Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2005 r., III SA/Po 279/05

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2005 r., III SA/Po 279/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ustaleń zawartych w protokołach kontroli z dnia 12.09.2001r., 4.10.2001r., 13.11.11.2001r., dotyczącej przestrzegania ustawy o badaniach i certyfikacji postanawia odrzucić skargę /-/ B. Koś

Uzasadnienie

2 Skarżący, R. K. reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego złożył w dniu [...] "na rozstrzygnięcie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w P. odmawiające skarżącemu usunięcia naruszeń prawa w sprawach kontrolnych o numerach: [...]" zawarte w piśmie z dnia [...] wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia w całości. Ponadto wnosił o:

3 - orzeczenie zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym "o nieistnieniu obowiązku skarżącego zapłaty sankcji określonej w art. 26ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji ( Dz. U. Nr 55, poz. 250 zezm. ) stwierdzonego w protokole kontroli z dnia 12.09.2001 r. - nr akt kontroli [...] protokole kontroli z dnia 4.10.2001 r. - nr akt kontroli [...] protokole kontroli z dnia 13.11.2001 r. - nr akt kontroli [...] piśmie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w P. z dnia [...] oraz z dnia [...].

4 - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania,

5 - wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wydanej na jego podstawiedecyzji Urzędu Skarbowego P. Nowe Miasto z dnia [...] nr [...] określającej wysokość sankcji.

6 W uzasadnieniu skargi podano, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w P. przeprowadził w 2001 r. kontrolę przedsiębiorcy, Przedsiębiorstwo Handlowe R. K. w wyniku której sporządził protokoły i pisma objęte skargą. W protokołach stwierdzono, że R. K. w okresie od 5 stycznia 200 r. do 4 sierpnia 2001 r. wprowadził na rynek towary ( okładziny cierne hamulców bębnowych, nakładki cierne hamulców tarczowych do samochodów) o łącznej wartości [...] bez wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa, tj. z naruszeniem art. 13 ustawy o badaniach i certyfikacji w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1999 r. w sprawie wykazu wyrobów wyprodukowanych w Polsce... ( Dz. U. z 2000 r., Nr 5, poz. 53 ). W związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów prawa wymierzono przedsiębiorcy na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obroty wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczonych tym znakiem lub nie spełniających innych wymagań, a także za wykonanie usług nie spełniających odpowiednich wymagań ( Dz. U. z 2000 r. Nr 55, poz. 661 ) sankcję w wysokości 69.106,45 zł. Jako dowody na powyższe okoliczności skarżący powołał w/w protokoły kontroli, pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w P. z [...] oraz decyzję Urzędu Skarbowego Poznań Nowe Miasto z dnia [...] nr [...]. Skarżący stosując się do błędnego pouczenia zamieszczonego w piśmie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] złożył do NSA Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu skargę na protokół kontroli Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] sąd ten odrzucił skargę, wskazując że nie został wyczerpany tok instancji przed wniesieniem skargi. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wezwał Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w P. do usunięcia naruszenia prawa, lecz pismem z dnia [...] wymieniony organ administracji odmówił skarżącemu usunięcia naruszeń prawa i podtrzymał swoje stanowisko. W dalszej części skargi strona kwestionuje zasadność tego stanowiska.

7 Sąd zważył co następuje.

8 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, po. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Katalog dopuszczalnych skarg do sądu administracyjnego w okresie od 1 października 1995 r. do 31 grudnia 2003 r. wyznaczały przepisy ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), a od 1 stycznia 2004 r. do chwili obecnej przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), wskazując jakiego rodzaju działania ( akty lub czynności ) organów administracji publicznej lub ich bezczynność mogą być zaskarżane.

9 Przytoczony na wstępie sposób sformułowania skargi wymaga w pierwszej kolejności stwierdzenia, że w świetle wyżej wskazanych przepisów niedopuszczalne jest wniesienie skargi na pismo organu administracji publicznej zawierające odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wystosowane na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), czy też jak w niniejszej sprawie zaistniałej w poprzednim stanie prawnym - na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. ). Pismo takie nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia podjętego w toku instancji, a jedynie wyraża stanowisko organu, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności co do możliwości autorewizji własnego działania ( por. uwaga 15 do art. 52 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją Tadeusza Wosia, wyd. LexisNexis 2005 ). Nie jest również dopuszczalna skarga na protokoły kontroli i pisma, o których uchylenie wnosił skarżący, bowiem tego rodzaju czynności nie są decyzjami ani innymi rodzajami działań organów administracji publicznej lub ich bezczynności wymienionymi w przepisach wyznaczających katalog dopuszczalnych skarg. Protokoły sporządzone przez organ inspekcji handlowej stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej ( Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25 ) stanowią wyłącznie rejestrację ustaleń kontroli, to jest czynności o charakterze technicznym. Ustawa z 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji ( uchylona z dniem 1 maja 2004 r. przepisem art. 67 ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 ) nie przewidywała wydania protokołu kontroli ( wyniku kontroli ) jako formy stwierdzenia uchybień oraz określającego ilości i wartości towarów czy usług. Zatem protokoły sporządzone w niniejszej sprawie nie mogą być uznane za czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA (obecnie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a jedynie stanowią materiał dowodowy sprawy, która powinna być zakończona wydaniem decyzji. Wyjaśnić tu należy, że w postanowieniu NSA z dnia 13 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SA/Po 4673/01 odrzucającym skargę nie zostało stwierdzone, że zaskarżony wówczas protokół podlega zaskarżeniu do NSA, a jedynie wskazano, że "gdyby nawet przyjąć, że czynności te należą do kategorii o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA, to zgodnie z art. 34 ust. 3 w/w ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm. ) wniesienie skargi jest uzależnione od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa". Warunkowy tryb tego stwierdzenia nawiązuje do istniejących wówczas rozbieżności w praktyce organów administracji i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego w interpretacji art. 27 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji, tj. co do charakteru prawnego czynności i uprawnień organów kontroli w sprawie stosowania sankcji ekonomicznej. Rozbieżności te były przedmiotem rozważań składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z dnia 8 września 2003 r., sygn. akt OPS 2/03 uznał, że "ilość i wartość wyrobów i usług, których dotyczą uchybienia wymienione w art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji ( Dz. U. Nr 55, poz. 250 ze zm. ), organ Inspekcji Handlowej, działający na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o Inspekcji Handlowej ( Dz. U. z 1999 r. Nr 105, poz. 1205), określa w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o badaniach i certyfikacji".

10 Podzielając powyższe stanowisko należy wskazać, że jest ono aktualne także na gruncie ustawy z dnia 15.12.2000 r. o Inspekcji Handlowej. Z materiału sprawy nie wynika, aby taka decyzja została wydana przez organy Inspekcji Handlowej w niniejszej sprawie. Z treści pism z dnia [...] ( k. 69 i 78 akt administracyjnych ), o uchylenie których skarżący również wnosił, wynika że stanowią one korespondencję organu inspekcji handlowej ze stroną w toku prowadzonego postępowania, dotyczącą w/w protokołów kontroli, a zatem mają one również charakter czynności technicznych i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

11 Z tych względów należało odrzucić skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1273 ) i dlatego postanowiono jak na wstępie.

12 /-/ B. Koś