Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 maja 2005 r., I SA/Op 65/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 maja 2005 r., I SA/Op 65/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Zborzyński (spr.) Asesor sąd. Marta Wojciechowska Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Remontowo – Produkcyjnego "A" sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.

Uzasadnienie

2 W wyniku kontroli w zakresie podatku od towarów i usług, przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w Opolu w skarżącej Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A Przedsiębiorstwo Remontowo – Produkcyjne w Z., Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją Nr [...], z dnia [...] określił skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 1999 r., zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Decyzję tę wydano wskutek nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie netto 14.400 zł plus podatek VAT w kwocie 3.168 zł na prowadzenie wspólnej działalności socjalnej z B w Z. i wydatku w kwocie netto 72.000 zł plus podatek VAT w kwocie 13.200 zł na zlecenie C S.A. w D. obsługi organizacyjno – prawno - finansowej skarżącej. Nie zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów spowodowało na mocy art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zmniejszenie podatku naliczonego oraz pozbawieniem prawa pomniejszenia podatku należnego.

3 Po przeprowadzeniu wskutek odwołania skarżącej postępowania odwoławczego Izba Skarbowa w Opolu decyzją Nr [...], z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej.

4 Od decyzji tej skarżąca wywiodła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga ta została rozpoznana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lipca 2004 r., wydanym w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 2122/02, którym zaskarżoną decyzję uchylono, uznając zasadność skargi w odniesieniu do odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją umowy o prowadzeniu wspólnej działalności socjalnej z innym podmiotem. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi w odniesieniu do nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją umowy zlecenia obsługi organizacyjno – prawno - finansowej. Sąd zaakceptował pogląd organów podatkowych, że wykonane przez zleceniobiorcę przy realizacji tej umowy opracowania, sprawozdania i inne dokumenty służyły wyłącznie ujednoliceniu wspólnych działań i procedur spółek wchodzących w skład grupy kapitałowej i stanowiły formę sprawowania nadzoru właścicielskiego.

5 Wyroku tego nie zaskarżyła żadna ze stron.

6 W jego wykonaniu, po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu dnia [...] wydał decyzję Nr [...], którą zaskarżoną decyzję uchylił w całości i orzekł, że za miesiące od marca do lipca 1999 r. umarza postępowanie, a za miesiące od sierpnia do grudnia 1999 r. określa zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową z odsetkami za zwłokę i ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Organ podatkowy drugiej instancji w ślad za wyrokiem Sądu przyjął, że skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości 13.200 zł, to jest po 2.640 zł miesięcznie w okresie od sierpnia do grudnia 1999 r., ponieważ wydatek, którego podatek ten dotyczy, nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

7 Od tej decyzji skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122, 180, 187 § 1, 188 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), polegające na: ocenie dowodów z dokumentów z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów w oparciu o przesłanki nie wynikające z ustaw podatkowych; nie wyjaśnienie stanu faktycznego, dotyczącego otrzymanych przez podatnika świadczeń w postaci konsultacji, doradztwa udzielonego telefonicznie, na spotkaniach, seminariach; nie przeprowadzenia dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wykonywania usług niematerialnych; stawianie wymogów co do sposobu udokumentowania otrzymanych świadczeń sprzecznie ze stosunkiem cywilnoprawnym łączącym strony umowy zlecenia; pominięcie wyjaśnień strony, dotyczących otrzymanych od kontrahenta usług niematerialnych oraz naruszenie prawa materialnego, to jest art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez niewłaściwe zastosowanie – i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację za uznaniem za koszt uzyskania przychodów wydatku wynikającego z umowy o współpracy na warunkach zlecenia z C S.A., przedmiotem której była obsługa organizacyjno – prawno - finansowa skarżącej, świadczona w formie konsultacji, wizytacji, opinii, ekspertyz, projektów dokumentów i udziału w negocjacjach.

8 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że prawidłowość objętego skargą rozstrzygnięcia organów podatkowych była już przedmiotem sprawy rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który uznał, że w tym zakresie organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Zauważył, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Powtórzył, powołując się na decyzję dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych, że skarżąca bezpodstawnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie 13.200 zł z tytułu wydatku na zakup usług, których nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, czym naruszyła przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga nie jest uzasadniona.

11 Art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy wydania określonej decyzji. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych oraz sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Oddziaływaniem orzeczenia sądu administracyjnego objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, a także przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, toczące się przed tym sądem, co oznacza, że sąd ten rozpoznając sprawę ponownie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Formułowanie ocen prawnych sprzecznych z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego oznacza niedopuszczalną polemikę z tym wyrokiem (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, tezy 1-10 do art. 153 i powołane tam orzecznictwo).

12 W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 7 lipca 2004 r. wyraził już ocenę prawną sprawy, którą to oceną związany był Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu i związany jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie sprawę tę rozpoznający. Z uzasadnienia tego wyroku w sposób nie budzący wątpliwości wynika ocena prawna Sądu tak co do stanu faktycznego, jak i co do wykładni prawa materialnego, a w szczególności art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm.). Sprowadza się ona do twierdzenia, że wydatki poniesione w realizacji umowy z innym podmiotem o prowadzeniu wspólnej działalności socjalnej stanowią dla skarżącej koszt uzyskania przychodów, a w konsekwencji o podatek od towarów i usług, naliczony w fakturze dokumentującej ten wydatek, może być obniżony podatek należny skarżącej. Natomiast wydatek skarżącej, poniesiony z tytułu umowy z dnia 1 lipca 1999 r. o współpracy na warunkach zlecenia z C S.A., nie pozostaje w związku przyczynowym z uzyskanym przez skarżącą przychodem i za koszt uzyskania przychodów uznany być nie może, co sprawia, że skarżąca nie może obniżyć należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony w fakturze dokumentującej ten wydatek. Ponieważ skarżąca wyroku tego nie zaskarżyła, a decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] wynika z zastosowania się tego organu podatkowego do oceny prawnej sądu i wskazań co do dalszego postępowania, stwierdzić należy, że decyzja ta odpowiada prawu.

13 Skarżąca nie zdecydowała się na wywiedzenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lipca 2004 r., wskutek czego wyrok ten uprawomocnił się. Podjęta obecnie próba polemiki z tym wyrokiem, przy użyciu zresztą tych samych argumentów, które były już przez Sąd ocenione, skazana jest na niepowodzenie, ponieważ pozostaje w sprzeczności z normą zawartą w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozpoznający sprawę ponownie może tylko powtórzyć ocenę prawną wyrażoną przy pierwszym rozpoznaniu sprawy i skontrolować, czy ocena ta została uwzględniona przez organ podatkowy. Kontrola ta wypadła dla organu podatkowego pomyślnie, a zarzutów w tym zakresie skarżąca nie podniosła.

14 Wobec nieuwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.