Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lutego 2014 r., III SA/Po 39/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lutego 2014 r., III SA/Po 39/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Pismem nadanym dnia [...]grudnia 2013 r. Gmina M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w której wniosła m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wymierzenie podatnikowi Gminie Miejskiej K. zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.

3 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, że Gmina nie była i nie mogła być wcześniej stroną postępowania podatkowego, a tym samym nie ma legitymacji do wniesienia skargi. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję pierwszej instancji.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

6 Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być podmiot, którego organ właściwy orzekał w sprawie w pierwszej instancji (por. m.in. postanowienia NSA: z 12 lipca 2002 r. , sygn. akt III SA 393/01; z 2 marca 2006 r., II GSK 387/05 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez podmiot prawa publicznego, którego organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia – x jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, z drugiej zaś – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

7 Zauważyć przy tym należy, że przyznanie organowi administracji publicznej statusu strony jest zjawiskiem zupełnie wyjątkowym, wynikającym każdorazowo z wyraźnie wyartykułowanej woli ustawodawcy (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2004 r., IV SA 4913/03 oraz postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009 r., II GSK 892/08 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

8 W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeśli jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn, aniżeli wskazane w pkt. 1-5 tego przepisu. Jedną z takich przyczyn jest sytuacja, w której podmiot wnoszący skargę nie posiada interesu prawnego (uprawnienia) do wniesienia skargi.

9 W tym stanie rzeczy skarga złożona przez Gminę M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które rozpoznało odwołanie podatnika na decyzję skarżącego podmiotu – była niedopuszczalna, jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony.

10 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.