że plan ten został uchwalony po tym dniu.

22 W uzasadnieniach tych wyroków, wskazano iż w jurysprudencji pojawiło się stanowisko, zgodnie z którym utrata mocy planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie obejmowała zmian w planach dokonanych po tej dacie. Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie zmiany planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., przyjmowano, że zachowują one moc obowiązującą, jeśli mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004).

23 Pogląd ten, sformułowany w oparciu o art. 67 ust. 2 uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie znajduje, również zdaniem Sądu orzekającego, uzasadnienia na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Przedstawiony pogląd, który - jak należy domniemywać - jest wynikiem zastosowania wykładni celowościowej i historycznej, pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Odwoływanie się do innych, aniżeli wykładnia gramatyczna, sposobów interpretacji przepisów prawa jest zaś niedopuszczalna, jeśli wykładnia ta prowadzi do ustalenia hipotezy normy prawnej sprzecznej z literalnym brzmieniem wykładanego przepisu. W przeciwieństwie do poprzednio obowiązującej ustawy, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisach intertemporalnych nie przewiduje wyjątków od utraty mocy obowiązującej przez plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r.

24 Mając na uwadze powyższe stanowisko, należy uznać, że uchwała Rady Miejskiej we Wronkach z dnia 26 marca 1999r., zmieniająca uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 października 1994r. w zakresie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania we wsi [...] w chwili orzekania nie obowiązywała, bowiem utraciła moc po dniu 31 grudnia 2003r., zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mogła być zatem podstawą uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2010r. i udzielenia pozwolenia na budowę, a skarżąca nie posiadała decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

25 Zatem odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji była uzasadniona, chociaż organy orzekające w sprawie zastosowały błędną interpretację przepisów w/w art. 87 ust. 3, uznając że podstawą odmowy pozwolenia na budowę jest brak wszystkich niezbędnych elementów planu miejscowego z 1999r., przewidzianych w art. 10 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Doszło zatem, w ocenie Sądu do naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale to naruszenie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie bowiem z ugruntowanymi poglądami doktryny uchybienia przepisom prawa materialnego nie mają wpływu na wynik sprawy, "gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama" (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek; Zakamycze 2005 r., str. 335). Z takim przypadkiem, jak wskazano wyżej mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia.

26 Jednakże, nawet przy zastosowaniu zakwestionowanego wyżej stanowiska (przyjętego przez organy), iż utrata mocy planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995r. nie obejmowała zmian w planach dokonanych po tej dacie, jeżeli zmiany mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, nie można przyjąć iż zmiany wprowadzone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego we wsi [...] uchwałą Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999r. pozwalają na samodzielne stosowanie postanowień planu. Zapisy tegoż planu regulują wyłącznie sposób zagospodarowania fragmentów obszaru objętego planem miejscowym, który utracił moc. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały z dnia 26 marca 1999r., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb:

27 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,

28 2) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi,

29 3) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,

30 4) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,

31 5) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,

32 6) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy,

33 7) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,

34 8) szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych,

35 9) tereny, na których przewiduje się stosowanie systemów indywidualnych lub grupowych oczyszczenia ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,

36 10) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu,

37 11) granice obszarów:

38 a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

39 b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,

40 c) przekształceń obszarów zdegradowanych.

41 Do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołącza się prognozę skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze( ust. 2) i określa się stawkę procentową, służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ( ust. 3).

42 Porównując część opisową i graficzną planu miejscowego uchwalonego w dniu 26 marca 1999r. z treścią w/w przepisu należy dojść do wniosku, iż plan ten nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów przewidzianych w art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania uchwały. Mianowicie plan ten nie określa lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów, a także wskaźników intensywności zabudowy. Zapisy w tej kwestii były zawarte w części opisowej plany miejscowego uchwalonego w 1994r., ale plan ten utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r.

43 Trafnie też organy wskazały, że § 5 uchwały dla terenów objętych wnioskiem (Mu) nie przewiduje wznoszenia nowych obiektów na terenie oznaczonym Mu, a jedynie przebudowę (modernizację) istniejącej zabudowy i zmianę użytkowania istniejących obiektów na cele mieszkaniowe lub usługowe.

44 Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 7 i 77 kpa, to Sąd w świetle powyższych ustaleń, uznał go za niezasadny. W ocenie Sądu, organ odwoławczy rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy, dokonując w sposób wystarczający jego oceny.

45 Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, iż pomimo błędnej interpretacji art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonanej przez organy orzekające w sprawie, istniały podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji i stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

46 /-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik