Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2004 r., II SA/Po 2088/03

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2004 r., II SA/Po 2088/03

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska as. WSA Edyta Podrazik Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. przy udziale sprawy ze skarg 1) M.F., 2)M.K., 3) M.T. i L.T. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia 26 czerwca 2003 r. Nr XII/90/03 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miejskiej w M. na rzecz skarżących M.F. kwotę 10,- złotych, na rzecz K.K. kwotę 10,- złotych oraz na rzecz M. i L.T. kwotę 10,- złotych, tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ A. Łaskarzewska

Uzasadnienie

2 Rada Miejska w M. podjęła 25 stycznia 2001r. uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy z 30 grudnia 1991r. (Dz.Urz.Woj.Pozn. z 1992r. Nr 2 poz. 14) w części wsi W., B. i D. Przedmiotem zmiany planu był "teren zasięgu istniejącej napowietrznej linii energetycznej 220 KV, w miejscu której ma powstać wielotorowa dwunapięciowa linia elektroenergetyczna 2 x 220 KV + 2 x 400 KV z wykorzystaniem, wpisanym w ustaleniach obowiązującego planu, strefy ograniczonego użytkowania terenu dla istniejącej linii 220 KV".

3 M.F. zgłosił zarzut do projektu zmiany planu, argumentując, iż zamierzona budowa linii elektroenergetycznej narusza jego interes prawny, jako właściciela nieruchomości objętej tą zmianą.

4 Rada Miejska uchwałą z dnia 27 lutego 2003r. odrzuciła zarzut, uznając iż jest to protest.

5 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 listopada 2003 r. (sygn. akt. II SA/Po 1312/03) stwierdził nieważność powyższej uchwały. Wskazano, iż zainteresowany miał interes prawny w kwestionowaniu uchwały i dlatego brak było podstaw do uznania, iż wniesione pismo nazwane zarzutem jest protestem.

6 Rada Miejska w M. uchwałą z dnia 26 czerwca 2003r. Nr XII/90/03 na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 5 i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z zm.) oraz art. 26 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z zm.) dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. z 30 grudnia 1991r. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy (Dz.Urz.Wojew. Pozn. z 1992r. Nr 2 poz. 14) w ten sposób, że ustalono obszar ograniczonego użytkowania wzdłuż linii elektroenergetycznej określonych działek z 38 m na 28 m , licząc od osi podłużnej przebiegu tej linii w każdą stronę.

7 M.F., K.K., M.T. oraz L.T., jako właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym zmianą planu, wezwali Radę Miejską do uchylenia uchwały. Po bezskutecznym wezwaniu zainteresowani wnieśli skargi, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały z 26 czerwca 2003r.

8 Skarżący M.F. wskazał, iż uchwała narusza przepisy proceduralne dotyczące uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Plan został bowiem uchwalony pomimo, iż Sąd stwierdził nieważność uchwały o odrzuceniu jego zarzutu. Stanowi to naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt. 8 i art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto zarzucił naruszenie przepisów ochrony środowiska. Sporządzona, bowiem ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko opiera się na nieprawdziwych danych, gdyż nie uwzględnia istniejącego osiedla domków jednorodzinnych.

9 Pozostali skarżący powołali się na zarzuty M.F., podtrzymując żądanie stwierdzenia nieważności uchwały.

10 Przewodniczący Rady Miejskiej w M. wniósł o oddalenie skarg.

11 W odniesieniu do skarżącego M.F. podkreślono, iż strefa ochrony sanitarnej od projektowanej linii energetycznej, która w planie z 30 grudnia 1991r. wynosiła 35 m, zmniejszona została do 30 lub 20 m, a z opracowanej prognozy skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze wynika, że oddziaływanie projektowanej linii nie będzie większe od wartości granicznych określonych w przepisach.

12 Podkreślono, że skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich interesy prawne lub uprawnienia. Uchwała została opublikowana 15 października 2003r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego Nr 162 poz. 3030, co oznacza, iż plan obowiązuje od 29 października 2003r.

13 Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Skargi są zasadne.

15 Rada Miejska w M. podjęła 25 stycznia 2001 r. uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy z 30 grudnia 1991 r. (Dz.Urz.Wojew. Pozn. z 1992r. Nr 2 poz. 14).

16 Skarżący M.F. jako właściciel działek objętych projektem zmiany planu, wzniósł zarzut. Podał, iż projektowana zmiana planu, związana z budową linii elektroenergetycznej, narusza prawo własności, spowoduje obniżenie wartości gruntu oraz "oszpecenie" krajobrazu.

17 Rada Miejska, traktując złożony zarzut jako protest podjęła 27 lutego 2003 r. uchwałę o jego odrzuceniu.

18 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 listopada 2003 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały. Uznał, iż zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu. Protest natomiast może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie tego planu. Zainteresowany wykazał, iż ustalenia projektu planu naruszają jego interes prawny jako właściciela określonych działek. Pismo skarżącego M.F. winno być zatem kwalifikowane jako zarzut a nie jako protest.

19 Stosownie do przepisu art. 99 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) - ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

20 Stwierdzić, zatem należy, iż Rada Miejska przed podjęciem zaskarżonej uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. we wsiach D. i B. obowiązana była do rozstrzygnięcia o uwzględnieniu bądź odrzuceniu w drodze uchwały wniesionego zarzutu (art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

21 Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. W wyroku NSA z 17.12.2001 r. (sygn. akt II SA/Kr 2335/01) wskazano, iż nieważna jest uchwała podjęta przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu.

22 Zgodnie z przepisem art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80 poz. 717) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy (11 lipca 2003 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe.

23 W rozpatrywanej sprawie postępowanie nie zostało zakończone skoro nie został rozpoznany zarzut skarżącego M.F.

24 Z tych powodów na podstawie powołanych przepisów oraz przepisu art. 147 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) i art. 97 § 1 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

25 /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ A. Łaskarzewska

POUCZENIE

26 1/ Od powyższego wyroku/postanowienia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu.

27 Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego: adwokatem lub radcą prawnym.

28 2/ Strona, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w całości lub w części, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, które będzie obejmowało ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego.

29 Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być złożony na urzędowym formularzu, który udostępnia się

30 nieodpłatnie w budynkach wszystkich Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz w budynku NSA.

31 DS