Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2013 r., III SA/Po 874/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2013 r., III SA/Po 874/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "X" sp. z o.o. w B. na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił skarżącej spółce z o.o. "X" przyznania prawa pomocy. Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 3 lipca 2013 r., wraz z pouczeniem o przysługującym jej prawie do wniesienia sprzeciwu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (k. 121 i 123).

3 Pismem nadanym dnia 26 lipca 2013 r. spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, wskazując, że nie wniosła go w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia jej postanowienia, gdyż pozostawała w usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że treść uzasadnienia postanowienia jednoznacznie i niewątpliwie miała charakter korzystny dla skarżącej. Strona nie miała interesu, by w takich okolicznościach składać sprzeciw. W dniu zaś 22 lipca 2013 r., ku zaskoczeniu skarżącej, zostało doręczone jej zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu w wysokości 31.731,00 zł. W ocenie spółki, została ona wprowadzona w błąd w orzeczeniu sądowym, odnośnie do kosztów postępowania i własnych możliwości finansowych w zakresie ich poniesienia. Błędne przekonanie o niskich kosztach postępowania, w jakie została wprowadzona, ustało dopiero w momencie doręczenia jej zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, tzn. w dniu 22 lipca 2013 r.; wówczas to ustała przeszkoda uniemożliwiająca jej wcześniejsze wniesienie sprzeciwu.

4 Do powyższego wniosku strona załączyła pismo obejmujące sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2013 r.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

7 Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

8 W rozpoznawanym przypadku skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu i uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, wskazała mylne przekonanie, iż treść uzasadnienia postanowienia referendarza o odmowie przyznania jej prawa pomocy miała charakter korzystny dla spółki. W jej ocenie, została wprowadzona w błąd w orzeczeniu sądowym odnośnie kosztów postępowania i własnych możliwości finansowych w zakresie ich poniesienia.

9 W ocenie Sądu, wskazana przez wnioskodawczynię przyczyna nie może uzasadniać przywrócenia terminu. Błędne przekonanie spółki co do treści orzeczenia nie może być rozpatrywane w kategorii braku winy strony, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Skarżąca nie uwiarygodniła, by w toku niniejszego postępowania dbała w sposób należyty o swoje interesy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z sentencji postanowienia referendarza z dnia 28 czerwca 2013 r. w sposób wyraźny wynika, że spółce odmówiono przyznania prawa pomocy. W przypadku zaś wątpliwości co do treści uzasadnienia tego postanowienia, stronie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o wykładnię orzeczenia (art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a.). Z uprawnienia tego spółka nie skorzystała. Nie podjęła też żadnych innych działań w kierunku wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości we wspomnianym zakresie. W orzecznictwie sądowym stwierdza się, że sytuacja wystąpienia winy strony, która dopuściła się uchybienia terminu, ma miejsce, gdy istnieją wątpliwości co do treści pisma pochodzącego od Sądu, a strona mogła usunąć je, kontaktując się z sekretariatem Sądu (zob. postanowienie NSA z 27 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 176/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

10 W świetle powyższych okoliczności należy wyjaśnić, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1117/99; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 1 lipca 2008r., sygn. akt I SA/Bd 340/08 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia sprzeciwu nie była następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz była konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez nią własnych spraw, należało stwierdzić, że nie zaistniała podstawa do przywrócenia uchybionego terminu.

11 W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.